Διαστάσεις Κάτι πρέπει να γίνει τώρα, διαφορετικά…

Θέλουμε να βγούμε από τη λογική του πολέμου; Τότε η μόνη λύση είναι η άμεση
αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους.

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τον Γιασέρ Αραφάτ να ανακηρύσσει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στο σύνολο της Δυτικής Όχθης και της Γάζας και να ζητεί από τη διεθνή κοινότητα να τον βοηθήσει για να το απελευθερώσει

Ο πρόεδρος Μπους είχε ζητήσει από τον ισραηλινό στρατό να αποχωρήσει «χωρίς
καθυστέρηση» από τα παλαιστινιακά εδάφη στα οποία έχει εισβάλει. Ο ίδιος και
οι σύμβουλοί του δήλωσαν στη συνέχεια ότι ο πρόεδρος εννοεί αυτά που λέει. Η
απάντηση του Αριέλ Σαρόν ήταν να ενισχύσει το πολεμικό του συμβούλιο και να
ανακατατάξει τον στρατό στη Δυτική Όχθη. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες
ταλαντεύονται έτσι ανάμεσα στην ανησυχητική ιδέα ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν
μπορεί να επιβάλει τη θέλησή του και στην ακόμη πιο ανησυχητική ιδέα ότι το
παιχνίδι είναι στημένο.

Γιατί όμως οι ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν καταστήσει σαφές ότι κάθε ώρα που
περνάει ο κίνδυνος για τους Παλαιστίνιους μεγαλώνει, όπως και η ανασφάλεια των
Ισραηλινών, δεν αναλαμβάνουν μια πρωτοβουλία; Γιατί δεν ζητούν «χωρίς
καθυστέρηση» κι αυτές την άμεση διεθνή αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους;

Θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει ιστορικές αναλογίες. Θα μπορούσε να φανταστεί
τον Γιασέρ Αραφάτ να ανακηρύσσει τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους στο
σύνολο της Δυτικής Όχθης και της Γάζας και να ζητεί από τη διεθνή κοινότητα να
τον βοηθήσει για να το απελευθερώσει. Μια τέτοια κίνηση, όχι από το Λονδίνο ή
το Αλγέρι αλλά από την καρδιά της αδούλωτης Παλαιστίνης, θα είχε τεράστια
απήχηση. Αν ο Αραφάτ δεν την κάνει, υποστηρίζει ο Γάλλος καθηγητής Ετιέν
Μπαλιμπάρ στη “Λιμπερασιόν”, σημαίνει ίσως ότι δεν μπορεί. Ότι χρειάζεται
βοήθεια, μια ένδειξη υποστήριξης. Γιατί αυτή η βοήθεια, αυτή η ένδειξη, να μην
έλθει από την Ευρώπη; Ποιος άλλος θα μπορούσε να το κάνει;

Οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να απαιτήσουν τη σύγκληση όχι του Συμβουλίου
Ασφαλείας, αλλά της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, που θα μετέτρεπε
την “παλαιστινιακή αντιπροσωπεία” σε κράτος-μέλος και θα ζητούσε την
αναγνώριση αυτού του κράτους από όλο τον κόσμο. Θα μπορούσαν να απαιτήσουν να
δοθεί ελευθερία κινήσεων στον Αραφάτ και να διεξαχθούν το ταχύτερο δυνατό
εκλογές στην Παλαιστίνη ώστε να συγκροτηθεί νέα κυβέρνηση. Θα μπορούσαν να
απαιτήσουν να τερματιστεί αμέσως η κατοχή της Παλαιστίνης υπό την απειλή
διεθνών κυρώσεων εναντίον του Ισραήλ. Θα μπορούσαν να αποφασίσουν ίση
μεταχείριση των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων σε όλους τους διεθνείς
θεσμούς, τις διασκέψεις και τις διπλωματικές αντιπροσωπείες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δύσκολα θα αντιτάσσονταν σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Στο
κάτω-κάτω, έχουν κι εκείνες ταχθεί υπέρ της δημιουργίας ενός παλαιστινιακού
κράτους. Αν αυτό δεν γίνει τώρα, που είναι απολύτως απαραίτητο, δεν θα γίνει
ποτέ.

Η ανακήρυξη ενός παλαιστινιακού κράτους θα αναγκάσει το Ισραήλ και τις
διάφορες πολιτικές του δυνάμεις να επιλέξουν αν θέλουν πραγματικά την ασφάλεια
του πληθυσμού ή μια νέα Έξοδο των Παλαιστινίων και την επέκταση του ισραηλινού κράτους.