Ν.Δ.: Στόχος τώρα ο Σημίτης

Μπορεί στην πολιτική μία εβδομάδα να είναι μία αιωνιότητα, όπως έλεγε ο Μακ
Μίλαν, όμως η επέτειος δύο ετών – που απασχόλησε πρόσφατα την κυβέρνηση –
αφορά και την αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο που γι’ αυτήν την επέτειο λέξη
δεν είπε η Ρηγίλλης.

Το σύνθημα για ισοπεδωτικές επιθέσεις έδωσε την περασμένη Κυριακή ο κ. Κ. Καραμανλής: «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις. Δεν έχει πρόγραμμα». Ο Θ. Ρουσόπουλος προχώρησε… Κατηγόρησε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο και για «απουσία φιλότιμου», έπειτα από δηλώσεις του δεύτερου για τους αγρότες

Στο νεοκλασικό επικρατεί η αντίληψη πως «αφού μας πάνε οι δημοσκοπήσεις, όλα
είναι καλά». Και έτσι η αντιπολίτευση εξαντλείται σε ισοπεδωτικές επιθέσεις
εναντίον της κυβέρνησης, παρά το γεγονός ότι βουλευτές της Ν.Δ. λένε, κατ’
ιδίαν, πως η παραγωγή πολιτικής του κόμματος υπολείπεται σημαντικά των
προσδοκιών.

Το σύνθημα έδωσε την περασμένη Κυριακή ο κ. Κ. Καραμανλής: «Η κυβέρνηση δεν
μπορεί να πάρει αποφάσεις. Δεν έχει πρόγραμμα. Κούρασε και κουράστηκε. Αυτή
είναι η αλήθεια!». «Δύο χρόνια διαχείρισης της απραξίας» υπερθεμάτισε τη
Δευτέρα ο κ. Δημήτρης Σιούφας, για «παραγωγή πολιτικού κενού» έκανε λόγο ο κ.
Προκόπης Παυλόπουλος.

Ο κ. Θόδωρος Ρουσόπουλος προχώρησε ένα βήμα παραπάνω: με αφορμή δηλώσεις του
κυβερνητικού εκπροσώπου για τους αγρότες, τον κατηγόρησε για «απουσία
υπευθυνότητας, αξιοπιστίας και φιλότιμου». Η αναφορά στο φιλότιμο ξένισε.
Συνεργάτες του κ. Πρωτόπαπα έλεγαν πως ενοχλήθηκε προσωπικά: «Στην πολιτική
δεν συνηθίζονται τέτοιες εκφράσεις».

Όμως, τόσο ο κ. Καραμανλής όσο και ο κ. Ρουσόπουλος δεν συνήθιζαν αυτό το
ύφος. Και το αντιπολιτευτικό «στυλ» της Ν.Δ. ήταν διαφορετικό, τουλάχιστον έως
τον Μάιο του 2001. Τότε ο κ. Καραμανλής δήλωσε, πρώτη φορά, ότι θα είναι «ο
επόμενος πρωθυπουργός» και από τότε ο κ. Ρουσόπουλος χρησιμοποιεί όλο και πιο
συχνά τις εκφράσεις «επικίνδυνη κυβέρνηση», «ανεύθυνος Πρωθυπουργός»,
«ασυνέπεια».

Το νέο αντιπολιτευτικό στυλ – που, αν μη τι άλλο, ταιριάζει γάντι στους
ακραίους της συντηρητικής παράταξης, αλλά αποξενώνει τους ψηφοφόρους του
μεσαίου χώρου για τους οποίους ενδιαφέρεται η Ρηγίλλης – οφείλεται κυρίως στις
γκρίνιες πρωτοκλασάτων της Ρηγίλλης για «άνευρη» αντιπολίτευση, λένε στελέχη
της Ν.Δ. Αντανακλά όμως, προσθέτουν, και μια κεντρική επιλογή σκληρότερης
αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση της ηγεσίας, που αναθάρρησε από τις
δημοσκοπήσεις. Στο Μαξίμου παρομοιάζουν τη διολίσθηση της Ν.Δ. σε μια
«αντιπολίτευση άρνησης», με «ακραία γλώσσα», με τις αρνητικές προεκλογικές
διαφημίσεις των ΗΠΑ, που έχουν ως στόχο την απαξίωση του αντιπάλου στα μάτια
του κόσμου.

«Ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί να καλλιεργήσει προσδοκίες στον κόσμο, επειδή δεν
τον εμπιστεύονται. Προσπαθεί λοιπόν να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη που έχει ο
κόσμος στον κ. Σημίτη», λένε συνεργάτες του Πρωθυπουργού. «Θεωρεί πως αν ο
κόσμος αρχίσει να πιστεύει τις καταγγελίες του κ. Καραμανλή θα αναβαθμιστεί η
εμπιστοσύνη που του έχουν και θα μπορεί να καλλιεργεί προσδοκίες», προσθέτουν.

Στην κυβέρνηση λένε πως το τελευταίο τρίμηνο η Ν.Δ. αρκείται σε αιφνιδιαστικές
τηλεοπτικές εφόδους και στην άρνηση κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας της
κυβέρνησης. Και δεν συνδέουν την «ισοπεδωτική αντιπολίτευση» της Ν.Δ. με την
πολιτική του σκληρού ροκ που υιοθέτησε το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τα εσωκομματικά
προβλήματα που αντιμετώπισε στην αρχή της διετίας το κόμμα της αξιωματικής
αντιπολίτευσης.

Το καλοκαίρι του 2000, στη Ρηγίλλης «είχαν βγει μαχαίρια»: το έκτακτο
συνέδριο, η άρνηση των «βαρόνων» να διαγράψουν τον Γιώργο Καρατζαφέρη, η
παραίτηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου, το δημοψήφισμα για τις ταυτότητες διαιρούσαν
το κόμμα και προσδιόριζαν το κλίμα. Στο παραπέντε, μάλιστα, απέφυγε μια
ανοικτή ρήξη Καραμανλή – Μητσοτάκη. Πώς να κάνεις κάτω από αυτές τις συνθήκες
σκληρή κριτική στην κυβέρνηση.

Η αντιπολίτευση συνήλθε τον Φεβρουάριο του 2001, χάρις στις εσωκομματικές
τριβές που ξέσπασαν στο ΠΑΣΟΚ. Δυναμική όμως απέκτησε από την επιστροφή
Σουφλιά (την οποία στελέχη του κόμματος χαρακτηρίζουν μαζί με τη «συμφωνία» με
την κ. Μπακογιάννη τις μόνες θετικές πολιτικές παρεμβάσεις στη διετία) και
τους ατυχείς χειρισμούς της κυβέρνησης στο Ασφαλιστικό.

Η επικράτηση του κ. Σημίτη στο συνέδριο προβλημάτισε τη Ρηγίλλης, όταν όμως
διαπίστωσε ότι το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις διατηρείται, κατέφυγε στους
οξείς τόνους.