ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι περιμένεις λοιπόν;

… Θυμάσαι που μού ‘λεγες ότι οι αξίες αναγνωρίζονται; Σου τά ‘λεγα φιλαράκι,
αλλά δεν μ’ άκουγες… Μ’ έλεγες σκληρή… Πού νομίζεις ότι ζεις; Σε άλλη
εποχή ή μήπως σε άλλη χώρα; Γιατί με παίρνεις τηλέφωνο και παραπονιέσαι κάθε
βράδυ; Ακόμα δεν έβαλες μυαλό;

Ευκαιρίες σού δόθηκαν αλλά τις έχασες γιατί ήσουν αισθηματίας. Θα ήσουν τώρα
σ’ εκείνο το γραφείο με την υπέροχη θέα, θα είχες ξεχάσει τί σημαίνει υπερωρία
και θα έφευγες κάθε μέρα χωρίς να βλαστημάς την τύχη σου…

Oh baby, baby, it’s a wild world… Προσπαθείς να τη βγάλεις μ’ ένα χαμόγελο,
αλλά δεν παίζεται έτσι το παιχνίδι. Τώρα βούλιαξε στο μαλακό βολεματάκι της
ακριβής σου καρέκλας και ζήσε μαζί με βρικόλακες που θέλουν να σου πιουν το
αίμα, που μόνο να παίρνουν ξέρουν και ποτέ δεν δίνουν, που είναι αγέλαστοι και
μουρτζούφληδες. Κάθησε και περίμενε να γεράσεις, όταν η μόνη σου επιθυμία θα
είναι να βλέπεις τα εγγόνια σου (αν έχεις κάνει παιδιά μέχρι τότε).

Τί είπες; Εσύ που έφαγες τα καλύτερά σου χρόνια για να πάρεις πτυχία και
μεταπτυχιακά, να μάθεις ξένες γλώσσες; Και δεν σου είπαν ποτέ ευχαριστώ που
θυσίασες τη νιότη σου; Και γιατί να σου πουν; Αφού για σένα τό ‘κανες! Ναι
λες, αλλά περίμενες κάτι παραπάνω.

Και να πω ότι δεν έβλεπες σαπουνόπερες… Μόνο που αυτή εδώ είναι Φώσκολος. Ας
είχε τουλάχιστον το glamour της «Δυναστείας»…

Σταματήστε τη γη να κατέβω; Όχι βέβαια. Η ζωή συνεχίζεται. Αλλά μόνο προς τα
μπροστά. Και η ταυτότητα που κουβαλάς χρόνια τώρα στην τσέπη σου έχει λήξει
από καιρό. Τί περιμένεις λοιπόν; Πέταξέ την! Βολεψάκια!