Στο χείλος της αβύσσου

Ο ιερέας ανεβαίνει στο λεωφορείο. Το χαμόγελο που προβάλλει στα χείλη του
είναι λυπημένο, αινιγματικό. «Θεέ μου, προστάτευσε τα παιδιά Σου στο ταξίδι
τους», παρακαλεί σε σπασμένα ισπανικά, σχηματίζοντας αργά με τα χέρια του έναν
μεγάλο σταυρό στα κεφάλια μας. «Αν είναι θέλημά Σου, βοήθησέ τους να φτάσουν
στον προορισμό τους». Ύστερα αποχωρεί.

Επικίνδυνο ταξίδι. 26 οχήματα έχουν πέσει από τον γκρεμό τον τελευταίο χρόνο

«Ο πιο επικίνδυνος δρόμος στον κόσμο». Κάτι σαν ένα ακόμη Τρίγωνο των
Βερμούδων, ο πιο πάνω τίτλος του αποδόθηκε από τη Διαμερικανική Τράπεζα
Ανάπτυξης το 1995. Δεν είναι τυχαίο. Είκοσι έξι οχήματα είχαν τσακιστεί από τα
αφύλαχτα στενά δρομάκια του σε ένα χρόνο. Δυστυχώς, ο δρόμος από τη Λα Πας έως
το Κορόικο, ένα ωραίο χωριό στην άλλη άκρη της οροσειράς Κορδιλιέρα Ρεάλ,
παραμένει ο μοναδικός τρόπος πρόσβασης στην εύφορη και απίστευτα ορεινή
περιοχή Γιούνκας.

Οι προσευχές. Η απουσία χρηματοδότησης για την κατασκευή προστατευτικών
φραχτών στην άγρια γη, κάνει τους Βολιβιανούς να ελπίζουν σε όποια διαθέσιμη
θεότητα. Όπως συνέβη και στην περίπτωσή μας. Καθώς πλησιάζουμε στον δρόμο
φεύγοντας από τη Λα Παζ, ο οδηγός μας επιστρατεύει την Πατσαμάμα ή τη Μητέρα
της Γης.

Προτιμώ το «σημειωτόν» του ποδηλάτου μου και ετοιμάζομαι να βγω έξω και να
διασχίσω τα 40 μίλια με το δίκυκλό μου. Το απειλητικό, σημείο απ’ το οποίο
ξεκινάμε, περιβάλλεται από σύννεφα στα 15.500 πόδια και λόγω του ψυχρού αέρα
είναι πολύ δύσκολο να αναπνεύσεις. Τις επόμενες πέντε ώρες, λέει ο Νεοζηλανδός
οδηγός μας, θα κατέβουμε περίπου 12.000 πόδια και θα συναντήσουμε μια
ημιτροπική ζούγκλα. «Μερικές συμβουλές, πριν ξεκινήσουμε: ελέγχετε τακτικά τα
φρένα σας. Φωνάξτε αν χρειαστεί. Και ό,τι κι αν συμβεί, έχετε πάντα τα μάτια
σας στον δρόμο, διαφορετικά, θα “απογειωθείτε” σε χρόνο μηδέν».

Τα πρώτα 8 μίλια είναι εύκολα. Ένας φαρδύς οφιοειδής δρόμος μας απομακρύνει
από τις τραχιές πλαγιές των κοιλάδων. Στην αρχή είμαι ιδιαίτερα απασχολημένος
στην προσπάθειά μου να ελέγξω το ποδήλατό μου που μου μεταφέρει τους
κραδασμούς, καθώς αγκομαχεί να μην πέσει στις τρύπες που σαν κρατήρες
προβάλλουν στον δρόμο. Και ο δρόμος στενεύει, γίνεται όλο και πιο απότομος. Το
1983, ένας οδηγός φορτηγού έχασε τον έλεγχο του οχήματός του και
γκρεμοτσακίστηκε. Μαζί του πήρε άλλους 100 ανθρώπους που είχαν στοιβαχτεί στο
πίσω μέρος του φορτηγού. Τα περασμένα Χριστούγεννα, 8 Ισραηλινοί και 2
Ολλανδοί σκοτώθηκαν. Σταματάμε τα ποδήλατά μας σε μια κόκκινη πλαστική σημαία
που υπενθυμίζει ένα από τα πιο πρόσφατα δυστυχήματα.

