ΜΑΤΙΕΣ Σαδισμός

Δεν θα κουραστώ να το λέω: η κυβέρνηση Σημίτη, και όποια άλλη έρθει αύριο,
μεθαύριο, παραμεθαύριο στα πράγματα, στον ανυπεράσπιστο πολίτη πρέπει να
στρέψει πρωτίστως την προσοχή της. Στον ανυπεράσπιστο πολίτη, που
ταλαιπωρείται, συνεχώς, από τη συγκοινωνία, τις ουρές, το μολυσμένο
περιβάλλον, τα ράντσα, τις μπαγαποντιές του κράτους και την αυθαιρεσία των
πάσης φύσεως υπαλλήλων, οι οποίοι πληρώνονται για να τον εξυπηρετούν,
υποτίθεται…

Ο Σημίτης, με την πολιτική του, μου θυμίζει, κάποιες φορές, τον σύζυγο του
γνωστού ανεκδότου, ο οποίος κάθεται στην ταβέρνα με τους φίλους του, φουσκώνει
σαν διάνος από αυταρέσκεια και λέει στην ομήγυρη: «Εγώ, αδέλφια, όλα τα μεγάλα
προβλήματα, τα αντιμετωπίζω μόνος μου, χωρίς να δίνω λογαριασμό στη γυναίκα
μου…». «Και ποια είναι τα μεγάλα προβλήματα;», τον ερωτούν. Και απαντά: «Η
τρομοκρατία. Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης. Το Κυπριακό. Ο πόλεμος στο
Αφγανιστάν. Τι θα ψηφίσουμε στις δημοτικές εκλογές». «Και τα μικρά
προβλήματα;». «Το τι θα φάμε, πώς θα πληρώσουμε το νοίκι, σε ποιο σχολείο θα
πάνε τα παιδιά ­ τέτοια μικροπράγματα…»!

Μόνο τις παραμονές εκλογών θυμάται ο Πρωθυπουργός την σκληρή καθημερινότητα
του Ελληνα. Και λέει, με έμφαση, ότι θα πάρουμε μέτρα, θα κάνουμε, θα
δείξουμε. Σε λίγο, όμως, όλ’ αυτά ξεχνιούνται. Και η άθλια καθημερινότητα
παραμένει άθλια καθημερινότητα. Απόδειξη, αυτό το γράμμα, που το διάβασα στη
στήλη των επιστολών της «Καθημερινής» και, φυσικά, «τα πήρα». Το υπογράφει ο
Ησίοδος Τσίγκος, Αθήνα. Δημοσιεύω δύο παραγράφους του: «…Ένα (1) μόνο λεπτό
χρειαζόταν για να μπει μια τζίφρα και η σφραγίδα του Μεγάλου Αδελφού ­ το Ζ’
Αστ. Τμήμα Κυψέλης ­ για να βεβαιωθεί το γνήσιον της υπογραφής των παιδιών μου
σε μια αστεία, περιττή, υπεύθυνη δήλωση, ότι διαμένουν εις την οδόν Δελβίνου
16-18 και τίποτ’ άλλο. Αντί ενός λεπτού, 3 1/2 ώρες στην ουρά (4-7.35). Στην
ουρά με τους δυστυχισμένους μετανάστες κάθε χρώματος, κάθε φυλής και
απόχρωσης, που χρειάζονται τα απαραίτητα χαρτιά για να επιβιώσουν στην Ξένια
Ελλάδα και φυσικά χρονοβόρα η διαδικασία.

Δύο νέα παιδιά, 22 και 19 ετών. Η ελπίδα του γένους των Ελλήνων. Ένθερμοι,
ενθουσιώδεις, πρώτοι δηλωμένοι εθελοντές του 2004 (έχουν τους διορισμούς).
Πολυσύνθετοι αθλητές. Φοιτητές στο ΕΜΠ. Έτοιμοι να βοηθήσουν παντοιοτρόπως ­
να προσφέρουν, να διδάξουν, να στελεχώσουν. Να υπηρετήσουν την Ελλάδα (…).
Τρεισήμισι ώρες στην ουρά χωρίς λόγο. Σαδισμός. Η εξυπηρέτηση του πολίτη. Η
ισχυρή Ελλάδα. Ο σεβασμός της προσωπικότητας κ.λπ. Τους τσαλάκωσαν. Γκρέμισαν,
μαζί με το γέλιο, και το ηθικό των ανύποπτων παλικαριών. Το πιθανό κέρδος…».

Αυτή είναι η κατάσταση!