ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι αυτό το μήνυμα θα το σβήσω…

Προσπαθώ να παραμείνω ήρεμη… Μήνες τώρα. Κάθε πρωί. Όχι. Αν κάπου
υπολανθάνει η υστερία, δεν θα την αφήσω να πάρει το πάνω χέρι… «Χαλάρωσε»,
λέω στον εαυτό μου… «Κοίτα γύρω σου. Σε όλους συμβαίνει. Βλέπεις κανέναν να
διαμαρτύρεται;». Διαβάζω σχετικά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά, στο
Internet. Στην Αμερική ή σε άλλες χώρες της Ευρώπης, τα πράγματα είναι πολύ
χειρότερα… Ή μήπως όχι;

Βαθιά ανάσα και συνεχίζω το «delete»… Ένα-ένα… Επτά, οκτώ, δέκα, είκοσι
μηνύματα… Κάθε πρωί, η ίδια ιστορία… «Junk e-mail»… Αυτή είναι η διεθνής
ορολογία και σ’ όποια γωνιά της γης κι αν κοιτάξεις, αυξάνονται με ταχύτατους
ρυθμούς. Αυτό κι αν είναι επιδημία! Ηλεκτρονική και άκρως εκνευριστική! Το
μόνο μου όπλο, είναι το «delete». Μπλοκάρω και τον αποστολέα. Την επομένη,
εμφανίζονται άλλες εταιρείες, καινούργια προϊόντα… Η Λερναία Ύδρα του
Διαδικτύου…

Θέλοντας και μη, οι τίτλοι όλων αυτών των μηνυμάτων κάνουν τα νεύρα μου
κορδέλες, κάθε πρωί… Δεν θέλω να παρακολουθήσω εφήβους στην πρώτη τους
ερωτική επαφή… Δεν με ενδιαφέρουν οι γυμνές Ασιάτισσες καλλονές. Δεν θέλω να
αγοράσω Βιάγκρα, δεν θέλω να χάσω 20 κιλά σε μια εβδομάδα, δεν με ενδιαφέρει
να κερδίσω χρήματα, από το σπίτι, ούτε να μειώσω το επιτόκιο της κάρτας μου
ούτε να επενδύσω σωστά τα χρήματά μου ούτε να αγοράσω δονητή… Έλεος! Δεν
θέλω ούτε να γκρινιάζω ούτε να ξεκινώ την ημέρα μου με ουρλιαχτά και πολύ
περισσότερο, να χρειάζομαι ηρεμιστικά για να ανοίξω τον υπολογιστή μου…