ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η διεθνής κενότητα

Έχουμε την ευθύνη για όλους και για όλα

Ντοστογιέφσκι

Για να είμαι ειλικρινής δεν αντιλαμβάνομαι πώς νοούν οι διάφοροι επί των
Εξωτερικών ειδικοί τη «διεθνή διακυβέρνηση». Από την εποχή «της υπόθεσης
Οτσαλάν» προβάλλεται από μια μερίδα διεθνοσχεσεολόγων (και διεθνοσχεσιτών) η
ανάγκη να κυβερνάται αυτός ο πλανήτης από ένα ενιαίο παγκόσμιο κέντρο (ή
Forum).

Αυτή η μετεξέλιξη της Κοινωνίας των Εθνών και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σε
Νέα Παγκόσμια Τάξη με διευθυντήριο συνιστά λογική πολιτική συνέχεια της
παγκοσμιοποίησης. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διατηρηθεί και να επεκταθεί ένα
πλανητικό imperium χωρίς έναν παγκόσμιο μηχανισμό καταστολής και ελέγχου. Όσο
και να διευκολύνουν οι περιφερειακές «φίλες κυβερνήσεις», όσο και να παρέχουν
πληροφορίες τα δίκτυα κατασκοπείας χρειάζεται οπωσδήποτε ένα
στρατιωτικοβιομηχανικό οπλοστάσιο που θα έχει «κλειδώσει» στο στόχαστρό του
τους τρεις (πλέον επικίνδυνους για την αποσταθεροποίηση του συστήματος)
στόχους.

* Στόχος 1: Η υψηλή τεχνολογία και οι hard επιστήμες στην υπηρεσία της
αποτροπής. Ο φόβος (μέχρι και δέος) των μη αναπτυγμένων χωρών μπροστά στα
έξυπνα και τα «μυθικά» (μυθοποιημένα) όπλα μαζικής καταστροφής οδηγεί τους
λαούς και τις ηγεσίες τους σε συνετές λύσεις υποχώρησης ή αυτοσυγκράτησης. Αν
όμως το οικονομικό και επικοινωνιακό σαμποτάζ δεν πετύχει και η απειλή πολέμου
δεν φοβίσει τότε επ-έρχεται ο πραγματικός πόλεμος. Η Αυτοκρατορία επιτίθεται
διότι αλλιώς δεν θα ‘ταν Αυτοκρατορία (ή διότι – όπως αφήνει να διαδοθεί – ο
πόλεμος παραμένει επιταχυντήρας της Ιστορίας, ίσως και οδοστρωτήρας των
ανιστόρητων – για τους flat πολιτικούς – εθνικών διαφορών).

* Στόχος 2: Η οργανωμένη προπαγάνδα και η επι-στρατευμένη δημοσιογραφία
στην υπηρεσία της αμαύρωσης των (αντιτιθέμενων) κινημάτων. Αυτή τη φορά ο
φόβος διακατέχει τους ισχυρούς και όχι τους αδύναμους. Φόβος και απορία. Πώς
είναι δυνατό ένα αμούστακο παιδί να γίνεται καμικάζι και να χαλάει τα σχέδιά
τους στη Μέση Ανατολή; Πώς είναι ανεκτό στο Σιάτλ, στη Γένοβα, σε κάθε χώρα
και πόλη να ξεπετάγονται πολύχρωμα πλήθη και να διεκδικούν μία άλλη ζωή και
προοπτική από αυτήν που τους προσφέρει «το παγκόσμιο χωριό»;

Πώς μένουν ατιμώρητες οι διαφορετικές προσεγγίσεις και ερμηνείες στη Δίδυμη
επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί η γενικευμένη
εφόρμηση κατά της τρομοκρατίας και των κρατών που την υποθάλπουν;

Υποκινώντας, ελέγχοντας και κατευθύνοντας πολλές υπονομεύσεις κι εκτροπές σε
μη αρεστά (δημοκρατικά) καθεστώτα η Νέα Παγκόσμια Τάξη θεωρεί αδιανόητη
οποιαδήποτε αμφισβήτηση στην επικυριαρχία και τις επιλογές της και γι’ αυτό
την χαρακτηρίζει εκ των προτέρων «τρομοκρατική». Ο τρόμος που προκαλεί είναι
καθαρτήριος και παραγωγικός. Ο τρόμος που της προκαλούν είναι εγκληματικός και
τυφλός. Ο τρόμος της Τάξης και ο τρόμος της Αταξίας. Ο τρόμος των εχόντων και
ο τρόμος των φτωχών. Θέση για τους ενδιάμεσους δεν προβλέπεται ούτε γίνεται
ανεκτή. Ή «παγκόσμια» ή «ξέχνα τα εγκόσμια».

* Στόχος 3: Η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και η ακύρωση της εθνικής
πολιτικής στην υπηρεσία της υπερεθνικής διακυβέρνησης. Πατρίδα και ιστορική
μνήμη (μπορεί να) έχουν μόνον οι ισχυροί και μάλιστα να την επικαλούνται για
να δικαιώσουν τη συνέχεια του χρέους και ν’ αποδείξουν το περιούσιον του λαού.
Οι υπόλοιποι μπορούν να έχουν απλώς αναμνήσεις και νοσταλγίες

Αυτή είναι η σημαία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης που καλούν οι αφελείς
αμερικανόπληκτοι Έλληνες για να σώσει την Ανθρωπότητα. Κι αυτή είναι η Διεθνής
Κενότητα. Κάτι σαν εξευγενισμένη Ζούγκλα ή – με πλέον χολιγουντιανούς όρους –
κάτι σαν πραγματικός πόλεμος των (κ)άστρων.

Μόνο που σε λίγο μέσα στα Κάστρα δεν θα υπάρχουν άνθρωποι για να γίνουν
αφέντες ή δούλοι. Όλη η ανθρωπότητα θα ‘χει πέσει στη μαύρη τρύπα της Διεθνούς Κενότητας.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.