Πρόσωπα Για τα παιδιά της Ραμάλας

Η Ραμάλα μετράει τις πληγές της από την ισραηλινή εισβολή. Και η 12χρονη
Χαρία Ζιάντα άρχισε να γράφει το βιβλίο της.

Χαρία Ζιάντα: «Τα παιδιά είναι φοβισμένα και θέλω να μιλήσω στον κόσμο γι’ αυτό»

Εκτός από την παρουσία τους έξω από το αρχηγείο του Γιάσερ Αραφάτ, τον οποίο
συνεχίζουν να πολιορκούν, οι Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν αποσυρθεί από τη
Ραμάλα. Αυτή η πόλη των 40.000 Παλαιστινίων ήταν η πρώτη της Δυτικής Όχθης
στην οποία εισέβαλαν όταν άρχισαν την επίθεσή τους, στις 29 Μαρτίου. Οι
κάτοικοί της προσπαθούν τώρα να συνειδητοποιήσουν την καταστροφή και τη
Δευτέρα μπόρεσαν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα στους βομβαρδισμένους δρόμους για
πρώτη φορά εδώ και περισσότερο από τρεις εβδομάδες. Τα κτίρια είναι καμένα και
γεμάτα τρύπες από σφαίρες, τα παράθυρα χάσκουν, καταστήματα και γραφεία
μοιάζουν λεηλατημένα, τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα γυαλιά και θραύσματα από
οβίδες. Ο Παλαιστίνιος υπουργός Ενημέρωσης Γιάσερ Άμπεντ Ράμπο υποστήριξε πως
οι καταστροφές «ήταν συστηματικές και εσκεμμένες».

Η 12χρονη Χαρία Ζιάντα ξεκίνησε να γράφει ένα βιβλίο για τον πόλεμο και τα
παιδιά της Ραμάλας. «Είναι τόσο μικρά, κι όμως ακούγονται σαν να είναι γέροι»,
λέει. «Είδαν τόσα πολλά. Θέλω να τα βοηθήσω να γιατρέψουν την καρδιά και το
μυαλό τους». Περιέγραψε δακρυσμένη σε ξένους δημοσιογράφους πώς οι Ισραηλινοί
στρατιώτες συγκέντρωσαν στο υπόγειο τους 70 ενοίκους της πολυκατοικίας της και
πήραν για ανάκριση όλους τους άνδρες, ανάμεσά τους τον πατέρα της, τον
Μαχμούντ, και τον 18χρονο αδελφό της, τον Μαστ. Ο Μαχμούντ γύρισε στο σπίτι,
αλλά ο Μαστ δεν έχει επιστρέψει ακόμη. «Είναι ένα κορίτσι, η Φαρία, που, όταν
πήραν τον πατέρα της, εκείνη φοβήθηκε τόσο πολύ που φόρεσε τα παπούτσια της
και προσπάθησε να τον ακολουθήσει», λέει η 12χρονη Παλαιστίνια.

Πριν από λίγες μέρες, άρχισε να τηλεφωνεί στους συμμαθητές της, αλλά κατάφερε
να βρει μόνο ένα κορίτσι, την Λουτφία, καθώς τα τηλέφωνα είναι κομμένα στο
μεγαλύτερο μέρος της Ραμάλας. Φοβήθηκε τότε πως φίλοι της μπορεί να είχαν
σκοτωθεί και ο φόβος αυτός την έκανε να αρχίσει να παίρνει συνεντεύξεις από τα
παιδιά της πολυκατοικίας της. Πήγε στον κάτω όροφο και ρώτησε τον φίλο της τον
Ζάμι, που είναι 3 χρόνων, τι ένιωσε όταν οι στρατιώτες μπήκαν και συνέλαβαν
τον πατέρα του. Πήγε στον επάνω όροφο και ρώτησε την 8χρονη Ζούλφα τι
σκεφτόταν όταν οι στρατιώτες έσπαγαν την αγαπημένη της κούκλα. Κράτησε
σημειώσεις στα αραβικά και μετά τις μετέφρασε στα αγγλικά. «Οι στρατιώτες ήταν
πολύ μεγάλοι», της είπε η Ζούλφα. «Είχαν τρομακτικά πρόσωπα και μεγάλα όπλα
και φώναζαν τόσο θυμωμένα που φοβόμουν για τη ζωή μου». «Τα παιδιά είναι
φοβισμένα», λέει η Χαρία, «και θέλω να μιλήσω στον κόσμο γι’ αυτό».