«Δεν υπάρχει ρατσισμός ή ξενοφοβία στη μουσική»

«Η δουλειά μου δείχνει ότι δεν υπάρχει ρατσισμός ούτε “ξενοφοβία” στη μουσική.
Μπορείς να κάνεις μουσική με έναν μαύρο ή με έναν λευκό – δεν έχει σημασία. Ο
Jean Jacques Goldman (συνθέτης και παραγωγός) είναι Εβραίος και δουλεύοντας
μαζί δείξαμε σε όλον τον κόσμο ότι Άραβες και Εβραίοι αντί για πόλεμο μπορούν
να παράγουν εξαιρετικά πράγματα».

Ο Αλγερινός Khaled (Καλέντ), ένας από τους σούπερσταρ σήμερα της γαλλικής
μουσικής σκηνής αλλά και ο διεθνής καλλιτέχνης που έδωσε «φωνή» στα
επαναστατημένα πνεύματα όλου του αραβικού κόσμου, συγκαταλέγεται στους πολλούς
Αφρικανούς που έκαναν το Παρίσι δεύτερη πατρίδα τους, μπολιάζοντας τον
πολιτισμό του με τις μουσικές τους παραδόσεις.

Δεν είναι μόνον το ράι (αλγερινή μουσική), οι μουσικές της Κινσάσας, του Μάλι
ή της Σενεγάλης (και άλλων αφρικανικών κέντρων) που εμπλουτίστηκαν με σύγχρονα
δυτικά ιδιώματα – σόουλ, ρέγκε, ροκ, τζαζ – μέσα από τα κύματα των μεταναστών
που έφταναν τα τελευταία 20 χρόνια στο Παρίσι, είναι και όλη η δυτική μουσική
κουλτούρα που μέσω του πολυεθνικού Παρισιού άνοιξε τις αγκάλες της σε γλώσσες
που μέχρι πρόσφατα απουσίαζαν εντελώς από τα διεθνή τσαρτς.

Το 1992 ο Καλέντ πούλησε πάνω από 1.000.000 αντίτυπα του σινγκλ «DiDi»
(που στα ελληνικά «μεταφράστηκε» από τον Γιώργο Αλκαίο σε «Τι Τι») στην Ευρώπη
και στην Ασία, φτιάχνοντας ένα γερό όνομα – ενίοτε πιο γερό κι από του Μάικλ
Τζάκσον. Λίγα χρόνια αργότερα το «Aicha» (Άισα) έβαλε τη σφραγίδα της μουσικής
τής πατρίδας του (ράι) σε όλο τον δυτικό κόσμο και μόνο στη Γαλλία πούλησε
πάνω από 700.000 αντίτυπα.

Αλλά γιατί να μιλάμε μόνο για τον Αλγερινό σταρ όταν το Παρίσι έγινε η δεύτερη
πατρίδα (πριν από πολλά χρόνια) του Mory Kante, του Toure Kounda, του Ray Lema
αλλά και Αφρικανών σταρ που πέρασαν πρόσφατα και από τα μέρη μας όπως του Manu
Dibango, τoυ Papa Wemba, τoυ Salif Keita, τoυ Ismael Lo (τους είδαμε στο Έθνικ
και Τζαζ Φεστιβάλ και στο Φεστιβάλ Womad, με εμπνευστή τον Πίτερ Γκάμπριελ,
που φαίνεται πως γίνεται θεσμός και στα μέρη μας). Ακόμα και η διεθνής καριέρα
της Cesaria Evora μέσω Παρισίων δρομολογήθηκε, αφού εκεί έδρευε ο παραγωγός
που «ανακάλυψε» τη φωνή της. Όπως και του συνθέτη των περισσοτέρων από τα
τραγούδια της, του Teofilo Chantre, από το Πράσινο Ακρωτήριο (τον είδαμε στο
«Half Note Jazz Club» και με την Ελευθερία Αρβανιτάκη). Γενικά, η «άνοιξη» της
world music οφείλει πολλά στο Παρίσι.

Τα περισσότερα δε από αυτά τα «χρυσά» ονόματα αναπτύσσουν έντονο
πολιτικό λόγο με τους στίχους τους -στην αντίπερα όχθη του Λεπέν. «Μιλώ για
τον ρατσισμό, τη φτώχεια, την πείνα και για τις σχέσεις των ανθρώπων», λέει ο
Σενεγαλέζος… Μπομπ Ντίλαν, Ismael Lo, που έχει κάνει σκοπό της ζωής του να
αφυπνίσει τις συνειδήσεις των συμπατριωτών του για τη μάστιγα του AIDS.

«Ας κτίσουμε μια χώρα για τα παιδιά μας», λέει ο Salif Keita από το Μάλι. «Ας
σταματήσουμε να οικτίρουμε εαυτούς. Ας πολεμήσουμε για να κτίσουμε έναν νέο
κόσμο».