Επίλογος αρχής

Τελειώνοντας το φετινό πρωτάθλημα δεν άλλαξε ευτυχώς την εντύπωση που είχε
δημιουργήσει από τη μέση του και πέρα και που μόνο προς το τέλος πήγε κάπως να
μας χαλάσει: ότι ήταν πραγματικά ενδιαφέρον και διαφορετικό από όλα όσα
θυμόμαστε. Η λέξη συναρπαστικό είναι ίσως πολύ βαριά και ακόμα άκαιρη. Πάντως,
ούτε τον πρωταθλητή γνωρίζαμε από την τρίτη αγωνιστική (άλλο αν τελικά κέρδισε
αυτός που υποπτευόμασταν από την πρώτη) ούτε τις εναλλαγές στην κορυφή και
στην ουρά είχαμε ιδιαίτερους λόγους να αναμένουμε ούτε το ανεβασμένο θέαμα και
η σχετική επιστροφή των φιλάθλων ήταν δώρα που είχαν με κάποιο ιδιαίτερο
πρόγραμμα προετοιμασθεί. Η βασική αλλαγή έγκειται στην παγίωση της
επαγγελματικής νοοτροπίας της πλειοψηφίας των ποδοσφαιριστών, στην έλευση ή
την ωρίμανση αρκετών σοβαρών προπονητών και βέβαια σε μια σειρά από συγκυρίες.

Οι φωνές για στημένες παράγκες ακούγονται πιο υποκριτικές από κάθε άλλη φορά,
όμως ούτε οι παράγοντες του ποδοσφαίρου μας ούτε η διαιτησία έκαναν όσα έπρεπε
για να τις καταστήσουν απλώς γελοίες. Η συνολική βελτίωση της ποιότητας σε
πολλά παιχνίδια δεν σημαίνει ότι φθάσαμε ήδη τον μέσο όρο των προηγμένων
ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Στο ποδόσφαιρο, όπως και σε όλα τα μαζικά κοινωνικά
φαινόμενα της εποχής μας, η συγκριτική ματιά έχει ιδιαίτερο βάρος και φέτος
μας έδειξε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα: καμιά μεγάλη ομάδα δεν αντέχει όταν
προσπαθεί να πετύχει σε πολλά μέτωπα, το Τσάμπιονς Λιγκ είναι πια
αναμφισβήτητα η πυξίδα και για την εξέλιξη των εγχώριων διοργανώσεων, η
δουλειά συνόλου επικρατεί των εκλάμψεων και των αστέρων, οι εκπλήξεις και οι
ανατροπές από εξαίρεση τείνουν να γίνουν ο κανόνας.

Πίσω στα δικά μας, τα θλιβερά επεισόδια στο ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού
και η ελαφρώς κωμικοτραγική συμμετρία με την οποία λύθηκαν όλοι οι γόρδιοι
δεσμοί κατά την τελευταία αγωνιστική (η αγωνία για τον τίτλο κράτησε τρία
λεπτά, για τη σωτηρία σχεδόν ογδόντα και για το Ουέφα κάτι παραπάνω από
ενενήντα πέντε) χρησιμεύουν σαν καμπανάκια μη εφησυχασμού: όσο δύσκολα
κερδήθηκαν κάποια πράγματα φέτος για το ποδόσφαιρό μας, τόσο εύκολα μπορούν να
χαθούν και να ξεχασθούν.

Το να περικλείσει κανείς μια ολόκληρη αγωνιστική περίοδο στη φράση «κέρδισε
δίκαια η ομάδα που ήταν καλύτερη από την πιο σταθερή του πρωταθλήματος και πιο
συγκεντρωμένη από τον πιο άξιο αντιπρόσωπό μας στην Ευρώπη» είναι βολικό και
όχι αναληθές, αλλά αρκετά βιαστικό. Γιατί ο αθλητισμός δεν έχει μόνο – δεν
έχει καν κυρίως – σχέση με το ποιος κερδίζει και ποιος χάνει, αλλά με το ποιος
– και με τι τρόπο – προσπαθεί.

Να, μερικές λεπτομέρειες που φτιάχνουν την ομορφιά του ποδοσφαίρου και που
αποχαιρετούν χωρίς πολλά λόγια τη φετινή ελληνική του έκδοση.

Άνθρωπος της χρονιάς και μαζί αδικία της χρονιάς: Φερνάντο Σάντος. Παραήταν
καλός για να του το αναγνωρίσουν οι δικοί του.

Παίκτης της χρονιάς: Αλέκος Αλεξανδρής. Κυρίως για όποιον θυμάται ότι και
φέτος δεν ξεκίνησε βασικός.

Στιγμή της χρονιάς: Το σουτ σύρριζα άουτ του Βλάοβιτς στο τελευταίο
δευτερόλεπτο του προημιτελικού με την Μπαρτσελόνα.

Καλτ φιγούρα της χρονιάς: Χότο – Χότο Μπορέλι.

Λίγο πιο γέρος, λίγο πιο βαρύς, το ίδιο τεχνίτης και χαμογελαστός.

Ατάκα της χρονιάς: «Καλώ τον Πρωθυπουργό να διακόψει το πρωτάθλημα» (του
ανθρώπου που θέλει να λέγεται πρόεδρος και, αύριο, αντιπρόσωπος του λαού).

Ενδεκάδα της χρονιάς: Μπούτσεκ (κάτι σαν τον Νικοπολίδη στην Ελλάδα).
Πατσατζόγλου (Ευρωπαίος ήδη), Πίτσος (για τη φετινή παρουσία του στον ΟΦΗ και
τη μελλοντική του στον Παναθηναϊκό), Κυργιάκος, Χένρικσεν (το αχτύπητο δίδυμο
της μεγάλης αποκάλυψης και της μεγάλης σιγουριάς) – Καρεμπέ (και όχι για την
Αντριάνα), Γ.Χ. Γεωργιάδης (η πιο αποτελεσματική λιτότητα), Τσάρτας (επιτέλους
μεστός), Τζόρτζεβιτς (η μόνη ίσως παγκόσμια κλάση) – Νικολαΐδης, (λιγότερα
γκολ, αλλά περισσότερο πάθος και ουσία), Αλεξανδρής. Και στον πάγκο: Μίκιτς,
Γκαμάρα, Γκώνιας, Φοφόνκα και Ουακίλι.

Το τέλος του πρωταθλήματος σηματοδοτεί για τους αληθινούς φιλάθλους μια τριπλή
αρχή: μας περιμένουν η πρόκληση της επαλήθευσης για την Ελλάδα, ο τελικός του
Τσάμπιονς Λιγκ για την Ευρώπη και το Παγκόσμιο Κύπελλο για όλο τον κόσμο.
Έτσι, για να μην ξεχνάμε ότι στον αθλητισμό και το τέλος είναι σχετική έννοια.