o υποψήφιος Υπάρχουν πάντα νέες ευκαιρίες

«Είχα βάλει στόχο να γίνω Μεταλλειολόγος Μηχανικός. Όμως η αποτυχία της
πρώτης χρονιάς με έκανε να αλλάξω προσανατολισμούς και έδωσα ξανά με στόχο το
Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής»

Όταν μεγαλώνεις σε μία οικογένεια όπου η αγάπη και η αφοσίωση των γονιών σου
είναι κάτι περισσότερο από φανερή.

Όταν βιώνεις την οικονομική ανέχεια, το άγχος της επιβίωσης την επόμενη ημέρα,
όταν γνωρίζεις ότι η οικογένεια είναι ανασφάλιστη σε ατυχήματα, ασθένειες και
όλες τις άλλες αναποδιές της ζωής και βλέπεις στα μάτια τους, χωρίς να το
ομολογούν, ότι όλες οι ελπίδες τους είναι σε εσένα.

Όταν η οικογένειά σου είναι δημοκρατική κι ο πατέρας σου ΕΑΜίτης, οι θείες και
οι θείοι σου πηγαινοέρχονται στις εξορίες και δεν διανοούνται να προσκυνήσουν
το δικτατορικό καθεστώς της εποχής που εξασφαλίζει τα πάντα.

Κι όταν εσύ έμαθες να μην αναζητάς εύκολους δρόμους εξαργυρώνοντας αρχές και
ιδέες, τότε είναι δύσκολο να προσδιορίσεις το μέλλον. Και έτσι, στηρίζεσαι
στις δικές σου δυνάμεις και δίνεις τον αγώνα σου προσπαθώντας για το καλύτερο.

Η επιλογή μου λοιπόν ήταν δεδομένη. Έπρεπε να προετοιμασθώ καλά και να πετύχω
στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Φοιτώντας στο Η’ Γυμνάσιο, στην οδό Νικοπολέως, στην Πλατεία Κολιάτσου, το
μεγαλύτερο και μαζικότερο Γυμνάσιο & Λύκειο της εποχής σε όλα τα Βαλκάνια,
είχα καλούς καθηγητές αλλά και καλούς συμμαθητές που διαμόρφωναν ένα υψηλό
επίπεδο και προκαλούσαν για ευγενή άμιλλα.

Είχα επιλέξει το «Πρακτικό», παρά το γεγονός ότι οι βαθμοί μου στα Αρχαία
Ελληνικά ήταν αρκετά υψηλοί. Υπερίσχυσε η αγάπη μου για τα Μαθηματικά και η
γοητεία του κόσμου της Φυσικής και της Χημείας. Με συμμαθητές ιδιαίτερα καλούς
στις επιδόσεις τους ο συναγωνισμός μας ξέφευγε από τη διδακτέα ύλη σε
εξωσχολικά βιβλία για να φθάσει κάποτε στις ασκήσεις Γεωμετρίας που
περιελαμβάνοντο στο φημισμένο εκείνης της εποχής βιβλίο των ιησουϊτών μοναχών.

Θυμάμαι τα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου ήταν μια περίοδος με συνεχές
διάβασμα για το σχολείο και το φροντιστήριο του Βάσου Σαββαΐδη στην Πλατεία
Κάνιγγος. Υπόψη ότι το Η’ Λύκειο και το φροντιστήριο του Σαββαΐδη είχαν
σταθερά μεγάλα ποσοστά επιτυχιών στις εισαγωγικές.

Ο ελεύθερος χρόνος μου αυτή την περίοδο ήταν περιορισμένος και τον μοίραζα
στον κινηματογράφο, το ποδόσφαιρο και το τένις.

Είχα βάλει στόχο να γίνω Μεταλλειολόγος Μηχανικός. Είχα όμως και ένα
περιοριστικό πλαίσιο. Δεν είχα καμία απολύτως δυνατότητα να φοιτήσω σε άλλη
πόλη εκτός της Αθήνας. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας και η ανασφάλεια
στο σπίτι δεν άφηναν κανένα περιθώριο.

