Η νίκη για τους δημιουργούς…

To Τμήμα Ασφαλιστικών Μέτρων του Πρωτοδικείου Αθηνών απαγόρευσε, τις προάλλες,
την κυκλοφορία του live δίσκου του Αντώνη Ρέμου («Αντώνης Ρέμος, Μια Νύχτα
Μόνο») ύστερα από αίτηση του συνθέτη Γιάννη Γλέζου. Κι αυτό γιατί ο δίσκος
περιέχει το τραγούδι του συνθέτη «Να ‘χα τη δύναμη» χωρίς ο ίδιος να έχει
δώσει την έγκρισή του (στη δισκογραφική εταιρεία Sony ). Για πρώτη φορά λοιπόν
στα δικαστικά χρονικά απόφαση δικαστηρίου αναγνωρίζει το δικαίωμα στον συνθέτη
να επιτρέπει (ή όχι) ο ίδιος τις δεύτερες εκτελέσεις των τραγουδιών του. Θα
μου πείτε πώς λειτουργεί το σύστημα μέχρι στιγμής; Η ΑΕΠΙ (Αν. Εταιρεία
Προστασίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας) είναι που δίνει τις άδειες χρήσης του
μουσικού ρεπερτορίου σε όποιον τής το ζητήσει. Και όπως μάλιστα διατείνεται η
εν λόγω εταιρεία, «σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο δεν μπορεί να τις αρνηθεί σε
κανένα, εκτός και αν συντρέχει σοβαρός λόγος που της είναι γνωστός εκ των
προτέρων». Μόνο στις περιπτώσεις που ο αιτών ζητήσει να διασκευάσει ένα έργο ή
να το συμπεριλάβει αποσπασματικά στον δίσκο του («ποτ πουρί»), τότε μόνον η
ΑΕΠΙ οφείλει να ρωτήσει τον συνθέτη.

…και όχι μόνο για τις εταιρείες δίσκων

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν επρόκειτο για διασκευή, αλλά για
επανεκτέλεση. Μήπως τελικά πρόκειται για κακή συνεννόηση (ή μη συνεννόηση)
μεταξύ Γιάννη Γλέζου και δισκογραφικής εταιρείας (Sony); Νομικοί δεν είμαστε,
τις αποχρώσεις και τα «παραθυράκια» του νόμου δεν τα γνωρίζουμε, αλλά ούτε και
τους άγραφους νόμους που ορίζουν τις σχέσεις των επαγγελματιών του χώρου. Το
μόνο που ξέρουμε είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση αυτός που πλήττεται
περισσότερο δεν είναι η Sony, δεν είναι η ΑΕΠΙ, αλλά εκείνος που ίσως
ευθύνεται λιγότερο απ’ όλους, δηλαδή o Αντώνης Ρέμος. Και από την άλλη βέβαια
μάς φαίνεται απόλυτα λογικό να έχει ο συνθέτης λόγο για την τύχη των
τραγουδιών του. Καλό είναι, λοιπόν, να μην ξεχνούν οι εταιρείες ότι το «ψωμί»
τους το οφείλουν στους δημιουργούς.