γιατί… βλέπουμε το πρόσωπό μας ανάποδα μέσα σ’ ένα κουτάλι;

Γιατί το κουτάλι λειτουργεί όπως ακριβώς ένας παραμορφωτικός – ή «μαγικός»,
όπως τον λένε τα παιδιά – καθρέφτης.

Σε έναν επίπεδο καθρέφτη βλέπουμε πάντα τη μορφή μας όρθια. Ο καθρέφτης είναι
ένα τζάμι του οποίου η μία όψη καλύπτεται με στρώμα λαμπερού μετάλλου, αργύρου
ή κασσίτερου. Κάθε λεία και γυαλιστερή επιφάνεια «στέλνει» πίσω τις εικόνες,
όπως ένας τοίχος «στέλνει» πίσω μια μπάλα που του έχουμε πετάξει. Έτσι και ο
καθρέφτης «γυρίζει» πίσω την εικόνα της μορφής μας.

Εάν το κουτάλι ήταν ένας επίπεδος καθρέφτης θα «έστελνε» πίσω την εικόνα του
προσώπου μας και θα βλέπαμε σε αυτό το είδωλο του προσώπου. Το κουτάλι,
εξαιτίας του σχήματός του, παραμορφώνει αυτό το είδωλο και το αντικατοπτρίζει
αντεστραμμένο και μικρότερο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και όταν κοιταζόμαστε
στον καθρέφτη ενός αυτοκινήτου. Η άλλη όψη του κουταλιού, η κυρτή, δίνει την
εικόνα μας όρθια εξαιτίας – και πάλι – του σχήματός της.