Ανοικτή πληγή στην Ολλανδία

Όσο ζούσε, ο Πιμ Φόρτουιν δίχαζε τους συμπατριώτες του. Με τον τρόπο που
πέθανε, τους ένωσε όλους. Στην κηδεία του, μαζί με τη χαμένη αθωότητά τους, οι
Ολλανδοί θρήνησαν την απώλεια της ανεκτικής κοινωνίας τους.

Στην κηδεία. Οι Ολλανδοί ανησυχούν για το μέλλον της χώρας τους

Το Ρότερνταμ παρέλυσε χθες. Με αισθήματα θλίψης και οργής, χιλιάδες Ολλανδοί
πέρασαν τη γέφυρα του Εράσμου, ακολουθώντας τη νεκρική πομπή μέχρι τον
καθεδρικό ναό όπου έγινε η κηδεία του δολοφονηθέντος ακροδεξιού ηγέτη. Την
προηγούμενη ημέρα, άλλοι τόσοι είχαν πάρει μέρος στο λαϊκό προσκύνημα,
αποκαλύπτοντας μια ανοιχτή πληγή στο σώμα μιας κοινωνίας που μέχρι πριν από
λίγες ημέρες φημιζόταν για την ανεκτικότητά της, την αξιοπρέπειά της και την
ελευθερία της.

Ο Πιμ Φόρτουιν χρωστούσε τη δημοτικότητά του στην τόλμη του και την προθυμία
του να σπάει όλα τα ταμπού. Το πρώτο από αυτά που έπεσε θύμα του ήταν το
ολλανδικό μοντέλο της ισχυρής κυβέρνησης και της κοινωνικής συναίνεσης: ήταν ο
άνθρωπος που ανακοίνωσε την αποτυχία του. Ο πληθωρισμός ανέβαινε, οι
επιχειρήσεις έμεναν πίσω, η παραγωγικότητα έπεφτε. Η Ολλανδία δεν ήταν πια μια
μικρή ευτυχισμένη χώρα. Ήταν μια χώρα «γονατισμένη», με περισσότερο πληθυσμό
από όσο μπορούσε να αντέξει.

Το μήνυμα που ο Φόρτουιν διέδιδε μέσα από την τηλεόραση και τις εφημερίδες
βρήκε ευήκοα ώτα στο 20% των Ολλανδών (πολλοί από αυτούς νέοι ψηφοφόροι) που,
υπό διαφορετικές συνθήκες, ίσως να μην είχαν προτιμήσει ένα ακροδεξιό κόμμα
που έβαζε στο στόχαστρο τους μετανάστες. Ο Φόρτουιν ζητούσε την ενσωμάτωση των
μεταναστών που ήδη βρίσκονταν στην Ολλανδία και το κλείσιμο των συνόρων σε
όλους τους άλλους. Κρεμώντας στη χώρα του την επιγραφή «Πλήρης», είχε ήδη
καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πολυπολιτισμικό μοντέλο είχε ολοκληρώσει τον
κύκλο του. Ολλανδοί και μουσουλμάνοι είχαν αρχίσει να μη ζουν πια ειρηνικά.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο Πιμ Φόρτουιν πίστευε ότι η Ολλανδία είχε παραγίνει
ανεκτική. Η εγκληματικότητα είχε πάρει την ανιούσα και η κυβέρνηση του Βιμ Κοκ
έδειχνε να μην έχει επίγνωση του προβλήματος. Σε μερικές ολλανδικές πόλεις
υπάρχουν περιοχές που είναι απαγορευμένες για τους φιλήσυχους κατοίκους τους,
τόσο επικίνδυνες που ακόμη και η αστυνομία δεν μπορεί να τις ελέγξει.

Φόλκερ Βαν Ντερ Γκράαφ. Ύποπτος για τη δολοφονία

Το ζήτημα που έχουν τώρα μπροστά τους οι Ολλανδοί, λίγες ημέρες πριν από τις
βουλευτικές εκλογές της 15ης Μαΐου, είναι αν θα μπορέσουν να βρουν κόμματα και
πολιτικούς διατεθειμένους να βάλουν βαθιά το μαχαίρι. Χωρίς τον Φόρτουιν, η
μετατόπιση από την Κεντροαριστερά στην Κεντροδεξιά γίνεται πιο περίπλοκη. Το
20% του κόμματός του θα μπορούσε να αλλάξει αποφασιστικά τις ισορροπίες εις
βάρος των σοσιαλιστών του Βιμ Κοκ. Άραγε, χωρίς τον Φόρτουιν, θα μπορέσει να
τα καταφέρει;

Την ώρα που χιλιάδες Ολλανδοί ακολουθούσαν χθες την αργόσυρτη πομπή στη γέφυρα
του Εράσμου, τι να σκεπτόταν άραγε ο Φόλκερ Βαν Ντερ Γκράαφ στη μοναξιά του
κελιού του; Όσοι γνωρίζουν τον τριανταδυάχρονο Ολλανδό, που ο φανατισμός
όπλισε το χέρι του για να σκοτώσει τον Φόρτουιν, λένε αυτό: «Το μόνο που τον
ένοιαζε ήταν τα ζώα και τα δικαιώματά τους. Δεν έδινε δεκάρα για τους
ανθρώπους».

Ο Πιμ Φόρτουιν δεν μπορούσε να φανταστεί μέχρι πού μπορεί να σπρώξει έναν
άνθρωπο το τυφλό μίσος, όταν δήλωνε στην τελευταία του συνέντευξη πως δεν έχει
εχθρούς.

Με τα ίδια του τα λόγια

Για τους μετανάστες: «Δεν είμαι ρατσιστής, δεν είμαι ξενοφοβικός». «Οι
Μαροκινοί δεν κλέβουν Μαροκινούς. Το προσέξατε;». «Δεν είμαι κατά των
μουσουλμάνων, δεν είμαι κατά των μεταναστών. Λέω απλώς ότι οι πόλεις μας έχουν
μεγάλα προβλήματα. Δεν είναι φρόνιμο να τα οξύνουμε φέρνοντας και άλλους
μετανάστες». «Έχουμε δεχθεί πολλούς φιλοξενούμενους στο σπίτι μας και αυτό δεν
αρέσει στον σπιτονοικοκύρη».

Για το Ισλάμ: «Είναι μια οπισθοδρομική κουλτούρα». «Οι μουσουλμάνοι
αντιμετωπίζουν πολύ άσχημα τους ομοφυλόφιλους. Δεν είναι καθόλου ανεκτικοί.
Γι’ αυτούς, οι γυναίκες είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας».

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση: «Θα δανειστώ την τσάντα της Μάργκαρετ Θάτσερ,
θα τη βροντήξω πάνω στο τραπέζι και θα ζητήσω πίσω τα χρήματα που έχει δώσει η
Ολλανδία».

Για τον Λεπέν: «Νιώθω αποστροφή για τις αντισημιτικές του ιδέες. Δεν
μπορώ να καταλάβω έναν άνθρωπο που χαρακτηρίζει το Ολοκαύτωμα μια λεπτομέρεια
της Ιστορίας». «Όταν δέχεσαι στη χώρα σου μετανάστες, τότε είσαι υπεύθυνος γι’
αυτούς. Αυτό σημαίνει ότι έχουν και αυτοί ίσα δικαιώματα και δεν μπορείς να
τους πετάξεις έξω».