Επομένως, οι επιλογές μου ήταν μόνο οι Σχολές του Πολυτεχνείου Αθηνών και
τίποτε άλλο.

Προσέρχομαι στις Πανελλαδικές Εξετάσεις αισθανόμενος υπεροπλία κυρίως στην
Άλγεβρα την οποία δίνουμε την δεύτερη ημέρα των εξετάσεων. Έχοντας διαρκώς τα
τελευταία χρόνια 20άρια επιζητώ τον μεγάλο βαθμό. Το αποτέλεσμα ήταν πλήρης
αποτυχία. Ένα καθαρό και δίκαιο 4 με προσγείωσε ανώμαλα. Βρήκα όμως το
κουράγιο να συνεχίσω στα άλλα μαθήματα και να γράφω πολύ καλά. Σύμφωνα με τους
υπολογισμούς μου δεν θα έφθανα την βάση των Μεταλλειολόγων αλλά θα έμπαινα στη
Σχολή Πολιτικών Μηχανικών.

Όταν όμως βγαίνουν τα αποτελέσματα διαπιστώνω ότι για 3 μονάδες δεν μπαίνω σε
καμία Σχολή του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Με τις μονάδες μου έμπαινα στη
Θεσσαλονίκη και Πάτρα, αλλά δεν τις είχα δηλώσει.

Η αιτία ήταν η βαθμολογία στη Φυσική, όπου περίμενα στη χειρότερη περίπτωση να
πάρω 35 μονάδες, από το άριστα 40, και πήρα 12. Ο πατέρας μου, υποψιασμένος
από την αυθαιρεσία του δικτατορικού καθεστώτος της εποχής, επέμενε ότι ήταν
«πολιτικό» το κόψιμο. Εγώ συνεχίζω και σήμερα να πιστεύω ότι ήταν
επιπολαιότητα και λάθος των διορθωτών.

Η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Δεν είχα την πολυτέλεια να διακινδυνεύσω νέα
αποτυχία την άλλη χρονιά. Έτσι αλλάζω προσανατολισμό. Αποφασίζω να δώσω την
επόμενη χρονιά στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου
Αθηνών και αρχίζω αμέσως να εργάζομαι για να βοηθήσω το οικογενειακό εισόδημα,
διδάσκοντας Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία σε παιδιά και να διαβάζω Ιστορία που
ήταν το επιπλέον μάθημα στις εξετάσεις για το Οικονομικό.

Στις επόμενες εξετάσεις πέρασα με άνεση, αφού όμως πήρα την μικρή εκδίκησή μου
στην Άλγεβρα, παίρνοντας αυτή τη φορά το άριστα 40.

Ποτέ δεν μετάνιωσα γι’ αυτή την επιλογή που μου άνοιξε νέους δρόμους και νέες
αναζητήσεις μέσα από την ανάλυση των οικονομικών δεδομένων, των προοπτικών της
οικονομικής ανάπτυξης και τον θαυμαστό κόσμο της οικονομετρίας.

Γνώσεις που με βοήθησαν καθοριστικά στην ανάλυση των πολιτικών και κοινωνικών
δεδομένων κι αργότερα, ως ευρωβουλευτής, στην παρακολούθηση από κοντά της
μετεξέλιξης της ΕΟΚ σε Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διαμόρφωση της εσωτερικής αγοράς
των 15 κρατών – μελών.

Πιστεύω ότι η ζωή μας κάνει κύκλους και ότι πάντα θα υπάρχουν νέες ευκαιρίες.
Κι αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα το 1995 όταν ορίστηκα Επίτροπος της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, αρμόδιος για την Ενεργειακή Πολιτική και την Πολιτική των
Επιχειρήσεων, το Εμπόριο και τον Τουρισμό.

Κι αργότερα, όταν ως Επίτροπος επισκεπτόμενος τα ορυχεία της Αστούρια στην
Ισπανία θυμήθηκα το παλιό μου… απωθημένο να γίνω Μεταλλειολόγος -Μηχανικός.

Και τότε συνειδητοποίησα ότι εάν είχα γίνει Μεταλλειολόγος – Μηχανικός θα
δούλευα στα ορυχεία αλλά μάλλον δεν θα είχα γίνει Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.