[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σ’ αυτή τη ζωή, υπάρχουν κάποιες σταθερές: Η δύναμη της βαρύτητας, ας πούμε. Η
παλίρροια και η άμπωτις. Τα μακαρόνια με κιμά. Η ταχύτητα του φωτός. Και τα
τελευταία χρόνια, τα ανοίγματα της Νέας Δημοκρατίας προς την Αριστερά…

Ποια είναι άραγε η δύναμη εκείνη που ωθεί τους – μετά τον αείμνηστο Αβέρωφ –
ηγέτες της Νέας Δημοκρατίας να μη σκέφτονται άλλο τίποτε παρά το πώς θα
καταφέρουν να υπουργοποιήσουν κάποιον με «αριστερές περγαμηνές»; Πώς θα
εκλέξουν υπερνομάρχη ΕΔΑΐτη με τις ψήφους πολιτών που ούτε γνώριζαν την ύπαρξη
της μακαρίτισσας της ΕΔΑ – αλλά κι αν την γνώριζαν, ουδέποτε την είχαν
τιμήσει. Πώς θα συνεργαστούν ατύπως, ώστε με τη μέθοδο του β’ γύρου να εκλεγεί
νομάρχης του ΚΚΕ σε περιοχές όπως η «Καρδίτσα – Καρδίτσα» του κ. Μ. Έβερτ.

Ποια είναι λοιπόν αυτή η δύναμη που σπρώχνει την εκάστοτε ηγεσία της Ν.Δ. να
προσπέφτει στα στελέχη της Αριστεράς όπως ο κ. Π. Γιαννακόπουλος του
Παναθηναϊκού στους αστέρες του ΝΒΑ; Μήπως τύψεις διαχρονικές για τα όσα έχει
διαπράξει η συντηρητική παράταξη εναντίον της Αριστεράς γενικώς; Μήπως ένα
αδιόρατο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι σε εκείνους που έχασαν Εμφύλιο
Πόλεμο και εκλογικά ποσοστά, αλλά κέρδισαν… φήμη και πελατεία; Σωπάστε τώρα
– ποιος ασχολείται με τέτοια, εν έτει 2002. Ούτε φυσικά, τα όποια «ανοίγματα»
της Ν.Δ. συνεπάγονται και κάποια αλλαγή της πολιτικής της πρότασης – όπως το
μέσον είναι το μήνυμα, έτσι και τα ανοίγματα είναι η πρόταση!

Απλώς, η Νέα Δημοκρατία αποδεικνύεται πολύ πιο πρακτική από το ΠΑΣΟΚ σε
τέτοιες υποθέσεις: Οι νεοδημοκράτες, έχοντας αντιληφθεί ότι από το ’81 και
μετά, η κοινωνική πλειοψηφία που διαμορφώθηκε στη χώρα έτεινε να
περιθωριοποιήσει τόσο την παραδοσιακή Αριστερά, όσο και τους ίδιους, φρόντισαν
να διαμορφώσουν – τους πήρε τότε μία πενταετία, αλλά το κατάφεραν – ένα κλίμα
υπόγειας συνεννόησης με τις ηγεσίες των κομμάτων της Αριστεράς, στη λογική «ο
εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Το κλίμα αυτό διευκολύνει διαχρονικά κάποιες προσωπικότητες από το χώρο της
Αριστεράς να διατίθενται ώς γέφυρες μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς – και να
εισπράττουν τα διόδια.

Άλλωστε, οι κάθε λογής προσωπικότητες της Αριστεράς, δεν ανήκουν κυρίως στην
Αριστερά – αλλά στους εαυτούς τους…