Πολλαπλοί οργασμοί…

Δεν μπορώ, πια! Να τις ακούω. Αυτές τις καλλιεργημένες κυρίες, με τις εκπομπές
στο Τρίτο Πρόγραμμα. Με τις φωνές τις «μειξοπάρθενες», τις
γεροντο-κοριτσίστικες, στην ψηλή – ψηλή τη νότα, σαν Ντέμπι Ρέινολντς του ’50.
Αλλά, πολύ – μα πολύ – περισσότερο, δεν αντέχω τις άλλες. Με τη φωνή, την
τριάντα-δευτερόλεπτα-πριν-απ’-τον-οργασμό. Δεν μπορεί! Θα τις έχετε ακούσει.
Δεν κυκλοφορούν μόνο στο Τρίτο. Κυκλοφορούν σε όλα τα μήκη κύματος. Αυτές, που
αφαιρούν το «μέταλλο» και προσθέτουν την «άχνα». Και τη «σουρντίνα». Και τη
«βραχνάδα» την επίπλαστη. Και τον ψίθυρο, τον μην πω… – που φαντάζομαι τι
βλαστήμια θα ρίχνει ο ηχολήπτης για να τις «κουμαντάρει»… Κι εκείνη τη
σεξουαλικότητα, την «εγώ, πού θα μου πας, θα σε ερεθίσω». Καλά, όμως, στα άλλα
τα μήκη κύματος, εκεί που βάζουν κάτι τραγουδάκια, στις τρεις το πρωί. Αλλά
στο Τρίτο;

…Κέχελ 563

Δηλαδή, κυρίες μου, έχετε τα μυαλά στο κεφάλι σας; Νομίζετε, δηλαδή, ότι θα με
«φτιάξετε» με την πολλαπλών οργασμών εισαγωγή σας στο Κουιντέτο για κλαρινέτο
σε σι ελάσσονα, όπους 115 του Γιοχάνες Μπραμς; Ή, στο Ντιβερτιμέντο για τρίο
εγχόρδων, σε μι ύφεση ελάσσονα, Κέχελ 563; Ότι θα νιώσω να ανάβω για σας,
ακούγοντάς σας να μου αναλύετε, με το πάθος το υποβόσκον, τις «Αχορρίψεις» του
Ιάννη Ξενάκη; Ή το «Τερρετεκτόρχ» του; Έλα Χριστέ και Παναγία! Κύριε Τσαγκάρη,
δεν τις ακούτε; Ή, μήπως, σας αρέσουν, κιόλας; Και μην τολμήσει και βγει
κανείς και μου πει «έτσι είναι οι φωνές τους, από φυσικού τους». Επίτηδες το
κάνουν! Τις ακούω, εγώ…