ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η τελευταία αληθινή ουτοπία

Απομακρύνσου πρώτος. Αδιαφόρησε πρώτος. Κοίτα αλλού πρώτος. Φύγε πρώτος. Πάντα
πρώτος, μην τυχόν και σε προλάβει ο αντίπαλος. Συμβουλές. Πώς να επιβιώσεις.
Οδηγίες. Πώς να ανακηρυχθείς νικητής. Και ας μη σε αφορά ο αγώνας. Ιδίως όταν
δεν σε αφορά ο αγώνας. Πόσο μάλλον όταν δεν σε αφορά ο αγώνας. Δεν έχεις
δικαίωμα να μη συμμετέχεις. Έχεις υποχρέωση να συμμετέχεις. Δεν έχεις συμφέρον
να παραβείς τους κανόνες, έχεις όφελος να συμμορφωθείς. Ο σκοπός είναι ιερός,
θα κερδίσεις. Στα σημεία διότι επί της ουσίας καλό είναι να μην το εξετάζεις
πολύ. Επιμένεις; Κάνε την αδυναμία άποψη, είναι μία έξυπνη λύση, τα σημεία,
θυμήσου μόνο να απαγγείλεις με ύφος ειδήμονα, φτιάχνουν την ουσία. Δεν θέλεις
να σε ξεπεράσει η πραγματικότητα, έτσι δεν είναι; Δεν θέλεις να βγεις από το
πρόγραμμα, να χάσεις τον έλεγχο, να διακινδυνέψεις την ασφάλεια σου, έτσι δεν είναι;

Η απάντηση. Σε ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί, μια μεγεθυσμένη φωτοτυπία,
διπλωμένη από καιρό, κιτρινισμένη στις άκρες. Ο αποστολέας έχει ξεχαστεί. Ο
παραλήπτης δεν έχει την πολυτέλεια να θυμάται. Το μελάνι έχει αρχίσει να
θαμπώνει. Αλλά αυτά τα γράμματα, περίεργο πράγμα, τυφλώνουν τα μάτια, όλα
είναι θέμα επιλογής.

«Η αγάπη είναι το μοναδικό πράγμα που θα είναι πάντα δύσκολο να ανακτηθεί –
παρ’ όλο που γνωρίζουμε ότι η αγάπη, σήμερα, είναι συνάμα ένα προϊόν που
πουλάμε και κατασκευάζουμε. Όπως και να ‘χει, η αγάπη, η βαθιά αγάπη, η
ταυτότητα δύο πλασμάτων, είναι η τελευταία αληθινή ουτοπία». Ποιος το είχε
πει; Θέμα επιλογής. Ακόμη και τα παραμύθια.