Πάσχα γλυκό, σαν καραμπάσι

«Θα ανεβείς στο νησί; Αχ, γιαβρί μου, κοίταξε αν έχει γίνει το καραμπάσι,
να με μαζέψεις λίγο να κάνω γλυκό», μου είπε η κυρία Νίτσα την περασμένη
εβδομάδα που συναντηθήκαμε στο σούπερ μάρκετ.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ψάλλει την αναστάσιμη λειτουργία στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Κωνσταντινούπολη

Η Πρίγκιπος, η Χάλκη, η Αντιγόνη, η Πρώτη, το καθένα από τα Πριγκιπόννησα
είναι για τους ντόπιους τους «το νησί». Πάντοτε «ανεβαίνει» κανείς στο νησί,
«κατεβαίνει» στην Πόλη. Το καραμπάσι είναι θάμνος της οικογένειας της
λεβάντας, που πρέπει να το προλάβεις τέλη Απριλίου – αρχές Μαΐου όταν
λουλουδιάζει. Γλυκό γίνεται με τα μοβ ανθάκια που ανοίγουν στους στήμονές του.
Μια χούφτα ανθάκια για μισό κιλό ζάχαρη, και έχεις το πιο ευωδιαστό γλυκό
κουταλιού και το πιο διάφανο, ζεστό μοβ που έχεις δει ποτέ.

Στη Χάλκη, στο δικό μου νησί, όπως γινόταν παλιά, μερικοί πήγαν και φέτος ν’
ακούσουν το Τροπάριο της Κασσιανής στον Αϊ-Νικόλα, την εκκλησία της ενορίας,
και άλλοι πήραν το μονοπάτι που βγάζει στην κορφή του Λόφου της Ελπίδας για να
πάνε στη Αγία Τριάδα της Θεολογικής Σχολής.

Οι συνεννοήσεις για τη Μεγάλη Πέμπτη και τη Μεγάλη Παρασκευή στο νησί είχαν
γίνει ήδη τηλεφωνικώς. Δεν θα ρημάξουμε τους μπαξέδες, όπως τότε με τον
Λευτέρη, την Ελένη, την Αγγελική, τον Αντώνη, που βγαίναμε αργά το βράδυ για
να μαζέψουμε λουλούδια. Τρόπος του λέγειν δηλαδή «να μαζέψουμε», γιατί τα
λουλούδια που θα στολίζαμε τον Επιτάφιο έπρεπε να είναι το δίχως άλλο
κλεμμένα. Και πώς να ξέφευγες από το μάτι της κυρίας Ξηρουδάκη, της προέδρου
της Φιλοπτώχου, που καθόταν, θαρρείς, είκοσι τέσσερις ώρες στο παράθυρο. Το
διασκεδάζαμε. Τώρα, ο Αντουάν, ο καντηλανάφτης, θα έχει έτοιμο το τεράστιο
πανέρι με τις αγορασμένες βιόλες – δεν πειράζει. Χαράματα Μεγάλης Παρασκευής
πηγαίνουμε οι γυναίκες στον Αϊ-Νικόλα…

Εδώ στην Πόλη είδα ότι το ζαχαροπλαστείο Ιντζί στο Πέραν έχει βάλει κόκκινα
αυγά και τσουρέκια στη βιτρίνα του. Από εκεί είχε πάρει η Νετζιλέ, δραστήριο
μέλος του Εξωραϊστικού Συλλόγου της γειτονιάς εδώ, του Τζιχανγκίρ – που
θυμάται παλιότερες εποχές – το κόκκινο αυγό και το σοκολατένιο λαγουδάκι που
μου είχε φέρει πριν από ένα μήνα. Έχει φίλους καθολικούς και τα είχε
μπερδέψει. Ας είναι, της εξήγησα τις διαφορές των δικών μας «ταρικάτ»!

Τσουρέκια από το Μπαϊλάν. Σοκολατένια αυγά στολίζουν επίσης από καιρό
τη βιτρίνα του Σαβόι στην Σιράσελβιλερ. Εμείς, βέβαια, θα πάμε να πάρουμε τα
τσουρέκια από το Μπαϊλάν στη Χαλκηδόνα, γιατί η Αγγέλα αρνείται να δώσουμε
παραγγελία οπουδήποτε αλλού – «α πα πα, το καλύτερο πια είναι του Μπαϊλάν».

Φέτος θα είμαστε πολλοί. Εδώ θα είναι σχεδόν όλοι οι φίλοι απ’ την Αθήνα.
(Μόνο εγώ έκλεισα έντεκα δωμάτια στο Μπουγιούκ Λόντρα). Ανάσταση θα κάνουμε
στην Πόλη. Με μαγειρίτσα – αν και η Μαριάννα μού λέει ότι παραδοσιακά στην
Πόλη κάναμε μια πιο ελαφριά σούπα με ρύζι – και αρνί φουρνιστό. Κι όλο και
κανένα άλλο καλούδι… Αν η κυρία Νίτσα προλάβει, θα έχουμε ίσως το απόγευμα
με τον καφέ και καραμπάσι γλυκό.