o υποψήφιος Πόσα όνειρα μπορεί να αντέξει η πλάτη ενός υποψήφιου

Στην πραγματικότητα δεν ήθελα ποτέ να δώσω εξετάσεις για να περάσω στο
πανεπιστήμιο γιατί ήθελα να γίνει ηθοποιός ή ζωγράφος. Ειδικά για την
ζωγραφική με είχε ενθαρρύνει πολύ ένας καταπληκτικός δάσκαλός μου στο Δημοτικό
που δεν ζει πια, ο κ. Κοντογιώργης. Μ’ άφηνε αντί να κάνω μάθημα πολλές φορές
να ζωγραφίζω με τις ώρες και είναι αυτή η πιο ωραία σχολική ανάμνηση που έχω.
Όμως έδωσα εξετάσεις ­ και μάλιστα δύο φορές ­ υποκύπτοντας στις γνωστές
πιέσεις του περιβάλλοντός μου (οικογενειακού και φιλικού) το οποίο δεν ήταν
ιδιαίτερα αυστηρό αλλά έβλεπε πάντα την καλλιτεχνική απασχόληση ως χόμπι. Ένα
αδιάσειστο επιχείρημά τους, που με είχε φοβίσει ομολογώ, ήταν το εξής
παραστατικότατο: «όλοι οι καλλιτέχνες πεθαίνουν στην ψάθα» (τώρα τι σημασία
έχει που πεθαίνει κανείς είτε στην ψάθα είτε στο βελούδο είναι άλλη
συζήτηση!).

Με τον φόβο λοιπόν του «θανάτου» και της «ψάθας» αποφάσισα ­ όχι πολύ σθεναρά
και μάλλον επιφανειακά ­ να ακολουθήσω την Γ’ Δέσμη, την θεωρητική κατεύθυνση,
για να περάσω σε μια σχολή πανεπιστημιακή που θα μου εξασφάλιζε καλλιέργεια
πνεύματος, οικονομική και κοινωνική ανέλιξη, σίγουρη σταδιοδρομία (όλα αυτά
μαζί). Εκτός από τον πρώτο, για όλους τους λάθος λόγους δηλαδή.

Έδωσα λοιπόν εξετάσεις με ολέθρια αποτελέσματα.

…Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, καλές διακοπές

Αφού πέρασα έναν μαρτυρικό χρόνο στην Γ’ Λυκείου με ρεκόρ απουσιών και συνεχή
κόντρα με την καθηγήτρια Αρχαίων και Νέων Ελληνικών ­ οριακό σημείο ήταν όταν
σε τεστ τριμήνου μάς είχε βάλει να απαντήσουμε με το σύστημα επιλογής
καθορισμένων απαντήσεων (multiple choice) πάνω στην «Ασκητική» του Καζαντζάκη,
κι έγραψα θυμάμαι ότι αυτό το κείμενο δεν διδάσκεται και μάλιστα στο σχολείο.
Πήρα ένα πολύ ωραίο οκτώ (08), θύμωσα γιατί ήθελα μονάδα (01) ­ τέτοια
αντίδραση ­ και κλείστηκα στον εαυτό μου, διαβάζοντας την ώρα του μαθήματος
«εξωσχολικά» βιβλία.

Εκτός από τα Αρχαία, που παρά την καθηγήτρια, μου άρεσαν, σιχαινόμουν τα
Λατινικά και την Ιστορία. Έφτασα δε σε τέτοιο υπερφίαλο σημείο να θεωρήσω όλο
τον ρωμαϊκό πολιτισμό ανόητο κι ανάξιο λόγου κι ακόμα ολόκληρα κεφάλαια της
παγκόσμιας ιστορίας «αναξιομνημόνευτα». Με άλλα λόγια μ’ είχε πιάσει μαύρη
αντίδραση κι απόρριψη πραγμάτων, χωρίς γνώση όμως! Το χειρότερο δηλαδή για
έναν νέο άνθρωπο που οφείλει ν’ ανοίγει όσους περισσότερους ορίζοντες μπορεί.

Κι εγώ από μια άστοχη επιλογή έκλεινα. Γιατί βέβαια αν πραγματικά ήθελα να
γίνω δικηγόρος ή φιλόλογος ή οτιδήποτε είχε σχέση μ’ αυτά που ένα χρόνο
μάθαινα, δεν θα στεκόμουν ούτε στην καθηγήτρια ούτε στο αν ο ρωμαϊκός
πολιτισμός είναι υποδεέστερος του Αρχαίου για ν’ ασχοληθώ μαζί του. Θα
κοιτούσα πέρα απ’ αυτά, θα διάβαζα την «ύλη» όπως τα περισσότερα παιδιά που
ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο, όχι από ανάγκη αλλά από θέληση, και θα είχα στόχο
για τις εξετάσεις.

Έτσι λοιπόν άστοχα και με κριτικό πνεύμα ξύπνησα το πρωί των εξετάσεων με την
τυπική πια αφόρητη ζέστη. Δεν είχα αγωνία ­ αφού εκτός από Αρχαία δεν είχα
διαβάσει ­ κι ακολούθησα χωρίς όρεξη όλη τη διαδικασία. Και βέβαια τις
κλασικές ερωτήσεις μετά: πώς έγραψες; πήγες καλά;

Τότε νομίζω απάντησα μόνο στον εαυτό μου με ειλικρίνεια. Δεν έγραψα καλά γιατί
δεν διάβασα καθόλου και δεν πήγα καλά γιατί στις εξετάσεις αυτές ήταν σαν να
μην «πήγα» καθόλου!

