Νιώθει στον σβέρκο του την ανάσα των εχθρών του

«Κίσινγκερ, εγκληματία πολέμου». Εύγλωττη η αφίσα που κρατά στο χέρι του ο νεαρός διαδηλωτής στο Άλπερτ Χολ του Λονδίνου

Κάποτε, ο πιο διάσημος υπουργός Εξωτερικών στην ιστορία των ΗΠΑ, ο Χένρι
Κίσινγκερ ήταν ο πιο ισχυρός άνδρας του κόσμου. Και μπορεί να μη βρίσκεται πια
στο τιμόνι της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά θεωρείται αυθεντία για
κάθε θέμα εξωτερικής πολιτικής. Τώρα, όμως, ο 78χρονος Κίσινγκερ νιώθει πάνω
στον σβέρκο του την καυτή ανάσα των εχθρών του, γιατί ακόμα και οι πλέον
επιφανείς προσωπικότητες έχουν παρελθόν. Και το παρελθόν τού Κίσινγκερ τώρα
μοιάζει να τον εκδικείται.

Δεν μιλάμε φυσικά για τα κομμάτια του παρελθόντος του που είναι «γραμμένα με
χρυσά γράμματα», όταν ως σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας και μετέπειτα υπουργός
Εξωτερικών του Ρίτσαρντ Νίξον καθοδηγούσε επιτυχώς την αμερικανική πλευρά στον
Ψυχρό Πόλεμο, αλλά για κάποια άλλα κομμάτια. Και συγκεκριμένα για εκείνα που
αφορούν τη βρώμικη εκείνη υπόθεση της ανάμειξης της διοίκησης Νίξον –
Κίσινγκερ στη Λατινική Αμερική. Έτσι λοιπόν, σήμερα, ένα τέταρτο του αιώνα
αργότερα, η έως τώρα ανικανοποίητη απαίτηση για Δικαιοσύνη απειλεί να
καταστρέψει ό,τι πιο πολύτιμο έχει ένας εγωπαθής ηλικιωμένος άνδρας: την
υστεροφημία του.

Την ώρα λοιπόν που ο Κίσινγκερ βρίσκεται για σύντομο χρονικό διάστημα σε
βρετανικό έδαφος, ανακριτές από τη Γαλλία και την Ισπανία ζητούν να λάβουν
δικαστική άδεια για να ανακρίνουν τον πρώην Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για
την Επιχείρηση Κόνδωρ, μια διεθνή συνωμοσία δολοφονιών, βασανιστηρίων και
απαγωγών, των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που ενορχηστρωνόταν από
δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70.

Η νομική δίωξη του Κίσινγκερ δεν είναι πλέον απλώς ένα όνειρο θερινής νυκτός,
αλλά απτή πραγματικότητα. Και αν δεν έχει ο Κίσινγκερ ασυλία, τότε ποιος έχει;
Φυσικό είναι επομένως που όσοι Αμερικανοί εναντιώνονται στο Διεθνές Ποινικό
Δικαστήριο της Χάγης αντιμετωπίζουν τις προσπάθειες δικαστικής δίωξης του
Κίσινγκερ ως έναν ακόμα λόγο για τον οποίο οι ΗΠΑ δεν πρέπει να αναγνωρίσουν
τη δικαιοδοσία του.

Δεν πρέπει όμως να παρασυρόμαστε. Ο Κίσινγκερ αποτελεί μέρος μιας παράδοσης
που δεν ξεκίνησε ούτε τελείωσε με τον ίδιο. Η υστεροφημία του μάλλον θα
παραμείνει άθικτη, τελικά, η φήμη του είναι είναι υπερβολικά μεγάλη ώστε να
σβήσει και τα γεγονότα για τα οποία τώρα κατηγορείται, είναι πλέον αρκετά
απόμακρα ώστε να τον βλάψουν.

Γεγονός όμως είναι ότι η μοναδική ικανότητα του Κίσινγκερ να παίρνει τις
αποστάσεις του από κάθε λάθος και παραπάτημα που έγινε στην αμερικανική
εξωτερική πολιτική κατά τη διάρκεια της εποχής Νίξον, έχει σίγουρα πια
εξαντληθεί. Επίσης ουδέποτε θα υπάρξει ξανά, με βεβαιότητα, διαμορφωτής της
αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που να έχει τις απόλυτες εξουσίες τις οποίες
είχε ο Κίσινγκερ. Κάτι που γεμίζει όλο τον κόσμο με πάρα πολύ μεγάλη ανακούφιση.