Κωφό κατά παραγγελία

Σάρον Ντούσενο και Κάντι ΜακΚάλαφ. Ζουν στο Μέριλαντ των ΗΠΑ, διανύουν την
τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, είναι ομοφυλόφιλες και κωφές. Απέκτησαν
πρόσφατα, με τη βοήθεια ενός φίλου, το δεύτερό τους παιδί. Ένα αγοράκι με
σοβαρά προβλήματα ακοής. Ό,τι ακριβώς, δηλαδή, επιθυμούσαν…

Κατά παραγγελία: Η Κάντι ΜακΚάλαφ (αριστερά) και η σύντροφός της Σάρον Ντούσενο μαζί με τον γιο τους Γκάβιν, η σύλληψη του οποίου έγινε με τεχνητή γονιμοποίηση από έναν κωφό δότη

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τους λόγους για τους οποίους μπορεί ένα
ζευγάρι, ομοφυλόφιλων ή μη, να θέλει να έχει το παιδί του την οποιαδήποτε
σωματική αναπηρία. Η Σάρον και η Κάντι υποστηρίζουν πως θα γίνουν καλύτεροι
γονείς σε ένα κωφό – όπως κι αυτές – παιδί. Πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να
παρακολουθήσουν καλύτερα την ανάπτυξή του και να του προσφέρουν ορθότερη
καθοδήγηση. Κατ’ αυτές, «ένα παιδί χωρίς προβλήματα ακοής είναι ευλογία. Ένα
παιδί με προβλήματα ακοής είναι διπλή ευλογία». Επί της αρχής, ίσως να
συμφωνεί κανείς. Η ένσταση έγκειται στο ότι το παιδί αυτό γεννήθηκε κωφό κατά
παραγγελία. Όπως ακριβώς και το αδελφάκι του, πριν από πέντε χρόνια.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι δύο Αμερικανίδες μοιράζονται τη
ζωή τους από το 1992. Το 1996 κατέφυγαν σε μία τράπεζα σπέρματος προκειμένου
να αποκτήσουν ένα παιδί. Ήθελαν, όμως, να είναι κωφό και οι τράπεζες σπέρματος
δεν δέχονται δωρητές με σωματικές αναπηρίες. Η Σάρον και η Κάντι δεν το έβαλαν
κάτω. Κατέφυγαν σε ένα κωφό τους φίλο και χάρη σε αυτόν απέκτησαν την Τζεχάν.
Η ιστορία επαναλήφθηκε πριν από τέσσερις μήνες με τον Γκάβιν, ο οποίος είναι
κωφός από το αριστερό αυτί και ακούει ελάχιστα από το δεξί. Αυτή τη φορά η
υπόθεση δημοσιοποιήθηκε. Και οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές.

«Όλοι αναγνωρίζουμε πως τα κωφά παιδιά μπορούν να έχουν μία θαυμάσια ζωή»,
λέει η Άλτα Τσάρο, καθηγήτρια Νομικής και Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο του
Γουισκόνσιν. «Το ερώτημα είναι κατά πόσο παραβίασαν οι γονείς την ιερή τους
υποχρέωση: λυπάμαι που το λέω, αλλά πιστεύω ότι είναι ντροπή να θέτει κανείς
όρια στο δυναμικό ενός παιδιού».

Οι αντιδράσεις

«Είμαι ένα κοινωνικό ζώον και είναι πολύ δύσκολο για μένα να μιλήσω στους
γείτονές μου», λέει η Νάνσι Ράρους, στέλεχος της Αμερικανικής Ένωσης Κωφών.
«Το να είσαι κωφός σημαίνει αυτομάτως ότι έχεις λιγότερες επιλογές. Αδυνατώ να
καταλάβω γιατί μπορεί να θέλει κάποιος να φέρει ένα κωφό παιδί στον κόσμο».

Ακόμη πιο ακατανόητη, όμως, είναι η απόφαση των δύο ομοφυλόφιλων γυναικών να
μην εφοδιάσουν το αγοράκι τους με το ακουστικό βαρηκοΐας που συνέστησαν οι
γιατροί για το δεξί του αυτί προκειμένου να αναπτύξει μία στοιχειώδη κατανόηση
του λόγου. «Ας αποφασίσει μόνο του όταν μεγαλώσει», απάντησαν. Και να σκεφτεί
κανείς ότι είναι αμφότερες ψυχίατροι και λογοθεραπεύτριες…