ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο μικρός Μοχάμετ προσπαθεί να καταλάβει…

Κοντεύει τα εννιά και στο μυαλό του όλα μοιάζουν μπερδεμένα. Εικόνες απο ένα
χωριό της Τουρκίας, σκηνές από τους δρόμους της «παραγκωνισμένης Αθήνας», από
κάτι ξεχαρβαλιασμένες σχολικές αίθουσες, από το μικρό τους σπίτι, το
καινούργιο τους ψυγείο, τ’ αδέρφια, τους γονείς του, από κάτι σκυθρωπούς
γείτονες ή κάποιους χαμογελαστούς φίλους… Εντυπώσεις από πρόσωπα εχθρικά και
από ανθρώπους που με την πρώτη ματιά τούς ένιωσε «δικούς του»… Λέξεις που
καταλαβαίνει κι άλλες που τις επαναλαμβάνει μηχανικά, χωρίς να ξέρει το νόημά
τους… Όλα στροβιλίζονται στα μάτια του και κόβουν βόλτες στο μυαλό του…
Πολύ θα το ‘θελε, αλλά πώς να μπορέσει να διαλύσει εικόνες και λέξεις, να τις
κάνει χίλια κομμάτια για να τις δει, να τις γνωρίσει και να τις συναρμολογήσει
ξανά;

Ο μικρός Μοχάμετ πλησιάζει τα εννιά. Τον συνάντησα να παίζει με τα πλήκτρα
ενός πιάνου, χωρίς να ξέρει από νότες. Σε μια παρέα από παιδιά, σ’ έναν χώρο
γεμάτο από ζωή… Ένας μικρός πρόσφυγας, που όπως όλοι, έτσι κι εκείνος, μετρά
τη δύναμή του, σε προσπάθεια. Ένας μικρός ιππότης που παλεύει να κατακτήσει το
κάστρο της γλώσσας. Να μιλήσει, να διαβάσει, να καταλάβει και να τον
καταλάβουν… Είναι πάντα πιο εύκολο όταν επικοινωνεί με τη μουσική, με το
παιχνίδι… Είναι πάντα πιο εύκολο όταν έχει απέναντί του παιδιά… Παιδιά που
δεν φοράνε τον φόβο των γονιών τους. Και γονείς που δεν κουβαλούν ταμπέλες,
δεν χαράζουν διαχωριστικές γραμμές, δεν τραβούν τα «ελληνάκια» μακριά από τα
«προσφυγόπουλα»…