Το αίμα πνίγει την ελπίδα…

Όσο πλησίαζε η ώρα να δύσει ο ήλιος, στην ιερή πέτρινη πόλη των Θεών οι
ελπίδες ορισμένων Παλαιστινίων από την επικείμενη επίσκεψη του Αμερικανού
υπουργού Εξωτερικών Πάουελ έδειχναν να εξανεμίζονται…

Ο θρήνος. Τα δάκρυα των συγγενών δεν μπορούν να ξαναφέρουν στη ζωή τον 23χρονο Παλαιστίνιο, που σκοτώθηκε στη Βηθλεέμ από ισραηλινά πυρά

Κάποιοι θυμήθηκαν ότι πριν από 40 χρόνια είχε συμβεί κάτι «παρόμοιο». Ο
Αμερικανός πρόεδρος Τζων Κέννεντυ είχε αποτύχει σε μία ανάλογη προσπάθεια.
Είχε πει ότι δεν θα στείλει στους Ισραηλινούς τα βλήματα «χόουκς» που είχαν
ζητήσει, για να τους αναγκάσει να δεχθούν την επιστροφή Παλαιστίνιων
προσφύγων. Δεν πέτυχαν όμως οι πιέσεις του. Όπως και άλλοι πρόεδροι υπέκυψε
στους εκβιασμούς τους.

Τι θα πετύχει ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, ο οποίος
αναμένεται να φθάσει απόψε στην Ιερουσαλήμ; Αν τουλάχιστον μπορούσε να
απαθανατίσει για λίγο -πριν συναντήσει οποιονδήποτε επίσημο -με κάμερα όσα
τράβηξαν χθες Έλληνες και ξένοι δημοσιογράφοι σε όλη τη Δυτική Όχθη, ίσως να
μιλούσε με άλλη γλώσσα προς τον πρωθυπουργό του Ισραήλ κ. Αριέλ Σαρόν,
αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει σε ορισμένα ζητήματα.

Γιατί μπορεί στο λεωφορείο στη Χάιφα, που «ανατινάχθηκε» από την οργάνωση
Χαμάς, να γράφτηκε χθες το πρωί άλλη μία τραγική σελίδα του πολέμου στη Μέση
Ανατολή, στην περίπτωση αυτή εις βάρος των Ισραηλινών…

Αυτό ωστόσο δεν μπορεί να αποτελεί καμία δικαιολογία ώστε τμήματα του
πανίσχυρου ισραηλινού στρατού να αντιμετωπίζουν με τόση αγριότητα έναν λαό,
τον παλαιστινιακό, ο οποίος βρίσκεται σε απόγνωση, έχοντας χάσει όλα όσα
«κέρδισε» με τις συμφωνίες του Όσλο.

Το χειρότερο, δεν μπορεί όλα αυτά να γίνονται -με το αίμα τόσων αθώων ανθρώπων
-για να εμφανισθεί η κυβέρνηση Σαρόν απόψε στον Κόλιν Πάουελ με όσο γίνεται
ισχυρότερα χαρτιά, απέναντι στους εξουθενωμένους και απελπισμένους
Παλαιστίνιους.

Η χθεσινή ημέρα ήταν για όλους μας φρικτή. Από όλες τις πόλεις που
δοκιμάζονται, την Τζενίν, τη Ναμπλούς, τη Βηθλεέμ, τη Ραμάλα, δέχθηκα «βροχή»
τηλεφωνημάτων από τις Ελληνίδες, οι οποίες ζουν εκεί αποκλεισμένες με τις
οικογένειές τους, περιμένοντας εις μάτην να δοθεί άδεια στον Έλληνα πρόξενο
Πέτρο Παναγιωτόπουλο να περάσει τα «τσεκ πόιντς» του στρατού κατοχής και να
τις συναντήσει.

