Η πτώση των μύθων

Το συγκλονιστικό ντέρμπι του Σαββάτου, που τόσοι πολλοί φίλαθλοι στερήθηκαν
εξαιτίας της καλπάζουσας τηλεοπτικής ιδιωτικοποίησης του ποδοσφαίρου, είναι
πολύ πιθανό να έκρινε τον πρωταθλητή. Είναι πάντως σίγουρο ότι συνέβαλε, την
κατάλληλη στιγμή, να διαλυθούν ή να κλονισθούν μια σειρά από μύθοι που
κυκλοφορούν από το ελληνικό ποδόσφαιρο και ειδικά το φετινό πρωτάθλημα.

Μύθος πρώτος: το ποδόσφαιρο είναι πια τόσο εμπορικοποιημένο ώστε οι νικητές
δεν βγαίνουν στο γήπεδο. Το πρώτο σκέλος είναι φυσικά εκ κοινής πείρας ορθό,
όχι όμως το συμπέρασμα, καθώς παραγνωρίζει την ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια ότι
όσο και να «σπρωχθεί» μια ομάδα, αν δεν αξίζει, δεν θα επικρατήσει τελικά
ποτέ. Η φετινή συναρπαστική χρονιά απέδειξε με τρόπο αναμφισβήτητο ότι σε μια
τόσο μακρά σειρά αγώνων δεν μπορεί παρά να αποδοθεί δικαιοσύνη, έστω και αν τα
κριτήριά της δεν είναι πάντα τόσο σαφή και σε καμία περίπτωση αμετακίνητα. Σε
ένα πρωτάθλημα που διεκδικούσαν ώς ένα σημείο τέσσερις ομάδες και μέχρι το
τέλος δύο, οι διαφορές δεν μπορεί παρά να είναι μικρές. Από τη στιγμή που ο
Παναθηναϊκός έριξε – και δικαίως – το μεγαλύτερο βάρος του στην Ευρώπη και ο
ΠΑΟΚ φάνηκε, για μια ακόμα φορά, ανίκανος να ολοκληρώσει το άλμα από την
αγωνιστική σοβαρότητα στην πίστη ότι μπορεί να επικρατήσει, έμειναν να
παλέψουν η αναζωογονημένη ΑΕΚ και ο ασταθής, αλλά ποτισμένος με την υπεροχή
του, Ολυμπιακός. Από τα δύο μεταξύ τους παιχνίδια, κανένας φίλαθλος που
σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι δεν φάνηκε ποια ομάδα ήταν
αγωνιστικά ανώτερη. Δεν ήταν μόνο οι δύο καθαρές νίκες της ομάδας του Λεμονή,
αλλά και ο τρόπος που επετεύχθησαν: με ανατροπές το σκορ και χωρίς την
παραμικρή «βοήθεια» (κάθε άλλο μάλιστα) της διαιτησίας. Όπως στα κύρια
χαρακτηριστικά του πρωταθλήματος ανήκει η διάρκεια, η σοβαρότητα και το δέσιμο
της ομάδας του Σάντος, έτσι πρέπει να καταγραφεί και η, όχι αναγκαστικά
προσχεδιασμένη, ευμένεια που έτυχε σε σειρά παιχνιδιών από τους ανθρώπους με
τα γκρίζα.

ΠΕΡΙ ΓΚΡΙΖΩΝ ΖΩΝΩΝ

Αυτό μας οδηγεί στον δεύτερο μύθο, που θέλει τους Έλληνες διαιτητές να
εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Στην πραγματικότητα, ο μεγάλος εχθρός τους
είναι η κακοπιστία και η προκατάληψη. Γιατί καλός διαιτητής δεν είναι αυτός
που δεν κάνει λάθη, αλλά αυτός που καταφέρνει, με τη στάση του και την
προσωπικότητά του, να επιβάλλεται. Σαν άλλος Κολίνα, ο Βασσάρας είχε πολλές
αμφισβητούμενες αποφάσεις το Σάββατο. Όμως, και πάλι σαν τον Νοσφεράτου των
ευρωπαϊκών γηπέδων, δεν επέτρεψε να αμφισβητηθεί ότι τα λάθη αυτά έγιναν χωρίς
πρόθεση, στη ροή ενός εξαιρετικά δύσκολου, και με πολλές πονηρές φάσεις,
παιχνιδιού. Τον βοήθησε βέβαια το τελικό σκορ, καθώς και το γεγονός ότι τα δύο
πέναλτι που έδωσε, δικαιολογημένα ή όχι, δεν ήταν υπέρ του συνήθους υπόπτου –
γιατί ακόμα θα ξεσπάθωναν σε παράθυρα και γεφύρια οι ορδές των σχετικών και
ασχέτων. Να τι είδε μάλλον σε αυτόν η ΟΥΕΦΑ και τι θα ήταν καλό να έχουμε σε
μεγαλύτερες δόσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα: ανθρώπους που δεν φοβούνται να
πάρουν τις ευθύνες τους. Αλλά γι’ αυτό πρέπει πρώτα να δημιουργήσουν τις
προϋποθέσεις οι παράγοντες που υποδαυλίζουν τον φανατισμό και όσοι οπαδοί
πέφτουν στην παγίδα του.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΧΑΡΑ

Ο τρίτος μύθος έχει να κάνει με τη δήθεν ψυχρότητα των επαγγελματιών παικτών
και προπονητών που, φουσκωμένοι από τα εκατομμύριά τους, κοιτάζουν απλώς να τα
αυγατίσουν. Το Σάββατο η αγωνιστική περηφάνια και των δυο ομάδων όταν βρέθηκαν
πίσω στο σκορ, ο τρόπος που ξέσπασε ο Λεμονής μετά το τέταρτο γκολ (το
ελληνικό αντίστοιχο του ιστορικού πανηγυρισμού του Ταρντέλι μόλις σκόραρε στον
τελικό με τη Γερμανία, το 1982), ο σεβασμός μεταξύ όλων των ποδοσφαιριστών
μέσα και μετά το παιχνίδι και, κυρίως, η διαρκής ευφορία που απέπνεαν και μόνο
από το γεγονός ότι έπαιζαν σ’ αυτό το ματς, απέδειξαν ότι, όσο και να
διαβρωθεί από το χρήμα, το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα παιχνίδι. Κι ως
τέτοιο αγαπιέται. Καλό είναι να το θυμόμαστε σε μια χρονιά Παγκοσμίου
Κυπέλλου. Και επίσης σε μια χρονιά που το ελληνικό πρωτάθλημα, με τη
συγκριτική ποιότητά του, οφείλει να βάλει τις βάσεις για να ξεφύγει από όσα
κόμπλεξ του απομένουν.