Ο ήρωας έμεινε μόνος

Ο ήρωας σηκώνει πάντα στους ώμους του τα βάρη των άλλων. Ερεθίζει τις
τύψεις που τους κυριεύουν για τη δειλία τους. «Γιατί είναι αυτός καλύτερος από
εμάς;». Γιατί ο καθηγητής Χάιζε είναι σήμερα ένα μισητό πρόσωπο για τους
συμπολίτες του στην Ερφούρτη;

Μοναχικός ήρωας. Γιατί οι κάτοικοι της Ερφούρτης μισούν τον καθηγητή που απέτρεψε χειρότερη σφαγή, όταν βοήθησε στη σύλληψη δεκαεννιάχρονου που είχε σκοτώσει 16 άτομα σε σχολείο;

Ο γλυκομίλητος καθηγητής της Ιστορίας, που μόνο με λίγα του λόγια έβαλε τέλος
στη μεγάλη σφαγή που έγινε πριν από δεκαπέντε ημέρες σε ένα σχολείο σε αυτή τη
γερμανική πόλη, είναι σήμερα ένας άνθρωπος κυνηγημένος και συκοφαντημένος.
Έγινε στόχος της οργής των συμπολιτών του, από τότε που κατόρθωσε να ημερέψει
και να κλειδώσει σε μια σχολική αίθουσα έναν πρώην μαθητή, που είχε ήδη
σκοτώσει 14 καθηγητές και δύο συμμαθητές του και απειλούσε να σκοτώσει και
άλλους.

Η ανδρεία του εξηντάχρονου καθηγητή Ράινερ Χάιζε έγινε γνωστή σε όλη τη χώρα
από την τηλεόραση και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Αυτή ακριβώς η
δημοσιότητα γύρισε εις βάρος του. Η πρώτη επίθεση ήρθε από την Κριστιάν Αλτ,
διευθύντρια του σχολείου. Του καταλόγισε πως έδωσε πάρα πολλές συνεντεύξεις.
Συνάδελφοί του καθηγητές, ακόμη και άγνωστοι που τον συναντούν στον δρόμο, τον
φωνάζουν «ψεύτη», «γουρούνι». Άγνωστες φωνές στο τηλέφωνο απειλούν να τον
σκοτώσουν. Ακόμη και η τοπική αστυνομία, που στην αρχή είχε δηλώσει πως η
παρέμβαση του Χάιζε απέτρεψε χειρότερη σφαγή, τώρα μιλάει για «ερωτηματικά»
στην κατάθεσή του.

«Δεν αντέχω άλλο»

«Είμαι απογοητευμένος, δεν αντέχω πια τόση εχθρότητα», λέει ο Χάιζε στην
εφημερίδα «Μπιλντ. Άραγε τι φταίει; αναρωτιέται ο αρθρογράφος της. Ο φθόνος
για το απαράμιλλο κατόρθωμά του. Η απογοήτευση των άλλων, που δεν είχαν τη
δύναμη να κάνουν το ίδιο. Οι βασανιστικές τύψεις. «Να γιατί σας μισούν, κύριε
Χάιζε, στην Ερφούρτη». Στην υπόλοιπη χώρα, η θαρραλέα πρωτοβουλία του σίγουρα
προκάλεσε ανακούφιση. Μάλιστα, η γερμανική κυβέρνηση πρότεινε την
παρασημοφόρησή του. Όμως, ο Χάιζε είπε πως δεν ενδιαφέρεται για παράσημα.
Έπρεπε να το πει; Ή μήπως ήταν και αυτό κακό; «Το μόνο που θέλω είναι να με
αφήσουν στην ησυχία μου», δηλώνει στο περιοδικό «Φόκους».

Άραγε μέχρι πότε οι άγνωστοι που τον συναντούν στο δρόμο θα εξακολουθούν να
φτύνουν μπροστά στα πόδια του;