ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αερόμπικ και βαράκια

Δεν πάω στο ίδιο γυμναστήριο με τον υπουργό Εξωτερικών. Δεν είμαι εγώ εκείνη
που τον κάρφωσε ότι έκανε πους απς εν ώρα εργασίας. Στο γυμναστήριο της
γειτονιάς μου δεν συχνάζουν VIPs, ούτε κοπανατζήδες εργαζόμενοι. Αν εξαιρέσει
κανείς κάτι αργόσχολες που καβαλάνε το στατικό ποδήλατο με το κινητό στο χέρι,
οι υπόλοιποι είμαστε ένα μάτσο χάλια. Δηλαδή, κανονικοί άνθρωποι. Αν τύχει και
πάμε πριν από τη δουλειά, από το άγχος η καρδιά μας φθάνει στην πλάτη μας.
Προλαβαίνω άραγε να κάνω δυο, τρεις έλξεις ή θα φθάσω στο γραφείο
καθυστερημένη; Τους κοιλιακούς να τους κάνω εδώ ή να τους αφήσω για το ασανσέρ
που έτσι κι αλλιώς κολλάει πάντα μεταξύ τέταρτου και κυλικείου; Οι βραδινοί
έχουν άλλα διλήμματα. Και όταν τρέχουν πάνω στον διάδρομο, ξέρω τι τους
κυνηγάει. Με τα ρούχα της δουλειάς στον αθλητικό σάκο μεταμφιέζονται σε
ανέμελα σώματα. Ποιον πάνε να κοροϊδέψουν; Κάποιο παιδί, κάπου, θα περιμένει
να το βοηθήσεις στη Φυσική.

Κάποιο σπίτι, κάπου, θα περιμένει ποιος θα του ανοίξει επιτέλους τα παράθυρα.
Ένα γεμάτο πλυντήριο αδημονεί να πάρει μπροστά κι ένα ψυγείο βαρέθηκε πια να
μετράει τη χρησιμότητά του με πύργους από γιαούρτια. Ααα, να κι ένα βιβλιαράκι
ανοιχτό σαν καταπακτή που έτσι μου ‘ρχεται να πέσω μέσα να τελειώνουμε. Να
τελειώνουμε με τη χοληστερίνη που θέλει το βάδην της.

Την οστεοπόρωση που θέλει τα βαράκια της. Το στρες που θέλει τις διατάσεις
του. Την καθιστική εργασία που θέλει τις ανάποδές της. Μήπως θα ήταν καλύτερα
αν γινόμουν υπουργός Εξωτερικών; Αν, αντί γι’ αυτή την ξυπόλητη λεγεώνα των
μικροπροβλημάτων, με περίμενε ένας Ευρωστρατούλης τόσος δα, μετά συγχωρήσεως;