Επιτέλους, έφθασα!

Τι είναι η Ελλάδα μας; Είναι πράγματι και η θάλασσα, και οι κάμποι, και τα
βουνά. Τα γνώρισα όλα, τα είδα όλα από «πρώτο χέρι» επιστρέφοντας από τις
πασχαλινές διακοπές. Μέχρι και 30 χιλιόμετρα ήταν η ουρά που σχημάτιζαν τα
αυτοκίνητα πριν από το Αντίρριο. Τρεις και τέσσερις ώρες η αναμονή. Ελεύθεροι
πολιορκημένοι έξω από το Μεσολόγγι. Ευηνοχώρι, Περιθώρι, Γαυρολίμνη. Ο Νομός
Αιτωλοακαρνανίας σε ζωντανό μάθημα Γεωγραφίας. Θαύμασα όλα τα φυτά και τα
δένδρα που μπερδεύονται με τα σκουπίδια κατά μήκος της λεγόμενης Εθνικής
Οδού(!), έκανα επανάληψη όλων των πινακίδων της Τροχαίας, ενημερώθηκα για τις
νέες μάρκες Ι.Χ. αυτοκινήτων, σχολίασα όλες τις φάτσες των συνοδοιπόρων μου
και εντυπωσιάστηκα με την πρόβλεψη όλων να έχουν και από ένα τάπερ με…
κοψίδια μέσα στο αυτοκίνητο. Και ήρθε το βράδυ, πίσσα παντού στην Παλιοβούνα,
θα μας φάνε τα τσακάλια, ψέλλιζε η γυναίκα μου και εγώ άρχισα να μετράω
εικονοστάσια για να περάσει η ώρα. Ανοίγω το ραδιόφωνο, αλλά και πάλι οι
αρμόδιοι ήταν απόντες. Χριστέ και Παναγία βοήθεια, είπα μέσα μου. Να φθάσω στο
Αντίρριο και να ανάψω μια λαμπάδα όσο ένα… φέρι μπόουτ. Τι να κάνω ο
άμοιρος, στην απελπισία μου άρχισα τα τάματα.

«Αυτή ρε είναι η Ελλάδα», φώναζε ανοίγοντας την παλάμη του – προφανώς για να
ξεμουδιάσει – ο διπλανός μου. «Αυτή την Ελλάδα αξίζουμε», πρόσθετε ο άλλος.
Και να τα ραδιόφωνα και τα τραγουδια για να καλμάρουν τα νεύρα. Και να οι
«ζητάδες» με τα «καρούμπαλα» να αναβοσβήνουν χωρίς να μπορούν να προσφέρουν
καμιά βοήθεια…

Αυτή κι αν ήταν ταλαιπωρία, αυτός κι αν ήταν Γολγοθάς, έλεγα μέσα μου…
Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, ηλικιωμένοι, ανάπηροι, παιδιά, ταλαιπωρήθηκαν επειδή
κάποιοι είναι ανεύθυνοι. Επειδή δεν είχαν προβλεφθεί, λέει, τα απαραίτητα
δρομολόγια των φέρι μπόουτ στο Ρίο – Αντίρριο. Δεν είχαν προβλέψει το
αυτονόητο στη μεγαλύτερη πασχαλινή έξοδο. Και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, απόντες.
Και χωρίς ευθύνες. Πού ήταν ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας να δώσει εξηγήσεις,
πού είναι το συγγνώμη της Πολιτείας, πού είναι οι ευθύνες.

Καθόμουν μέσα στο αυτοκίνητο ανίκανος να αντιδράσω, να φωνάξω, να
διαμαρτυρηθώ. Έβριζα μαζί με τόσους άλλους. Κάποιοι έβγαιναν αγανακτισμένοι
από τα αυτοκίνητά τους και έβριζαν σηκώνοντας τα χέρια τους στον ουρανό. Μόνο
που δεν τους άκουγε κανείς. Άλλοι, με το γνωστό νεοελληνικό στυλάκι,
προσπαθούσαν να παρακάμψουν την ουρά. Τα κινητά είχαν πάρει φωτιά. Πολλοί
οδηγοί ζητούσαν συγγνώμη από τους πίσω, έβγαιναν από τα αυτοκίνητα και
πήγαιναν στην άκρη του δρόμου για τη σωματική τους ανάγκη. Απίστευτες εικόνες.
Με τη χοντρή μπροστά μου να συνεχίζει να τρώει. Μάλλον πήγαινε στην Αθήνα μαζί
με τον πασχαλινό οβελία.

Από την αμηχανία μου έκανα σκέψεις.

Και πάλι, όμως, μου έμεινε η απορία πώς τα καταφέρνουμε και επιβιώνουμε.
Αλήθεια, έδωσα κουράγιο στον εαυτό μου λέγοντας: «Εσύ παιδί μου δεν είσαι
πολίτης, είσαι ήρωας». Περνάω την Εθνική Οδό και σταυροκοπιέμαι που ακόμη
είμαι ζωντανός. Η Κακιά Σκάλα μόνιμος εφιάλτης, οι δρόμοι στην επαρχία είναι
καρμανιόλες. Νεκροί και από κακοτεχνίες στον δρόμο, διαβάζω.

Ένα κράτος που απαιτεί να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας, μας
φορολογεί, μας εξουσιάζει, μας τυραννάει και από πάνω μάς σκοτώνει.

Η αγανάκτηση στη διαπασών. Η ντροπή να ξεχειλίζει. Στην Ελλάδα των Ολυμπιακών
Αγώνων, του εκσυγχρονισμού, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα ίδια θα μου πείτε έγιναν
και τα ίδια θα ξαναγίνουν. Είμαστε πλέον εκπαιδευμένοι ως πολίτες. Να τρώμε το
ίδιο παραμύθι. Να αγανακτούμε, να φωνάζουμε και μετά να μας… περνάει.
Ειλικρινά, πάντως, απ’ όλη αυτή την πρωτοφανή περιπέτεια εκείνο που με
εντυπωσίασε ήταν οι πινακίδες. Αυτές οι τεράστιες πινακίδες για τα τεράστια
έργα συγχρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που έχουν γεμίσει τη χώρα.
Μια τέτοια τύπου πινακίδα με ηρέμησε, και μη σας πω ότι με γέμισε και
κρυφοϊκανοποίηση. Έγραφε: «Ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου – Έκθεση».