[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όσοι συνεχίζουν να συκοφαντούν τη Δημόσια Διοίκηση είναι κακόβουλοι και δεν
έχουν ακόμη διαπιστώσει τις κοσμογονικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί. Κατ’
αρχάς από τις χιλιάδες προσλήψεις υπαλλήλων που καθημερινά διαβάζουμε ότι
γίνονται στις εφημερίδες, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει πλέον να είναι ο
μισός πληθυσμός της χώρας. Έτσι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα έλλειψης
προσωπικού και αν είναι όλοι στη θέση τους, η εξυπηρέτηση των πολιτών είναι
θέμα ολίγων λεπτών. Μη σας πω ότι σε ορισμένες υπηρεσίες επειδή περισσεύουν
κάνουν βόλτα γύρω από τα κτίρια με τα αυτοκίνητά τους, μέχρι να τελειώσει το
ωράριο. Στις Εφορίες, οι υπάλληλοι είναι όλο αστειάκια και χαριεντίσματα. Μόνο
καφέ δεν κερνάνε (γιατί δεν προλαβαίνουν). Δεν σου κάνει κέφι να φύγεις από
την Εφορία. Και άμα ο έφορος βρεθεί στα κέφια του, μπορεί να σου «ρίξει» και
κανένα σόκιν ανέκδοτο και να φύγεις κρατώντας την κοιλιά σου από τα γέλια.

Αλλά και στις άλλες δημόσιες υπηρεσίες είναι όλοι μέσα στην καλή χαρά. Εδώ
είμαστε όλοι σαν μια οικογένεια. Νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Κι αν έχεις και
χρόνο μπορεί να παίξεις και καμιά πασιέντζα μέσω κομπιούτερ. Στα Ασφαλιστικά
Ταμεία κάνεις γνωριμίες στις ουρές αναμονής. Τις προάλλες ένας ηλικιωμένος
έφερε και το σπαστό του καρεκλάκι και όλοι τον ζηλέψαμε. Στις Πολεοδομίες και
στα ΚΤΕΟ το χαμόγελο είναι σήμα κατατεθέν. Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου τόσα
χαμόγελα μαζεμένα. Την πρώτη φορά νόμιζα ότι γελάνε μαζί μου, αλλά στη
συνέχεια διαπίστωσα ότι το κάνουν από ευτυχία και από ευγένεια. Για να μη σας
πω για τον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ όπου γίνεσαι «κολλητός» με τον υπάλληλο μέσα σε λίγα
λεπτά.

Εκεί όμως που αξίζει να δείτε αλλαγές, είναι στα νοσοκομεία. Τέτοια περιποίηση
ούτε στο ύπνο σας. Δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας. Τι καθαριότητα, τι θαλπωρή,
τι σέρβις. Πού ζούμε, Θεέ μου, αναρωτήθηκα. Αυτοί οι γιατροί με ένα μέτρο
χαμόγελο, με ευγένεια, με εγκαρδιότητα. Λες και είναι δικοί μας άνθρωποι. Αλλά
εμένα η τελευταία μου διαστροφή είναι τα ιατρεία του ΙΚΑ. Αν δεν περάσω μία
φορά την εβδομάδα και δεν μυηθώ στην παραδειγματική τους λειτουργία, κάπως
νιώθω. «Σκοτώνονται» να σε εξυπηρετήσουν. Αφού προχθές δύο γιατροί πιάστηκαν
στα χέρια για το ποιος θα αναλάβει έναν συνταξιούχο. Και ήρθε το «100» να τους
χωρίσει.

Αυτά μας κάνουν και μας καλομαθαίνουν. Αυτό είναι Δημόσιο, αυτό είναι κράτος,
αυτό σημαίνει σεβασμός στον πολίτη. Και πάμε μετά σε άλλες χώρες και λέμε: Ρε
τους άξεστους, πόσο πίσω είναι. Οι απολίτιστοι. Ντροπή τους!