Και όλοι να με αντιμετωπίζουν γραφικά ως την «αγχωμένη υποψήφια που δούλεψε
σκληρά όλη την χρονιά και τώρα περιμένει τις βάσεις» την στιγμή που ήμουν
«ερήμην μου» υποψήφια για κάτι που δεν ήθελα.

Είναι ομολογουμένως σκληρό να είσαι νέος και να σε αντιμετωπίζουν από τόσο
νωρίς μάλιστα γραφικά και μαζικά. Σε μια πολύ δύσκολη ηλικία που ψάχνεις ακόμα
την ταυτότητά σου. Είναι όλοι έτοιμοι να στη δώσουν: υποψήφιος. Ναι, υποψήφιος
αλλά σε τι; Σαν τίτλος ακούγεται ωραία, αλλά η ουσία του;

Σκέφτομαι ότι σήμερα τα περισσότερα είναι τίτλοι και η ουσία απουσιάζει.
Δύσκολα βρίσκεις πού ανήκεις και από πολύ νωρίς μας δίνονται διάφοροι
«βολικοί» ρόλοι. Και πολλές φορές βολευόμαστε, χάνοντας το πιο πολύτιμο ίσως ­
πέραν των γραφικών χαρακτηρισμών, όπως «οργισμένα», «ατίθασα», «εξεγερμένα» ­
που έχουν τα «νιάτα». Η ηλικία αυτή που αρχίζεις να δρας και να φτιάχνεις,
χωρίς το βάρος του χρόνου.

Τα περισσότερα πράγματα βοηθούν στο χάσιμο αυτής της ελευθερίας. Το σύστημα ­
που από πολύ νωρίς μαθαίνουμε ­ να βρίζουμε (ή ν’ ακολουθούμε όταν μας
εξυπηρετεί) ­ οι άλλοι που μας συμβουλεύουν (όχι από κακή πρόθεση, είναι
αλήθεια, μια και άλλες εποχές έχουν ζήσει) να εξασφαλίσουμε ένα «ήσυχο μέλλον»
και μας φορτώνουν πολλές φορές με προκαταλήψεις και άγχος λες και το άγχος τού
να αποδώσεις σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, γνώσεις που με κόπο απέκτησες,
υπολογίζοντας και το τυχαίο, δεν φτάνει! Δηλαδή πόσα όνειρα εκτός από τα δικά
του μπορεί να κουβαλήσει στην πλάτη του ένας υποψήφιος φοιτητής στην Ελλάδα
σήμερα και θ’ αντέξει;

Εγώ πάντως δεν άντεξα. Κατάλαβα όμως ότι πρέπει να κρατήσω μια ισορροπία
δύσκολη και να «θολώσω τα νερά» για ν’ ασχοληθώ μ’ αυτό που πραγματικά θέλω.
Έτσι τη δεύτερη φορά έδωσα Αρχαία και Έκθεση γιατί μου άρεσαν και παράλληλα
προετοιμαζόμουν για να δώσω εξετάσεις στη Δραματική Σχολή.

Και επειδή για τη δική μου επιλογή, το θέατρο, δεν θ’ άντεχα καμιά πίεση ­
είχα από τον εαυτό μου αρκετή ­ όταν πέρασα στη σχολή απλά το ανακοίνωσα και
δέχτηκα και τον παράγοντα «ψάθα» που αναφέρω στην αρχή. Υπήρξαν κάποιες
αντιδράσεις αλλά τελικά επικράτησε το δικό μου.

Και οι Πανελλήνιες με βοήθησαν γιατί ­ εκτός του ότι έμαθα Αρχαία σχετικά καλά
­ στήριξα την πραγματική μου επιλογή σε αρκετά δύσκολες συνθήκες αργότερα.

Πια δεν είχα κανέναν να κατηγορήσω. Ούτε καθηγητές, ούτε γονείς, ούτε το
σύστημα, ούτε τις εξετάσεις. Και τις φορές που έχω αποτύχει σε οντισιόν ή σε
κάποια κομμάτια ρεπερτορίου στη σχολή, γινόμουν πιο δυνατή γιατί μάθαινα.

Όπως ένα παιδί φαντάζομαι που θα δώσει φέτος Μαθηματικά και θα δυσκολευτεί ή
ίσως θ’ αποτύχει. Μπορεί να διαβάσει περισσότερα πράγματα και του χρόνου να
επιτύχει. Γιατί το μόνο σίγουρο με τις εξετάσεις, δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι
ότι υπάρχουν κάθε χρόνο για όποιον θέλει να δώσει ό,τι έχει επιλέξει.

Αν η επιλογή είναι δική σου (και είναι η σωστή) εύχομαι καλή επιτυχία και μετά
­ όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα ­ καλές διακοπές!

ΥΓ: Απαραιτήτως διακοπές!