ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λίγο Πάσχα ακόμη

Με τα σουσούμια του κακού στη διαπασών, κάθε χρόνο πάνε γυρεύοντας. Ένας είχε
αντί για κεφάλι μια μπάλα ποδοσφαίρου. Άλλος ήταν το τέλειο ομοίωμα του Μπιν
Λάντεν. Οι περισσότεροι ήταν παπάδες, είδα κι έναν ντυμένο δήμαρχο. Ο δικός
μας, παραθαλάσσιος κι από νωρίς στημένος στο ικρίωμα, είναι κατά παράδοση
ναυτικός. Τον Ιούδα της γειτονιάς μου δεν μου αρέσει να τον βλέπω να καίγεται.
Προτιμώ να χαζεύω τους Ιούδες των άλλων. Να μην υποψιάζομαι τους συμβολισμούς,
να μη γνωρίζω τα ντεσού της παραδειγματικής αυτής τιμωρίας. Ο χειροποίητος
Ιούδας έτσι όπως κρέμεται, κυριολεκτικά μού παγώνει το αίμα. Κι όσο η φωτιά
τον μεγεθύνει και το σουλούπι του παίρνει την ανεξέλεγκτη κίνηση της φλόγας,
τόσο πιο δραστικό τον αισθάνομαι.

Με την ίδια μεταφυσική διάθεση παρακολούθησα την παραδειγματική καύση του Λε
Πεν από το 82% του Ζακ Σιράκ. Αυτή η πανστρατιά της απελπισίας ειλικρινά με
μπέρδεψε. Ομολογώ μάλιστα ότι ήμουν έτοιμη να ξεστρατίσω ακόμη πιο πολύ σε
σκέψεις δημοκρατικά ύποπτες – να φτάσω μέχρι Ροβεσπιέρο και βάλε – εάν δεν μου
έβαζε φρένο η δολοφονία του Ολλανδού ακροδεξιού. Και τώρα;

Αναγνωρίζοντας κατά βάθος την τρομακτική δύναμη των συμβόλων, τα έβαλα από
μέσα μου με εκείνους που – πώς τα καταφέρνουν – αξιώνουν το κακό με πολιτικές
δολοφονίες και μεγαλομανιακές καμπάνιες. Διότι η καύση του Ιούδα είναι συνήθως
ατελής κυρίες και κύριοι και το υπόλειμμά της, φονικό μονοξείδιο, θα μένει
πάντα εκεί να μας περιγελάει και να μας απειλεί. Είπα, κι αμέσως έσκισα το
χαρτί με όλα τα παραπάνω.