Διαστάσεις Ποιο είναι το έγκλημά τους;

Αμηχανία διακρίνει κανείς στις δηλώσεις των Ευρωπαίων πολιτικών για τους
«13». Πώς να τους αποκαλέσουν; Τρομοκράτες; Κατηγορουμένους; Καταζητούμενους;
Επιτέλους: ποιο είναι το έγκλημά τους;

«Πού να βάλουμε αυτά τα άτομα τα οποία συνιστούν απειλή για τη χώρα; “Στο πρωθυπουργικό μέγαρο, όπως πάντα”» (από τη Ρεπούμπλικα)

Κάπως εύκολα δεχθήκαμε την ισραηλινή εκδοχή για τους 13 Παλαιστίνιους που θα
συνεχίσουν, καθώς φαίνεται, να φιλοξενούνται στην Κύπρο. Η απέλασή τους
εμφανίστηκε βέβαια ως ο μοναδικός τρόπος να λυθεί η πολιορκία του Ναού της
Γέννησης. Από μια πολιτική διευθέτηση, όμως, μέχρι την υιοθέτηση αυθαίρετων
και βαρέων χαρακτηρισμών υπάρχει μεγάλη απόσταση. «Με ενοχλεί βαθύτατα η
ευκολία με την οποία η Ευρώπη πιστεύει τα ψέματα των Ισραηλινών», λέει στη
Ρεπούμπλικα η Χανάν Ασράουι, πρώην υπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής
και σήμερα επίσημη εκπρόσωπος του Αραβικού Συνδέσμου. «Οι εξόριστοι της
Βηθλεέμ δεν είναι τρομοκράτες. Αντί να ανησυχούν οι ευρωπαϊκές χώρες με την
ιδέα της φιλοξενίας τους, καλύτερα θα ήταν να προβληματισθούν με την παράνομη
εκδίωξή τους από τα παλαιστινιακά εδάφη».

Είναι αλήθεια ότι η Παλαιστινιακή Αρχή και ο Αραφάτ αποδέχθηκαν αυτή τη
συμφωνία. Όπως επισημαίνει όμως η Ασράουι, το έπραξαν υπό τις συγκεκριμένες
συνθήκες, κάτω από τις διεθνείς πιέσεις και τις ισραηλινές απειλές. Και μία
συμφωνία που επιτυγχάνεται σε καθεστώς εξαναγκασμού είναι, ως γνωστόν, άκυρη.
Με τη χθεσινή (μη) απόφασή τους για το πού θα προωθηθούν οι Παλαιστίνιοι, οι
Ευρωπαίοι έκαναν ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Τι σημαίνει άραγε η δήλωση του
Δανού υπουργού Εξωτερικών ότι ορισμένες χώρες εμποδίζονται από τη νομοθεσία
τους να δεχθούν ανθρώπους που έχουν χαρακτηρισθεί από το Ισραήλ «τρομοκράτες»;
Υπάρχουν στοιχεία εναντίον τους; Τα έχει εξετάσει κανείς; Υπάρχουν, λέει,
«τεχνικής» φύσης προβλήματα με την εφαρμογή της Συνθήκης του Σένγκεν. Το θέμα
όμως δεν είναι τεχνικό ούτε ανθρωπιστικό, αλλά εξόχως πολιτικό. Θα αναλάβει
κανείς τις πολιτικές του ευθύνες;

Από πολλές πλευρές προβάλλεται η απαίτηση να πραγματοποιηθούν μεταρρυθμίσεις
στην Παλαιστινιακή Αρχή, ώστε να καταστεί δυνατή η επανάληψη των
διαπραγματεύσεων. Με τις μεταρρυθμίσεις αυτές συμφωνούν και πολλοί
Παλαιστίνιοι – αλλά όχι με τους όρους των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Πριν από λίγες
ημέρες, εκατοντάδες ακαδημαϊκοί και επαγγελματίες συγκεντρώθηκαν στη Ραμάλα
και ίδρυσαν το Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο, με πρώτο αίτημα τη διεξαγωγή εκλογών για
την παλαιστινιακή ηγεσία και το νομοθετικό συμβούλιο (που θα έπρεπε να έχουν
γίνει το 1999), καθώς και για τις τοπικές αρχές (που έχουν να γίνουν από το
1976). Πώς να διεξαχθούν εκλογές όμως υπό ισραηλινή κατοχή;

Μπους και Σαρόν απαιτούν επίσης να παρακαμφθούν οι 14 αστυνομικές υπηρεσίες
των Παλαιστινίων και να δημιουργηθεί μία ενιαία δύναμη που θα αποτρέπει τις
επιθέσεις κατά του Ισραήλ. Μια τέτοια δύναμη είναι πράγματι απαραίτητη,
σχολιάζουν οι Παλαιστίνιοι μεταρρυθμιστές. Αποστολή της πρέπει να είναι όμως η
προστασία των Παλαιστινίων, όχι των Ισραηλινών. Και ασφαλώς δεν μπορεί να
λειτουργεί υπεράνω του νόμου.