Δρόμοι

Πέντε ώρες…

… στάθηκαν αρκετές για να γίνει τις προάλλες η Ρώμη το κέντρο του κόσμου – ή
«caput mundi», όπως θα έλεγαν οι φίλοι μας οι αρχαίοι Ρωμαίοι. Η ρωσονατοϊκή
σύνοδος κορυφής αναμενόταν από την αρχή πως θα ήταν μια από τις – ελάχιστες,
ομολογουμένως – καλύτερες στιγμές του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Και ήταν. Η
τοποθεσία, η γιγάντια παραθαλάσσια σκηνή στο Πράτικα ντελ Μάρε που θύμιζε
ένδοξες σελίδες από τη μουσολινική εκστρατεία στην Αβησσυνία, τα μαρμάρινα
αγάλματα – πώς να το κάνουμε; όλα αυτά θύμιζαν έντονα αναπαράσταση της αρχαίας
Ρώμης. Με το δίκιο του ο Σίλβιο, ο πολιτικός, ακτινοβολούσε, καθώς αντιφέγγιζε
πάνω στο πρόσωπό του η δόξα των «μεγάλων της γης».

Οι φιλοφρονήσεις…

… έδιναν και έπαιρναν. Σε μια στιγμή που ο Λόρδος Ρόμπερτσον του Πορτ Έλεν
εξήρε την «προνοητικότητα» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι να συγκαλέσει τη σύνοδο και
να συντελέσει τοιουτοτρόπως στην προσέγγιση της Ρωσίας με τη Δύση, ο Ιταλός
ηγέτης αδίκως πάλεψε με τον εαυτό του να φανεί μετριόφρων. Όμως, σε κάτι
τέτοιες περιπτώσεις όπου όλα δείχνουν να πηγαίνουν μια χαρά, πάντα ξεπροβάλλει
κάποιος δυσάρεστος που λες και το έχει βάλει σκοπό να χαλάσει το πάρτι. Αυτή
τη φορά ήταν ο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Έφταιγε άραγε η επίθεση που του είχε κάνει
πριν από λίγες μέρες ο Όσκαρ Λαφοντέν, κολλώντας του την ταμπέλα του
νεκροθάφτη της Αριστεράς; Έφταιγε η βαφή στο μαλλί; Δεν γνωρίζουμε.
Γνωρίζουμε, όμως, πως ενώ ο Μπους και ο Μπλερ και ο Πούτιν ήταν όλο χαμόγελα,
ο Γερμανός καγκελάριος μοίραζε διαψεύσεις παντού. Διέψευδε δηλαδή τον εαυτό
του και όσα είχε δηλώσει πως ο Ιταλός οικοδεσπότης του είναι το ίδιο
ακροδεξιός όσο και ο Λεπέν της Γαλλίας ή ο Χάιντερ της Αυστρίας. Βέβαια, οι
δηλώσεις του είχαν ήδη κάνει τον κύκλο τους στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης
(ίσως κάποιοι ψηφοφόροι να πείστηκαν πως είναι περισσότερο αριστερός από όσο
νομίζει ο Λαφοντέν).

Η αλήθεια…

… είναι πως οι δηλώσεις Σρέντερ δεν χάλασαν την αυτοκρατορική διάθεση του
Μπερλουσκόνι. Κάθε φορά που γύριζε να κοιτάξει «τους φίλους Τζορτζ, Τόνι και
Βλαντίμιρ», άστραφτε στο πρόσωπό του ένα πλατύ χαμόγελο. Φανερά γοητευμένος, ο
Μπλερ μελετούσε τη συμπεριφορά του Μπερλουσκόνι, που ήταν κάποτε
«διασκεδαστής» σε κρουαζιερόπλοια, σαν να σχεδίαζε να την αντιγράψει σε πρώτη
ευκαιρία. Ύστερα ήρθε το υπέρτατο ιταλικό όπλο: η κουζίνα.

Η εφημερίδα…

… «Τάιμς» μπήκε στον κόπο να καταγράψει το μενού: ελαφρό μεσογειακό γεύμα
στα χρώματα της ιταλικής σημαίας – κόκκινο, πράσινο και λευκό – με σαλάτα
τομάτα, μοτσαρέλα και βασιλικό στην αρχή και παγωτό φράουλα, λεμόνι και
φιστίκι στο τέλος. Το γεύμα κράτησε περισσότερο από τις εργασίες της συνόδου
κορυφής, που ήταν η πιο σύντομη στην ιστορία. Ουφ.