Η εκπαίδευση μαθητών με ειδικές ανάγκες

Ο κ. Ευάγγελος Μακρής, εκπαιδευτικός, γράφει για την εκπαίδευση των μαθητών
με ειδικές ανάγκες, με αφορμή το σχετικό δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ»:

«Ειλικρινά αποτέλεσε για μένα σοβαρό προβληματισμό σε ποιον φορέα του
υπουργείου Παιδείας να απευθύνω την επιστολή αυτή, ώστε να υπάρχει άμεση
ανταπόκριση. Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε τη δραματική
περιπέτεια ενός ακόμη γονέα που το παιδί του έτυχε να χρήζει ειδικής
εκπαίδευσης.

Ούτε θα ήθελα να πιστέψω πως οι αρμόδιοι φορείς δεν γνωρίζουν τις αμέτρητες
δυσκολίες που περνούν όσοι ζουν με άτομα με ειδικές ανάγκες. Ποτέ όμως δεν
μπορούσα να φανταστώ ότι είτε με γραφειοκρατικές διαδικασίες είτε με την
έλλειψη στελέχωσης προσωπικού, αλλά και την απουσία βασικών χώρων υποδομής, η
ζωή τόσο των ατόμων αυτών όσο και εκείνων που τους συμπαραστέκονται,
μετατρέπεται σε σκέτο “εφιάλτη”.

Συνήθως οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν την ευθύνη ενός παιδιού με ειδικές
ανάγκες δεν έχουν καν τον χρόνο να προβούν σε διαμαρτυρίες ή άλλου παρόμοιου
τύπου εκδηλώσεις. Η μοναξιά τους γίνεται δυσβάσταχτη και νιώθουν πως πρέπει να
διατηρήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις για να στηρίξουν τον άνθρωπό
τους και να τον βοηθήσουν ν’ αποκτήσει έστω τις βασικές δεξιότητες για την
επιβίωσή του.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επαναλάβουμε τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν
ώστε να πάρει τέλος αυτή η κατάσταση. Τόσο στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο όσο και
στους φορείς που έχουν αναλάβει την οργάνωση του τομέα της Ειδικής Αγωγής,
έχουν κατατεθεί προτάσεις, ανησυχίες και ερωτήματα και δεν είναι αυτή τη
στιγμή ο στόχος μου να τα επαναλάβω.

Απλά είναι η ανησυχία που με εμποδίζει να επαναπαυθώ στα τωρινά δεδομένα,
είναι τα μηνύματα που καθημερινά λαμβάνω, όπως κι εκείνα που δεν έρχονται στη
δημοσιότητα (και γι’ αυτά αγωνιώ πιο πολύ).

Η ιστορία του 5χρονου και της μητέρας του βγήκε τουλάχιστον από την αφάνεια
έστω κι αν αυτό δεν αποτελεί άμεση λύση. Οι τόσες περιπέτειες που
εκτυλίσσονται καθημερινά και ο γεμάτος εμπόδια δρόμος αυτών των ανθρώπων είναι
που με τρομάζει. Πρέπει κάποτε να νιώσουν πως υπάρχει μια Πολιτεία που μπορεί
να μοιραστεί την αδυναμία τους και να τη μετατρέψει σε ορισμένες περιπτώσεις
σε προτέρημά τους.

Εγώ σαν εκπαιδευτικός θα ήθελα να συμβάλω στην κάθε προσπάθεια της Πολιτείας
όπως και το σύνολο των συναδέλφων μου. Διότι ο δάσκαλος θέλει και πρέπει να
είναι δάσκαλος για όλα τα παιδιά: γενικών αναγκών, ειδικών αναγκών και
ικανοτήτων».