ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι υπερ-αιωνόβιοι κανόνες και ο πολίτης

Προεδρικά Διατάγματα, νόμοι, υπουργικές αποφάσεις, που θεσπίστηκαν την εποχή
του Όθωνα, διάγουν αισίως τον δεύτερο αιώνα της ζωής τους. Όπως παρατήρησαν
και διαπρεπείς νομικοί, η μακροβιότητα της νομοθεσίας «δεν είναι απαραίτητα
κακή». Έλα, όμως, που αυτή η μακροζωία παρατηρείται σε κανόνες που καθορίζουν
την ειρήνη και την ευταξία των λιμένων, την καταδίωξη της ληστείας, την
ποινική ευθύνη για εγκλήματα επί πλοίων, τη σύσταση συλλόγων και σωματείων,
συνεταιρισμών, όπως και τις εμπορικές σχέσεις. Και καλά κάνει και ισχύει η
χουντική διάταξη, που απαγορεύει να σπάμε πιάτα ή να καίμε τις γραβάτες μας
στα μπουζούκια. Τέτοια διάρκεια δεν θα μπορούσαν να έχουν και νόμοι που
αφορούν τον προγραμματισμό μιας επαγγελματικής ζωής ή οικογενειακής
κατάστασης; Όπως οι ασφαλιστικοί, οι φορολογικοί ή οι πολεοδομικοί; Εκεί που
προγραμματίζω να χτίσω στα τέσσερα στρέμματα, γίνονται δέκα. Εκεί που
προγραμματίζω να βγω στη σύνταξη στα 55, φορτώνομαι μία δεκαετία. Κι εκεί που
δανείζομαι για μία στέγη, αδυνατώ να πληρώσω τη φορολογία της. Για καμία
συναλλαγή μου με το Δημόσιο δεν είμαι σίγουρη πως θα διέπεται και αύριο από
τους κανόνες τού σήμερα. Οφείλω όμως να ομολογήσω πως υπάρχει συνέπεια στις
αρχές που διέπουν τις σχέσεις μας. Όπως, να αντιμετωπίζομαι ως κλέφτης,
φοροφυγάς, οφειλέτης, κρατικοδίαιτος, κομπιναδόρος. Κι αυτοί οι κανόνες είναι
άγραφοι, σταθεροί, διαρκείς, υπερ-αιωνόβιοι. Ίσως γι’ αυτό και πιο αυστηροί
για τους παραβάτες…