ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

Τα τρακτέρ έστεκαν απειλητικά στην άκρη του δρόμου κοντά στη Λιβαδειά, καθώς
εμείς περνάγαμε βολίδα, νιώθοντας απέραντη ανακούφιση που θα μπορέσουμε να
απολαύσουμε το αυτονόητο: να επιστρέψουμε – αν θέλει ο Θεός και… οι αγρότες
– σπίτι μας.

Και ενώ οι υπόλοιποι επιβάτες του αυτοκινήτου ανέλυαν τα, δυσδιάκριτα
φαίνεται, όρια μεταξύ του τραμπουκισμού και της άσκησης των δημοκρατικού
δικαιώματος της απεργίας και της διαδήλωσης, θυμήθηκα ανατριχιάζοντας την
περασμένη Τρίτη της μεγάλης ταλαιπωρίας, μια εβδομάδα ακριβώς από σήμερα. Την
ημέρα της κατάληψης επί ώρες του κέντρου της Αθήνας (από το Στάδιο έως την
Αθηνάς και από την Πλάκα έως την Πανεπιστημίου) από τα «σώματα ασφαλείας», με
αποκορύφωμα την παρεμπόδιση των υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομίας να φύγουν
από τη δουλειά τους.

Τα σώματα ασφαλείας, καθ΄ ύλην αρμόδια για την τάξη της πόλης και των πολιτών,
έδιναν προφανώς το δικό τους πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς στους υπόλοιπους
πολίτες…

Και ο καλός συνάδελφος έδωσε στο θέμα την άλλη ημέρα τη δική του «πινελιά»: Τα
περιπολικά – μού είπε – στην οδό Ευελπίδων, κοντά στα δικαστήρια, είναι
μονίμως παρκαρισμένα πάνω στις διαχωριστικές νησίδες του δρόμου ή πάνω στα
πεζοδρόμια, προκαλώντας συνεχές μποτιλιάρισμα. Και εκείνος, ως νομοταγής
πολίτης, που τα βλέπει πηγαίνοντας κάθε μέρα σπίτι του, έστειλε μια επιστολή
προς την Τροχαία, γράφοντας ότι έτσι καταργείται ντε φάκτο ο Κώδικας Οδικής
Κυκλοφορίας. Κάποτε έλαβε μια γραφειοκρατική απάντηση-καρμπόν, ότι «στα
πλαίσια των αρμοδιοτήτων και δυνατοτήτων της, η Τροχαία μεριμνά για την τήρηση
του ΚΟΚ»!

Πoιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;