ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τραγούδια, λόγια και φιλιά

Χθες το μεσημέρι, καθώς διέσχιζα την Πλατεία Συντάγματος, άκουσα το πιο
«δυνατό» σουξέ της χρονιάς:

«Δε με νοιάζει / Μη σε νοιάζει / Οι δρόμοι πού τραβάνε / Ο δικός σου / Κι ο
δικός μου / Στο πουθενά μάς πάνε».

Ο Γιώργος Μαργαρίτης τραγουδάει από πειρατικό CD, που πουλάνε δυο γελαστοί
μαύροι, τους «Δρόμους τού πουθενά».

Και ξαφνικά, εκείνη τη στιγμή σ΄ εκείνο το σημείο, γίνεται ο πανικός.

Μια κομψή κυρία χαμογελάει. Δυο ηλικιωμένοι πλησιάζουν τους πειρατές. Μια
παρέα νεαρών, απ’ αυτούς τους «κουλ», βγαίνοντας από το Μετρό, αρχίζουν να το
τραγουδάνε. Πέντε έξι μετανάστες πιάνουν τον ρυθμό, σφυρίζοντας και κουνώντας
το κεφάλι τους. Δυο γυφτάκια χορεύουν κάτι μεταξύ ντίσκο και δεν ξέρω τι άλλο.
Κι ένα ζευγαράκι φιλιέται στο ρεφρέν.

Τι έγινε κι αυτό το αυτοσχέδιο κοινό συνδέθηκε με τη λαϊκή φωνή του Μαργαρίτη
και τους (ροκάδες να τους πω;) 667; Παίζουν το τραγούδι τους; Έχει μουσικό
ενδιαφέρον ή βρισκόμαστε στην εποχή που ο αυθεντικός γίνεται καλτ; Θα τρίζουν
τα κόκαλα του Στράτου; Ή μήπως και θα ‘θελε κι ο Στέλιος να το πει; Είναι
εναλλακτικός ο Μαργαρίτης; Μήπως η συνεργασία του με τον Θοδωρή Μανίκα και την
αυτοσχεδιαστική τζαζ είναι μια αιρετική πράξη, για να μην πω επαναστατική, ή
μήπως συμβιβαστική;

Το ηλεκτρονικό «φρεσκάρισμα» παντρολογιέται με τον αντίλαλο του σκυλάδικου,
αναμειγνύεται με χιούμορ με το γνήσιο λαϊκό και διά της τεθλασμένης
προσγειώνεται στο mainstream. Δεν το βρίσκω κακό. Ίσως γιατί μ΄ αρέσει ο
Γιώργος Μαργαρίτης.

Έτσι κι αλλιώς, ο καθένας μας αποφασίζει το βαριετέ της ψυχαγωγίας του. Έτσι
κι αλλιώς, το κάθε σουξέ έχει τα δικά του φιλιά και τα δικά του λόγια.