Τους έδειξαν το εδώλιο

Το πρώτο αμετάκλητο βούλευμα για την υπόθεση του σεισμού της 7ης
Σεπτεμβρίου 1999 εξέδωσαν οι δικαστές του Συμβουλίου Εφετών της Αθήνας
δείχνοντας πλέον οριστικά τον δρόμο που καταλήγει στο εδώλιο του Μεικτού
Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας για τους υπευθύνους της φαρμακοβιομηχανίας
ΦΑΡΑΝ.

Φαρμακοβιομηχανία Φαράν. Για την κακουργηματική κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο παραπέμπονται να δικαστούν τα μέλη του Δ.Σ. της εταιρείας και ο πολιτικός μηχανικός

Στα ερείπια του εργοστασίου καταπλακώθηκαν οκτώ άνθρωποι και τώρα τα μέλη του
διοικητικού συμβουλίου, αλλά και ο πολιτικός μηχανικός παραπέμπονται να
δικαστούν για την κακουργηματική κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση με
ενδεχόμενο δόλο.

Οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι υπεύθυνοι της ΦΑΡΑΝ, για να
επιτύχουν το μεγαλύτερο κέρδος με το μικρότερο κόστος, δεν αποκατέστησαν – ως
ώφειλαν – τις βλάβες του κτιρίου από τον σεισμό του 1981, με αποτέλεσμα να
αποδέχονται δι’ αυτών των παραλείψεών τους το ενδεχόμενο να σκοτωθούν
εργαζόμενοι σε έναν επικείμενο σεισμό.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται η έκδοση των βουλευμάτων του Συμβουλίου
Εφετών και για τους υπευθύνους άλλων κτιρίων, στα συντρίμμια των οποίων έχασαν
τη ζωή τους εργαζόμενοι, όπως αυτό της ΡΙΚΟΜΕΞ, όπου σκοτώθηκαν 39 άνθρωποι.

Συγκεκριμένα, με το υπ’αριθμόν 912/2002 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών
παραπέμπονται ο ιδρυτής της εταιρείας ΦΑΡΑΝ Δημήτρης Κάτσικας, ο διευθύνων
σύμβουλος Μάριος Κάτσικας, τα μέλη του Δ.Σ. Νίκος Μάρκου και Νίκος Κάτσικας
καθώς και ο πολιτικός μηχανικός Ιωάννης Κολιόπουλος.

Ο εισαγγελικός λειτουργός στην ευνοϊκή πρότασή του, με την οποία είχε
εισηγηθεί την παραπομπή των κατηγορουμένων σε δίκη για την πλημμεληματική
πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, παραδέχεται ότι επέδειξαν παντελή
έλλειψη επιμέλειας και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να μειώσουν το οικονομικό
κόστος της ασφαλούς διόρθωσης της στατικότητας του κτιρίου. Είχε όμως τη γνώμη
ότι δεν μπορεί να στηριχθεί κακουργηματική κατηγορία λαμβάνοντας υπόψη του το
γεγονός ότι τα μέλη του Δ.Σ. εργάζονταν στη φαρμακοβιομηχανία και σε καμία
περίπτωση δεν θα έθεταν σε κίνδυνο τις ζωές τους.

Ωστόσο, οι δικαστές – που είχαν και τον τελευταίο λόγο – προσέγγισαν
διαφορετικά την υπόθεση και τονίζουν στο παραπεμπτικό βούλευμα τα εξής: «Οι
κατηγορούμενοι γνώριζαν ότι εξ αιτίας των παραλείψεών τους ήταν ενδεχόμενο να
καταρρεύσει το κτίριο σε επερχόμενο σεισμό και να σκοτωθούν άνθρωποι. Το
γεγονός αυτό αποδέχθηκαν μέσα στην επιδίωξη του κέρδους με το μικρότερο
κόστος». Και προσθέτουν ότι τα γραφεία της διοίκησης δεν βρίσκονταν στο
ακατάλληλο κτίριο, όπου στεγαζόταν η βιομηχανική παραγωγή, αλλά στο ανεξάρτητο
διώροφο γραφείο, το οποίο δεν έπαθε καμία ζημία και ως εκ τούτου είναι
αβάσιμος ο υπερασπιστικός ισχυρισμός τους ότι σε έναν επερχόμενο σεισμό θα
κινδύνευαν και οι ίδιοι.