ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 Βέρι-βέρι

Ένα μικρό άρωμα επανάληψης παρουσίασε η τέταρτη ημέρα του Απωανατολικού
Μουντιάλ. Η Βραζιλία πήρε μια δύσκολη νίκη με 2-1 – ακόμα πιο δύσκολη και από
εκείνην εναντίον της Σκωτίας το 1998 – και ο «Μπόμπο» (σαν τη βόμβα) Βιέρι
σκόραρε δύο γκολ στην πρεμιέρα της Ιταλίας. Όμως, η Βραζιλία έδειξε για μια
ακόμα φορά ότι δεν είναι πια η ομάδα που όλοι αναρωτιούνται πώς θα κερδίσουν,
η δε Ιταλία, που ίσως είναι τώρα αυτή η ομάδα, ξεκίνησε, αντίθετα από τα
γαλλικά γήπεδα, με μια νίκη που μπορεί να μην προκαλεί δέος, οφείλει όμως να
προβληματίσει τους αντιπάλους της. Αν ο εμβληματικός παίκτης της μεταιχμιακής
φετινής Βραζιλίας είναι ο Ντενίλσον – αυθεντικά «Βραζιλιάνος», αναπάντεχος,
συχνά συναρπαστικός, αλλά με προβλήματα ουσιαστικής δημιουργίας – η Ιταλία
έχει την τύχη οι δυο καταλύτες της να αποτελούν οργανικά τμήματα ενός συνόλου
που τους υπηρετεί αλλά και τους καλύπτει. Με τον Τότι και τον Βιέρι σε τέτοια
φόρμα, οι γαλάζιοι του Τραπατόνι έχουν την πολυτέλεια να στρατολογούν
ομαδικούς μαχητές και ν’ αφήνουν τον Μπάτζο στην Ιταλία και τον Ντελ Πιέρο
στον πάγκο. Ξέρουν βέβαια πως η άμυνά τους – ιδίως σε κάτι παιχνίδια σαν αυτό
με τον Ισημερινό – δεν αφήνει τίποτα να περάσει, όπως ξέρουν επίσης ότι ποτέ
δεν ανησυχούν, αλλά και ποτέ δεν κυνηγούν το θέαμα, όταν προηγηθούν με δύο
γκολ. Επιβεβαιώσεις που το πρώτο τους παιχνίδι στην Ιαπωνία μετέτρεψε σε
βεβαιότητες: ούτως ή άλλως χάνουν δύσκολα (ας μην ξεχνάμε ότι αποκλείστηκαν σε
όλα τα τελευταία Μουντιάλ στα πέναλτι), ο Τραπατόνι φαίνεται να τους έχει
μάθει να κερδίζουν και λίγο πιο πειστικά. Και μην πει κανείς ότι το στυλ τους,
σε στιγμές όπως το πρώτο χθεσινό γκολ, δεν είναι τουλάχιστον τόσο ωραίο όσο
κάποιων πολυδιαφημισμένων Νοτιαμερικανών.

Το πρόβλημα της Βραζιλίας έχει κυρίως σχέση με τον προσανατολισμό της. Λίγο
αφελείς για να είναι απολύτως ρεαλιστές και λίγο ξεπερασμένοι για να πείθουν
ακόμα ως μάγοι της μπάλας, δεύτεροι σε αρκετές ευρωπαϊκές ομάδες και άγνωστοι
σε πολλές βραζιλιάνικες, οι περισσότεροι παίκτες, κάτω και από το φόβο,
φαντάζομαι, του στρατοκράτη προπονητή τους, μένουν κάπου στη μέση, σε έναν
άγνωστο και ακατοίκητο τόπο γεμάτο θεωρητικές πιθανότητες αλλά σπαρμένο με
πρακτικές δυσκολίες. Το όνομά τους συνεχίζει πάντως να είναι τόσο βαρύ, που,
απέναντι σε μια τουλάχιστον ισάξια Τουρκία, ο Κορεάτης διαιτητής δεν δίστασε
να σφυρίξει ένα παπουτσέλειο, όσο και νικηφόρο, πέναλτι. Πολύ πιθανό να είδαμε
χθες μία από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες αυτού του Μουντιάλ, αλλά πολύ δύσκολα
αυτή θα είναι η πάλαι ποτέ αστραφτερή σελεσάο.