Οι μαρτυρίες -μέσω κινητού τηλεφώνου -ήταν γεμάτες απόγνωση, σε ορισμένες
περιπτώσεις όλο απελπισία: «Στην Τζενίν, μπροστά στα μάτια μου τανκς και
μπουλντόζες γκρεμίζουν με μανία σπίτια, πατάνε νεκρούς, συλλαμβάνουν και
σκοτώνουν Παλαιστινίους, τους οποίους θεωρούν τρομοκράτες, χτυπάνε ακόμα και
τραυματίες»… «Στη Βηθλεέμ τραυμάτισαν σοβαρά κι έναν Αρμένιο μοναχό, έχουμε
μείνει χωρίς ηλεκτρικό και νερό. Και αυτό που συνεχίζεται δεν το θέλει κανένας
Θεός, ούτε των Εβραίων… Δεν αφήνουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες να μεταφερθεί
έξω από την εκκλησία και να ταφεί ο νεκρός Παλαιστίνιος που βρίσκεται τώρα
στον Ναό της Γεννήσεως. Οι εκκλησίες δεν θέλουν κι αυτές να ταφεί, μήπως ο
τάφος του γίνει το μνημείο ενός ήρωα και οι Άραβες αποκτήσουν έρεισμα μέσα
στον Ναό της Γεννήσεως»… «Συνεχίζουν μέρα μεσημέρι και ρίχνουν με μανία στο
αρχηγείο του Αραφάτ, στη Ραμάλα. Δεν έχουν αφήσει όρθιο κανέναν εξωτερικό
τοίχο. Θέλουν να του σπάσουν το ηθικό πριν γίνει, εάν γίνει, η συνάντηση με
τον Κόλιν Πάουελ»… «Δεν ξέρουμε πόσοι είναι οι νεκροί στη Ναμπλούς. Ζούμε σε
μία κόλαση. Και το υπόγειο είναι για μας ο παράδεισος»…

Το λεωφορείο

Ενώ όλα έδειχναν πως η επίσκεψη Πάουελ θα έφερνε χθες κάποια σχετική ηρεμία,
τελικώς όλα ανατράπηκαν και ένα νέο λουτρό αίματος πραγματοποιήθηκε. Η Χαμάς
κατάφερε ένα πλήγμα στον ισραηλινό στρατό, με το λεωφορείο το οποίο -είχε και
στρατιώτες -ανατίναξε χθες στη Χάιφα. Και το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ισραήλ
αποφάσισε να συνεχισθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στον Βορρά (της Δυτικής
Όχθης) και να σταματήσει κάθε κίνηση απόσυρσης του ισραηλινού στρατού.

Αλλά, η ημέρα ξεκίνησε στραβά από το πρωί. Στις 7, πίνοντας τον καφέ μου στο
ισόγειο του ξενοδοχείου, ένας Παλαιστίνιος υπάλληλος περπατούσε με χαμηλωμένο
το κεφάλι. Όταν το σήκωσε, είδα το πρόσωπό του -στραπατσαρισμένο. «Με έδειραν
Ισραηλινοί στρατιώτες για να με φοβερίσουν», μου είπε, αποφεύγοντας να μου
δώσει -από φόβο -τις λεπτομέρειες του επεισοδίου.

Λίγο, αργότερα, όταν μίλησα με Ισραηλινό κυβερνητικό αξιωματούχο και τον
ρώτησα τι περιμένει από τον Πάουελ (για σήμερα, μου είπε: «Έχουμε ήδη οκτώ
νεκρούς από τη Χαμάς στη Χάιφα. Άλλη μία φορά ο Σαρόν έχει δίκιο, όταν δηλώνει
πως θα αποτελέσει τραγικό λάθος η συνάντηση Πάουελ – Αραφάτ. Είναι τρομοκράτες
και ψεύτες, τι συμφωνία να κάνεις μαζί τους;».

Από την άλλη πλευρά, οι Παλαιστίνιοι, αν και ηττημένοι (προσωρινά
τουλάχιστον), έδειχναν ανένδοτοι. «Αν ακόμα και λίγες ώρες πριν από την
επίσκεψη Πάουελ στην Ιερουσαλήμ ο ισραηλινός στρατός κατοχής συνεχίζει τις
βαρβαρότητες, πείτε μου τι να εμπιστευθείς», λέει στα «ΝΕΑ» η Παλαιστίνια
βουλευτής και συνεργάτις του Γιάσερ Αραφάτ, Χανάν Ασράουι. «Αν δει κάποιος τι
έχει γίνει στη Ραμάλα, θα παρατηρήσει ότι πίσω από τις καταστροφές δεν έχει
μείνει αρχείο για αρχείο όρθιο. Και λεφτά να πέσουν για την ανοικοδόμηση και
την ανόρθωση της Δυτικής Όχθης, θα χρειασθούν πολλά χρόνια να ξαναϋπάρξει
παλαιστινιακή διοίκηση. Όλα έγιναν θρύψαλα».

