Θα τους… πληρώνουν οι γονείς τους!

Είστε 30 χρόνων. Έχετε πτυχίο Πανεπιστημίου, όμως καμία από τις προτάσεις που
δεχθήκατε για δουλειά δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό που αναζητάτε. Παράλληλα, ο
πατέρας σας γκρινιάζει ασταμάτητα: «Πότε, επιτέλους, θα πάρετε τη ζωή στα
χέρια σας;».

Κανένα πρόβλημα, αν είστε στην Ιταλία. Και στα δικαστήρια να σας πάει, θα
δικαιωθείτε. Αυτό προκύπτει, τουλάχιστον από μία πρόσφατη απόφαση του ανώτατου
εφετείου της χώρας που έκρινε ότι οι γονείς πρέπει να συνεχίζουν να στηρίζουν
τα ενήλικα παιδιά τους, μέχρι να βρουν τη δουλειά που τους αρέσει!

Το πρόβλημα. Η υπόθεση ξεσήκωσε σάλο. Ψυχολόγοι και αναλυτές στα μέσα
ενημέρωσης τρελάθηκαν. Οι πρώτοι μίλησαν για αποθάρρυνση των ζευγαριών να
αποκτήσουν παιδιά σε μια εποχή με έντονο δημογραφικό πρόβλημα, οι δεύτεροι για
αύξηση της ανεργίας.

Αυτός όμως που δεν μπορεί με τίποτα να το ξεπεράσει, είναι ο πατέρας στην
υπόθεση. Γιατρός και πρώην βουλευτής, ο Τζουζέπε Αντρεόλι κινήθηκε δικαστικά
κατά του υγιούς δικηγόρου υιού του, γιατί αρνείται να δουλέψει – παρότι του
έγιναν προτάσεις – άρα και να ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά από τους γονείς
του, που αν και είναι εύποροι, διαφωνούν κατηγορηματικά με τη στάση του. Ο
πατέρας, έχοντας δημιουργήσει ένα κληροδότημα αξίας 250.000 ευρώ για το παιδί
του, πληρώνει πάνω από 700 ευρώ τον μήνα για τον 30χρονο γιο, που μένει σε ένα
από τα πιο ακριβά προάστια της πόλης.

«Δεν μπορείς να κατηγορείς έναν νέο άνθρωπο – ιδιαίτερα όταν προέρχεται από
μια ευκατάστατη οικογένεια – ο οποίος αρνείται μια δουλειά που δεν
ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του. Οι γονείς πρέπει να πληρώσουν…», έλεγε η
απόφαση του δικαστηρίου, που έδωσε στον Αντρεόλι την χαριστική βολή. «Αηδιάζω
για τη χώρα που αγαπώ. Δεν ήταν έτσι πριν», ξέσπασε.

Το γεγονός, πάντως, έφερε στην επιφάνεια ένα από τα πρόσωπα της σύγχρονης
ιταλικής οικογένειας. Σχεδόν ένα στα τρία παιδιά ηλικίας 30-34 ετών συνεχίζει
να ζει με τους γονείς του, αρνούμενο να ανταποκριθεί σ’ αυτό που κάποτε
ισοδυναμούσε με ισχυρή πρόκληση για τους νέους – να ζει δηλαδή κανείς μόνος
του, μετά την ενηλικίωσή του, επιλέγοντας συνειδητά την αποχώρηση από την
οικογενειακή αγκαλιά.

«Η απόφαση δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο», υποστηρίζει η Γιάννα
Σελότο, ψυχολόγος. «Μέχρι τη δεκαετία του 1980, οι νέοι επιδίωκαν τη
χειραφέτηση από την οικογένειά τους, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε “βγαίνω έξω και
καθαρίζω σκάλες”. Σήμερα, οι 30χρονοι νιώθουν ακόμη μικροί και δεν είναι
έτοιμοι να κάνουν θυσίες».