Γυμνά τα Δημόσια Ειδικά Σχολεία

Πριν από 4 χρόνια οι γιατροί τού είπαν ότι ο μικρός γιος του είχε νοητική
υστέρηση και δεν μπορούσε να μιλήσει. Έσπευσε να του προσφέρει την εκπαίδευση
που χρειάζεται ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Το έγραψε σε ένα Δημόσιο Σχολείο
στο Κερατσίνι, το οποίο όμως δεν διέθετε ειδικό εκπαιδευτικό προσωπικό.

Δυσκολίες πρόσβασης. Παιδιά με κινητικές δυσκολίες δεν μπορούν να ανέβουν τις σκάλες στο 1ο Ειδικό Δημοτικό – Νηπιαγωγείο Κορυδαλλού. Δάσκαλοι ή γονείς αναγκάζονται ακόμα και να μεταφέρουν τα παιδιά αγκαλιά για να μπουν στις αίθουσες

Μόλις τότε άρχισε να συνειδητοποιεί τη γύμνια της Δημόσιας Ειδικής
Εκπαίδευσης. Το έγραψε σε δεύτερο, στον Κορυδαλλό, στο οποίο φοιτά σήμερα ο
6χρονος γιος του. Τίποτα όμως…

«Το σχολείο δεν έχει λογοθεραπευτή, εργοθεραπευτή και ψυχολόγο. Δεν διαθέτει
ούτε βοηθητικό προσωπικό για τις ιδιαίτερες ανάγκες αυτών των παιδιών. Με
τόσες ελλείψεις, πώς αυτά τα παιδιά όταν μεγαλώσουν θα γνωρίζουν τα στοιχειώδη
για να αυτοεξυπηρετούνται; Πόσο θα ζήσουμε εμείς, οι γονείς τους, για να τα
βοηθούμε;», απορεί ο πατέρας του μικρού Μάριου, κ. Αθανάσιος Στυλιανόπουλος.

«Οι δάσκαλοι, οι νηπιαγωγοί και η κοινωνική λειτουργός καταβάλλουν μεγάλες
προσπάθειες για να εκπαιδεύσουν τα 35 παιδιά του 1ου Ειδικού Νηπιαγωγείου –
Δημοτικού Κορυδαλλού. Όμως οι προσπάθειές τους δεν φτάνουν» λέει με απόγνωση ο
πατέρας. «Αναγκάζονται να καθαρίζουν τα παιδιά όταν λερώνονται. Ο δάσκαλος
πρέπει να αφήνει τα υπόλοιπα παιδιά μόνα τους στην αίθουσα για να ασχοληθεί με
την καθαριότητα τού ενός. Έως τώρα δεν έχω δει να βελτιώνεται η κατάσταση του
γιου μου. Αν υπήρχε εργοθεραπευτής και λογοθεραπευτής στο σχολείο, κάτι θα
γινόταν. Δεν θα χρειαζόταν να τρέχουμε κάθε απόγευμα είτε η γυναίκα μου είτε
εγώ για να το πάμε σε ιδιωτικά κέντρα λογοθεραπείας – εργοθεραπείας,
πληρώνοντας 486 ευρώ τον μήνα» λέει με παράπονο και αγανάκτηση ο κ.
Στυλιανόπουλος. « Και δεν είναι μόνο το δικό μου παιδί…».

Η ίδια κατάσταση επικρατούσε και στο Ειδικό Νηπιαγωγείο Κερατσινίου, όπου
φοιτούσε ο μικρός Μάριος την προηγούμενη χρονιά. «Ούτε εκεί υπήρχε ειδικό
προσωπικό. Αν τύχαινε ο Μάριος να λερωθεί στο σχολείο, μας τηλεφωνούσαν και
έπρεπε να πάμε εμείς να τον καθαρίσουμε. Υπήρχε μόνο μία νηπιαγωγός».
Δακρύζει… « Πολλές φορές έχω φτάσει σε απόγνωση. Θέλω μόνο να το δω να μιλάει».