ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ …Έθνικ reality…

Σάββατο απόγευμα. Δίνουμε ραντεβού στη Σοφοκλέους. Μπαίνω στο ταξί. «Όχι στο
Χρηματιστήριο», λέω, «πιο χαμηλά, μετά την Αθηνάς». Όταν φτάνουμε στον
μικρόκοσμο των μεταναστών, στην πολύχρωμη γειτονιά με τις μυρωδιές μπαχαρικών,
κινέζικου και κεμπάμπ, ο ταξιτζής-Λεπέν μού ρίχνει μια περιφρονητική ματιά και
μου πετάει βιαστικά τα ρέστα…

Ραντεβού σ΄ ένα λιβανέζικο φαστ φουντ. Από αυτά που το πλήθος του
σαββατόβραδου που θα χυθεί σε λίγες ώρες για να διασκεδάσει την πλήξη του δεν
θα επισκεφθεί. Κι όμως, το έθνικ είναι της μόδας…

Όχι όμως το αυθεντικό, το reality. Της μόδας είναι το φολκλόρ, το «κυριλέ»,
που είναι και cult και ακριβό. Κι αυτό όσο το δυνατόν πιο μακριά από τα μικρά
γκέτο της Αθήνας, όπου ζουν οι μετανάστες. Για να μη θυμόμαστε ότι σ΄ αυτή την
πόλη δεν ζούμε πια μόνο εμείς, αλλά και οι «άλλοι». Ότι οι διαφορετικοί
επισκέπτες μας ήρθαν εδώ για να μείνουν και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν
τους βλέπουμε!

Μπαίνω μέσα. Στους τοίχους μεγάλες σειρές με αραβικά γράμματα. Στην κορυφή μια
κορνιζαρισμένη φωτογραφία της φωτισμένης Μεδίνας. Ανάμεσα στις μυρωδιές από
κεμπάμπ και φαλάφελ, ξεχωρίζει μια μικρή φράση γραμμένη με κατακόκκινα
γράμματα στην πιο περίοπτη θέση.

«Μασαλά». «Ο Αλλάχ θέλει», εξηγούν οι Μαγκρεμπίνοι φίλοι μου… «Ναι, αλλά τι;
Άλλα θέλει ο Αλλάχ κι άλλα ο δικός μας Θεός;», τους ρωτάω. «Εμείς δεν έχουμε
πρόβλημα με τις άλλες θρησκείες, τις σεβόμαστε», μου λένε.

Κι εμείς, σκέφτομαι. Γι΄ αυτό το Πάσχα αδειάσαμε την πόλη και σας αφήσαμε
κλεισμένους στο γκέτο σας. Κι εσάς και τον Θεό σας…