Με πείσμα. Καθώς ο δρόμος στενεύει ακόμη περισσότερο, παρατηρώ ότι η
βλάστηση οργιάζει και πριν προλάβω να καταλάβω την αλλαγή στο τοπίο, βλέπω ότι
οδηγώ κάτω από έναν καταρράκτη. Με έναν ελιγμό, προσπαθώ να αποφύγω ένα ρυάκι
που έχει σχηματιστεί στη μέση του δρόμου. Στη στιγμή διαπιστώνω ότι απέχω
μερικά εκατοστά από την άκρη… Τρομοκρατημένος στρέφω ανάποδα το τιμόνι όταν
ακούω τον αδερφό μου να ουρλιάζει σα μανιακός. Βλέπω αίμα στο μέτωπό του.
«Προτιμάς μήπως το λεωφορείο για το υπόλοιπο της διαδρομής;», τον ρωτά ο
γιατρός αφού προηγουμένως τον έχει εξετάσει. Ο Μαρκ βλέπει το λεωφορείο που
μόλις μας προσπέρασε, σκουπίζει το κεφάλι του, πιάνει το τιμόνι και ξεκινά
πάλι με πείσμα, αν και πιο αργά αυτή τη φορά.

Στην επόμενη γωνία, παίρνουμε μια ιδέα από τον προορισμό μας. Έπειτα από ώρες
περιπετειώδους αναζήτησης και κουραστικής ποδηλασίας, το Κορόικο με τα λευκά
του σπίτια, έτσι όπως στέκεται λουσμένο στο φως μιας βουνοπλαγιάς, έχει κάτι
από την αύρα της «Γης της Επαγγελίας». Για μια ακόμη ώρα ποδηλατούμε ανάμεσα
σε κοιλάδες με δάση. Παιδιά βγαίνουν στους δρόμους και μας χαιρετούν. Το
παραδέχομαι, είμαστε ένα κωμικό θέαμα. Στα πρόσωπά μας έχει σχηματιστεί μια
κρούστα από ιδρώτα, νερό και σκόνη και το μόνο λευκό σημείο είναι εκείνο γύρω
από τα μάτια εξαιτίας των γυαλιών…

Μέχρι την ώρα που θα δροσιζόμαστε με παγωμένη μπίρα στο ξενοδοχείο, μάλλον θα
‘χουμε προλάβει να πειστούμε ότι απολαύσαμε κάθε λεπτό αυτού του μαγικού
ταξιδιού στον Πιο Επικίνδυνο Δρόμο του Κόσμου…

Πάνω από τα σύννεφα

Περιστασιακά, κάποια λεωφορεία μας προσπερνούν αφήνοντας πίσω τους μαύρους
καπνούς και εικόνες από χωρικούς που κουνούν τα κεφάλια τους ή γελούν ηχηρά.
Οι πλαγιές κάτω από μας, ορατές μόνο από τις τρύπες στα σύννεφα, είναι
απόκρημνες όμως χορταριασμένες. Σε αυτό το σημείο, το να φτάσεις σε ταχύτητες
των 30 ή 40 μιλίων, δεν είναι δύσκολο. Νιώθω το σφύριγμα του αέρα καθώς
ποδηλατώ με το πρόσωπο μουδιασμένο δίπλα στον αδερφό μου Μαρκ. Πάνω που
αρχίζουμε να αισθανόμαστε ανίκητοι, η άσφαλτος του δρόμου τελειώνει.

Ο Nick Thorpe είναι ταξιωτικός συντάκτης της εφημερίδας «Daily
Telegraph»