Διαστάσεις Η αλαζονεία της εξουσίας

Κάτι δεν πάει καλά με αυτή την ξαφνική πανευρωπαϊκή αντι-λεπενική
συναίνεση. Κάτι σάπιο υπάρχει στο υποτιθέμενο «μέτωπο κατά του φασισμού».

Η έκρηξη (σκίτσο από την Γκάρντιαν)

Ας φανταστούμε προς στιγμήν ότι είχαν επαληθευτεί οι δημοσκοπήσεις. Ας
υποθέσουμε ότι ο Σιράκ είχε πάρει το ίδιο ποσοστό, αλλά ότι τα ποσοστά του
Λεπέν και του Ζοσπέν ήταν ανάποδα: δεν θα ήταν δα και δύσκολο, μόλις 195.000
ψήφους είναι η διαφορά τους. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι ο Σιράκ θα κέρδιζε τον
Ζοσπέν στον δεύτερο γύρο και θα παρέμενε στη θέση του για άλλα πέντε χρόνια.
Θα είχαμε τότε την εξής εικόνα. Στην προεδρία της Γαλλίας θα εξακολουθούσε να
βρίσκεται ένας άνθρωπος που, αν ήταν απλός πολίτης, θα τον είχαν κλείσει
πιθανότατα στη φυλακή, παρέα με τον Μπερλουσκόνι. Ο Ζοσπέν θα ήταν και πάλι
υποχρεωμένος να παραιτηθεί. Η Ευρώπη θα έστελνε συγχαρητήρια στον Σιράκ,
εκφράζοντας παράλληλα κάποια ανησυχία για την άνοδο της ακροδεξιάς, ενώ οι
δεξιοί πρωθυπουργοί και επίδοξοι πρωθυπουργοί θα θριαμβολογούσαν για την
«πτώση της κεντροαριστεράς». Πολύ περισσότερο μάλιστα, αν στις βουλευτικές
εκλογές που θα ακολουθούσαν οι Γάλλοι ψηφοφόροι έδιναν στη Δεξιά ΚΑΙ τον
έλεγχο της Βουλής: στις δημοσκοπήσεις που έγιναν την Κυριακή έξω από τα
εκλογικά τμήματα, το 63% τάχθηκε εναντίον μιας νέας συγκατοίκησης…

Με όλο τον σεβασμό προς τους ανά τη γη πολιτικούς αναλυτές, η στήλη προτιμά
αυτό που συνέβη. Πρώτον, επειδή οι Γάλλοι σοσιαλιστές έχουν τώρα την ευκαιρία
να ανασυνταχθούν, να εκμεταλλευθούν μια συναισθηματική ψήφο και να κερδίσουν
τις εκλογές του Ιουνίου, αποτρέποντας μια συνολική στροφή της Ευρώπης προς τα
δεξιά. Και έπειτα, επειδή τέτοια εκλογικά σοκ φαίνεται να είναι τα μόνα που
μπορούν να ταρακουνήσουν συνειδήσεις και να προβληματίσουν. Το λεγόμενο
«κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης», αντίθετα, δεν συνιστά σοβαρή απειλή. Κατ’
αρχήν, είναι πολυδιασπασμένο. Κι όταν ενώνεται και διαδηλώνει έξω από μια
διεθνή σύνοδο, έρχεται αντιμέτωπο με το πιο παραδοσιακό όπλο των αντιπάλων
του: την αστυνομία. Στη Γένοβα σκοτώθηκε ένας άνθρωπος και ευθύνες δεν
αποδόθηκαν ποτέ. Ποιος είναι λοιπόν πιο επικίνδυνος για τη δημοκρατία: ο Λεπέν
ή ο Μπερλουσκόνι;

Η όψιμη αντίσταση του ευρωπαϊκού κατεστημένου στο «φαινόμενο Λεπέν» αποτελεί
μια προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι δικές του ευθύνες. Αυτό που αποκαλύπτεται
όμως είναι η υποκρισία του. Ο Μπλαιρ εκφράζει τη θλίψη του για την ήττα του
Ζοσπέν, όταν εκείνος δεν έχανε την ευκαιρία να τον υπονομεύσει, συμμαχώντας
πότε με τον Σρέντερ και πότε με τον… Μπερλουσκόνι. Ο Ρομάνο Πρόντι σπεύδει
να καταδικάσει την άνοδο του Λεπέν, όταν ο ίδιος έχει ταυτιστεί με την πιο
ανούσια, την πιο αναποτελεσματική και την πιο γραφειοκρατική προεδρία της
Ευρωπαϊκής Ένωσης – το φαινόμενο, δηλαδή, ακριβώς που ευθύνεται σε μεγάλο
βαθμό για την αποξένωση των Ευρωπαίων ψηφοφόρων από την πολιτική. Η δημοκρατία
δεν απειλείται σήμερα τόσο από τον φασισμό όσο από την αλαζονεία της εξουσίας.