«Βρώμικες» δωρεές

Μια δυσωδία που μυρίζει διαφθορά τυλίγει τον Τόνι Μπλερ. Για δύο λόγους, ο
αρχηγός των Εργατικών τρέχει και δεν φθάνει. Επειδή, πρώτον, οι εφημερίδες δεν
πρέπει να δίνουν δωρεές σε πολιτικά κόμματα και, δεύτερον, τα κόμματα δεν
πρέπει να τις αποδέχονται, ιδιαίτερα αν προέρχονται από έναν βασιλιά του
πορνό.

Ο πορνοβασιλιάς. Στα χέρια του ο Ρίτσαρντ Ντέσμοντ κρατάει τις εφημερίδες που αγόρασε. Δεν κρατάει τα πορνοπεριοδικά του (ένα από αυτά ονομάζεται «Τα Μεγάλα» και ένα άλλο «Πεθερές»)

Τα χρήματα ήταν πολλά. Σίγουρα, ο δωρητής ήλπιζε πως θα πιάσουν τόπο. Από τον
Βρετανό πορνοεκδότη Ρίτσαρντ Ντέσμοντ, ο οποίος πριν από ενάμιση χρόνο αγόρασε
τον εκδοτικό όμιλο Εξπρές, δεν πέρασε καθόλου η σκέψη ότι μια εφημερίδα δεν
είναι σωστό να δίνει ούτε δεκάρα σε ένα πολιτικό κόμμα. Γιατί τι αξιοπιστία θα
έχουν οι εφημερίδες του τώρα που έγινε γνωστό ότι έδωσε στους Εργατικούς
100.000 στερλίνες;

Όσο για την αξιοπιστία των Εργατικών, η προθυμία τους να αποδεχθούν τα χρήματα
ήταν σκανδαλώδης. Γιατί η κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ αποδεχόταν τη δωρεά τον
Ιανουάριο του 2001, ενώ έναν μήνα αργότερα έπρεπε να αποφασίσει αν θα
επικύρωνε την αγορά του εκδοτικού ομίλου Εξπρές από τον Ρίτσαρντ Ντέσμοντ.
Ακόμη και για τον πιο καλοπροαίρετο, είναι εξόφθαλμη η υποψία της δωροδοκίας.
Τότε, οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν αποφασίσει να μην παραπέμψουν την υπόθεση
της εξαγοράς στην επιτροπή ανταγωνισμού προς έλεγχο της νομιμότητάς της. Και
όμως, το αντίθετο ακριβώς είχαν κάνει οι αρμόδιες υπηρεσίες το 1990, όταν
είχαν αποτρέψει έναν άλλο πορνοεκδότη, τον Ντέιβιντ Σάλιβαν, να αγοράσει δύο
εφημερίδες του Μπρίστολ, επικαλούμενες το επιχείρημα ότι οι «πορνοβασιλιάδες»
δεν είναι σωστό να βάζουν στο χέρι καθώς πρέπει εφημερίδες. Ό,τι ίσχυσε τότε
για τον Σάλιβαν, γιατί δεν ίσχυσε τώρα για τον Ντέσμοντ;

Ο Τόνι Μπλερ «τρέχει», αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει. ΄Η, τουλάχιστον,
δυσκολεύεται να απαντήσει ικανοποιητικά. Γιατί εκείνο που είπε εξ ονόματός του
ο υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας Τζον Ριντ, θα ήταν προτιμότερο να μην το είχε
πει καθόλου. Είπε ο Ριντ – ατυχώς – πως οι Εργατικοί δεν είναι υποχρεωμένοι να
υποβάλλουν σε ηθική αξιολόγηση κάθε δωρητή. Και καλά, είναι πλέον σαφές ότι οι
έμποροι του πορνό είναι αποδεκτοί από τους Εργατικούς. Ισχύει, άραγε, το ίδιο
και για τους εμπόρους όπλων; αναρωτιέται δικαιολογημένα η εφημερίδα
«Γκάρντιαν». Και τι απέγιναν όλες εκείνες οι υποσχέσεις του Τόνι Μπλερ ότι οι
Εργατικοί θα είναι πιο «καθαροί» ακόμη και από το λευκότερο λευκό;

Οι αποκαλύψεις

Η αποκάλυψη για το «ροζ χρήμα» είναι η τελευταία μιας σειράς αποκαλύψεων πως
επιχειρηματίες ενίσχυσαν οικονομικά τους Εργατικούς προκειμένου να
εξασφαλίσουν ευνοϊκή μεταχείριση από την κυβέρνηση.

«Αυτό που κάνει ο Ρίτσαρντ Ντέσμοντ είναι να εκμεταλλεύεται γυναίκες»,
εκφράζει τον αποτροπιασμό της η βουλευτής των Εργατικών Άλις Μάον. «Για μένα,
που αγωνίστηκα σε όλη μου τη ζωή για να προωθήσω τα ζητήματα της γυναίκας, ο
τελευταίος που θα ήθελα να δω να ενισχύει το κόμμα μας είναι κάποιος σαν τον
Ντέσμοντ».

Πολύ λιγότερο συγκρατημένοι, οι Συντηρητικοί μιλούν για «βαριά αποφορά» που
αναδίδει η κυβέρνηση Μπλερ. Και βρίσκουν την ευκαιρία να υπενθυμίσουν
προηγούμενα σκάνδαλά της, όπως όταν είχε επιτρέψει κατ’ εξαίρεση στη Φόρμουλα
Ι να διαφημίζει προϊόντα καπνού, επειδή το αφεντικό των αγώνων Μπέρνι Έκλστον
είχε δωρίσει στους Εργατικούς ένα εκατομμύριο στερλίνες.