«Στο μυαλό ενός παιδιού, οι 26 ημέρες είναι αιώνας»

Τον δύσκολο ρόλο να επαναφέρουν το κοριτσάκι τους στην καθημερινότητα που
ζούσε πριν από την απαγωγή αναλαμβάνουν τώρα οι γονείς της 5χρονης Μαρκέλλας
Χαζάκη. Όπως λέει στα «ΝΕΑ» η ψυχολόγος – ειδική οικογενειακή σύμβουλος
Ευγενία Ανδρέου, η ίδια η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του παιδιού, αλλά και
η στήριξη τόσο από τους γονείς όσο και από κάποιον ειδικό που θα τους
κατευθύνει, θα κάνουν τη μικρή να ξεπεράσει το σοκ. «Σε πρώτη φάση το παιδί θα
πρέπει να καταφέρει να αποδιώξει το άγχος που προκαλείται συνήθως από έντονα,
αναπάντεχα και δραματικά γεγονότα», λέει η κ. Ανδρέου και προσθέτει: «Στη
συγκεκριμένη περίπτωση το θύμα τής απαγωγής έχει κρατηθεί πολύ μεγάλο
διάστημα. Παράλληλα, το παιδί είχε την πληροφορία από τους απαγωγείς ότι ο
μπαμπάς της είχε τραυματιστεί και αυτό προσέθετε και άλλο άγχος, επέτεινε το
σοκ. Στο μυαλό ενός παιδιού έξι ετών, οι 26 μέρες είναι αιώνας».

Πάντως, το γεγονός ότι πρόκειται για ένα μικρό παιδί είναι θετικό: «Μπορούμε
να πούμε πως το χειρότερο έχει περάσει για τη μικρή, αφού επέστρεψε στην
αγκαλιά της οικογένειάς της. Ωστόσο χρειάζεται πολύ χρόνο και λεπτό χειρισμό.
Είναι πολύ πιθανόν η συμπεριφορά της να αλλάξει: να έχει ξεσπάσματα με
κλάματα, να εκδηλώσει φοβίες προς τους ξένους ανθρώπους, να αρνείται να
κοιμάται μόνη της ή ακόμη να επιστρέψει στο σχολείο ή να μπαίνει σε
αυτοκίνητο», λέει η κ. Ανδρέου και εξηγεί: «Ο φόβος να επαναληφθεί αυτό που
της συνέβη και που δεν μπορεί εύκολα να κατανοήσει, δεν μπορεί εύκολα να
ξεπεραστεί». Η οικογένεια θα πρέπει να προσπαθεί ώστε το παιδί να επιστρέψει
σύντομα στην καθημερινότητά του: Δεν πρέπει να γίνονται αναφορές ή ερωτήσεις
για ό,τι συνέβη, πρέπει όμως, όταν το παιδί νιώθει την ανάγκη να πει κάτι, να
υπάρχει πάντα κάποιος πρόθυμος να το ακούσει. Πολλές φορές μικρά παιδιά που
πέφτουν θύματα απαγωγών αισθάνονται θυμό: δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί
τους συνέβη αυτό, αφού τα ίδια δεν έκαναν τίποτα κακό. Άλλες φορές πάλι
νιώθουν ότι η οικογένειά τους δεν τα προστάτευσε και κυρίως, για μεγάλο
διάστημα, νιώθουν τον φόβο της επανάληψης αυτής της τραυματικής εμπειρίας.