ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γαρίδες με τζίντζερ και κόλιαντρο

Από επαγγελματική διαστροφή αλλά και από χαρακτήρος, ο πατέρας μου σιχαινόταν
τους λαίμαργους και τους καλοπερασάκηδες. Ακόμη και σήμερα παραμένει
αμετανόητος. Το ωραίο του γήρας δεν τον έκανε να αναθεωρήσει την αυστηρότητά
του, χάρη στην οποία, είναι αλήθεια, διατηρείται σε τέλεια διανοητική και
φυσική φόρμα. Από τότε που τελείωσε την ιατρική, το εμβληματικό έτος 1936,
κήρυξε τον πόλεμο στα τηγανητά, στα γλυκά, στα λιπαρά, στα μεζεκλίκια, στα
τσιγάρα, στα ποτά και στα ξενύχτια. Όπως είναι φυσικό, ως γνήσια κόρη του,
επιδόθηκα με μεγάλη επιτυχία σε όλα αυτά τα απαγορευμένα. Όχι όμως χωρίς τις
απαραίτητες τύψεις και τις από Δευτέρα δίαιτες και γυμναστικές. Χάρη σ’ αυτόν
δεν μπορώ πια να ευχαριστηθώ καμιά ατασθαλία. Ακόμα και ένα αθώο τσιζκέικ με
μπόλικα βυσσινάκια στην κορυφή, ακόμη κι αυτό, το τρώω και με τρώει. Σκεφτείτε
πόσο άβολα νιώθω με τον πολιτισμό του Σαββατοκύριακου που εξαντλείται πάνω από
ένα πιάτο με «γαρίδες μαγειρεμένες με τζίντζερ και κόλιαντρο των οποίων τα
αρώματα ακούγονται σαν συγχορδία και πιπερίτσες τουρσί που επιτρέπουν στο
ξιδάτο και στο πικάντικο να αλλάζουν πάσες πάνω στη γλώσσα αφήνοντας στο άρωμα
της πιπεριάς χώρο για να εκφραστεί»…

Όσο η «ρεστοκριτική» διαφεντεύει τον ελεύθερο χρόνο μας τόσο νοσταλγώ τις
εποχές που χωρίς την κριτική του Γεωργουσόπουλου δεν νοείτο Σάββατο να ‘ναι
μάστορα. Έστω. Έστω κι έτσι, εγώ πάντως θα πάρω τηλέφωνο να κλείσω τραπέζι. Οι
γονείς δεν είναι ανάγκη να είναι ενήμεροι για όλες μας τις κινήσεις. Ας
κοιμάται ήσυχος ο πατέρας μου, πιστός μαθητής του Σκλαβούνου, του Αλιβιζάτου,
του Λούρου και των άλλων αγίων πιονιέρων της γενιάς του ’30.