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Χαμάς, ο Αμπούλ Σαγουάμπ, δεν άφηνε και αυτός περιθώρια
για οποιαδήποτε ελπίδα. «Θα συνεχίσουμε έως ότου πέσει ο Σαρόν», είπε, την
ίδια ώρα που ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ δήλωνε με κατηγορηματικό τρόπο: «We
have to complete the job»!

Απίστευτα βασανιστήρια

Συγκλονιστικές ήταν οι αφηγήσεις όσων Παλαιστινίων απελευθέρωσε χθες ο
ισραηλινός στρατός στη Τζενίν. Άλλου του είχαν σπάσει τη μέση, άλλου τα
πλευρά, άλλου του είχαν κάψει με τσιγάρο τον αφαλό, άλλου τού είχαν ανοίξει το
κεφάλι με τον υποκόπανο όπλου, άλλου τα χέρια είχαν πρηστεί από τις
«σύγχρονες» «χάρτινες» και «πλαστικές» αλυσίδες. Εικόνες που θύμιζαν τους
φυλακισμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Γερμανών, όταν τους
απελευθέρωναν, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου… Ανθρώπινα…
κουρέλια, συγκεντρωμένα προσωρινά στο τζαμί του χωριού Ρομάνι, θα μπορούσαν να
εμπνεύσουν δέκα Πικάσο να συνθέσουν εκατό πίνακες ανάλογους με την Γκουέρνικα.
Και απ’ έξω, ανηρτημένος ένας κατάλογος με ονόματα αγνοουμένων, όπου καθένας
πήγαινε και σημείωνε αν είχε κάποια πληροφορία για τον δικό του αγαπημένο
άνθρωπο, διαδικασία που μου θύμισε τις ανακοινώσεις μέσω του Ερυθρού Σταυρού,
δεκαπέντε χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου…

«Μας έχει ξεχάσει ο Θεός…»

Στο μεγάλο εμπορικό κέντρο Μολ στη Μάλχα της Ιερουσαλήμ, δεν συναντούσες χθες
άνδρα που να μην έχει όπλο κρεμασμένο στον ώμο ή πιστόλι περασμένο στη ζώνη
του, ενώ οι Παλαιστίνιοι έδειχναν περισσότερο απογοητευμένοι αλλά και
πεισμωμένοι από κάθε άλλη φορά.

Την ώρα που στα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου σημειωνόταν ανταλλαγή πυρών, ο Έλληνας
πρόξενος στην Ιερουσαλήμ Πέτρος Παναγιωτόπουλος και ο Έλληνας σύμβουλος του
υπουργού Εξωτερικών, Άλεξ Ρόντος, προσπαθούσαν να έχουν κάποιες επίσημες
επαφές, συναντώντας παντού βαρύ κλίμα, κυρίως αβεβαιότητα για το αύριο.

Κι ενώ αναμένεται στην περιοχή η επίσκεψη σήμερα του Αρχιεπισκόπου
Χριστόδουλου και την άλλη εβδομάδα η κοινή επίσκεψη των υπουργών Εξωτερικών
Ελλάδας – Τουρκίας, στο Πατριαρχείο ορισμένοι δεν έκρυβαν την απόγνωσή τους.

Συνεργάτης του Πατριάρχη Ειρηναίου σημείωνε: «Από τη μία τα τανκς έξω από τον
Ναό της Γέννησης, από την άλλη οι Παλαιστίνοι κλεισμένοι μέσα… Από τη μία το
Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, στην είσοδο της Βηθλεέμ, περικυκλωμένο από
ισραηλινό στρατόπεδο, από την άλλη οι αυτοκτονίες Παλαιστινίων που σέρνουν
μαζί τους στον θάνατο Ισραηλινούς… Σαν να ξέχασε ο Θεός αυτόν τον ιερό
τόπο… Έχουμε ζήσει πολλές περιπέτειες και καταστροφές… Εγώ προσωπικά
θυμάμαι τα πάντα από το ’48. Θέλω όμως κάπου να ησυχάσουμε, αλλά δεν το βλέπω.
Και αυτό με στενοχωρεί»…

Χθες στην Ιερουσαλήμ έφτασε και αντιπροσωπεία γιατρών από το ελληνικό
υπουργείο Υγείας, οι κ.κ. Ρήγας και Βουδούρης, οι οποίοι ματαίως προσπαθούσαν
να πάρουν άδεια και να προωθηθούν σε νοσοκομεία στα κατεχόμενα παλαιστινιακά
εδάφη, όπως και ομάδα ειρηνιστών από τη Γαλλία, η οποία θέλει να βοηθήσει τραυματίες.