Για θυμήσου…

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το ποδόσφαιρο ήταν στόχος διαφόρων παραγόντων όχι
μόνο της αθλητικής ζωής αλλά και της κοινωνικής. Κυρίως πολέμιοι του πρώτου
αθλήματος ήταν άνθρωποι που προσπαθούσαν να έχουν οικονομικά οφέλη. Πέρα από
δολοπλοκίες με διαιτητές, με «σικέ αγώνες», με δωροδοκίες, με ευνοϊκές
διαιτησίες, το ποδόσφαιρο δεχόταν γενικότερη επίθεση. Πριν από 40 χρόνια η
«ΟΜΑΔΑ» (τον Απρίλιο του 1962) είχε δημοσιεύσει δύο ολοσέλιδα θέματα για το
οργανωμένο σαμποτάζ κατά του ποδοσφαίρου:

«Κανονικά η ανάπτυξη ενός τέτοιου θέματος σ’ αυτή την χώρα, θα έπρεπε να
χαρακτηρίζεται ως κωμική αν όχι προσβλητική. Γιατί η Ελλάδα υπήρξε στην
πραγματικότητα η πρώτη χώρα που χάρισε στον κόσμο αυτή την θαυμαστή σύνθεση
σώματος και πνεύματος, που παραμένει ανά τους αιώνες το ιδεώδες των
πολιτισμένων λαών. Στην χώρα που διαθέτει μια Ολυμπία, πραγματική Μέκκα όλων
των φιλάθλων του κόσμου, θα είναι εντελώς περιττό να τονισθούν οι μορφωτικές
πλευρές του αθλητισμού. Κι όμως…

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά τριγύρω του, για ν’ αντιληφθή ότι έστω και η
απλή αντίληψη αυτής της συνθέσεως, δεν είναι πλέον αυτή που ήταν στον Χρυσούν
Αιώνα αυτής της χώρας. Ακόμα και εκείνοι που θα έπρεπε να αποτελούν, σήμερα,
τους άγρυπνους και προσηλωμένους φρουρούς αυτής της θαυμαστής πνευματικής
κληρονομίας, είναι οι πρώτοι που την κατατρέχουν. Πράγματι, το σώμα των
εκπαιδευτικών, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δείχνεται εξαιρετικά επιφυλακτικό
απέναντι στο καταπληκτικό φαινόμενο του συγχρόνου αθλητισμού. Αυτό το τμήμα
των καθυστερημένων εκπαιδευτικών εκδηλώνει προλήψεις μιας ξεπερασμένης εποχής,
χωρίς να έχη αντιληφθή ότι βρισκόμαστε στην εποχή των αστροναυτών και όχι στην
εποχή της λεγόμενης σουηδικής γυμναστικής, που οι ίδιοι οι Σουηδοί έχουν από
καιρό εγκαταλείψει. Εκείνοι οι δάσκαλοι ή καθηγητές, που παίρνουν εχθρική
στάση έναντι του αθλητισμού και ιδίως έναντι των αθλητικών αγώνων, λησμονούν
απλώς ότι προδίδουν έτσι την πραγματική τους αποστολή, που συνίσταται στο να
εξασφαλίσουν στα παιδιά μια ολοκληρωμένη αγωγή.

Οπότε το πράγμα παίρνει σοβαρή μορφή και διερωτάται κανείς ποια λανθασμένη
αντίληψη, ποια άγνοια του θέματος, σπρώχνει αυτούς τους κυρίους σε τόσο βαρύ
σφάλμα».

Και το άρθρο της «ΟΜΑΔΑΣ» (Μάιος 1962) συνεχίζει:

«Να γιατί, για μια ακόμα φορά, μας λυπεί η απόλυτη έλλειψη αθλητικής
διαφωτίσεως, κατατοπισμού και εκλαϊκεύσεως του αθλητισμού.

Στον τομέα αυτόν υπάρχει ένα κενό που πρέπει να καλυφθή το συντομώτερο, αν
θέλουμε να δώσουμε ένα τέλος στην τόσο επιζήμια διάσταση σώματος και
πνεύματος.

Είναι αλήθεια, ότι παντού στον κόσμο διαπιστώνεται συνεχώς και περισσότερο ένα
δυσάρεστο γεγονός: η διάσταση μεταξύ Τέχνης και Κοινού. Δεν θα πρέπει λοιπόν
να μας εκπλήττει η διάσταση που προεκλήθη από μια παραγνώριση της τέχνης του
αθλητισμού και συγκεκριμένα του ποδοσφαίρου, που κατά την γνώμη μας είναι μια
έκφραση της Τέχνης».