Το πιο εφιαλτικό σενάριο

Πώς θα μπορούσε να αρχίσει; Με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ, που
από την αραβική πλευρά είναι ο περισσότερο «εκτεθειμένος». Τα ελεγχόμενα από
τον ίδιο μέσα ενημέρωσης, εδώ και καιρό βρίθουν από έντονη αντιισραηλινή
προπαγάνδα, σε μια προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τη
εσωτερική διαφθορά και κακοδιαχείριση.

Το σενάριο, σύμφωνα με το περιοδικό «Time» είναι το εξής. Μέρος του τεράστιου
αιγυπτιακού στρατού – 4 τεθωρακισμένες μεραρχίες και 8 μηχανοκίνητες με 1.600
άρματα μαζί με αμερικανικά Μ1Α1 – αναπτύσσεται στη Χερσόνησο του Σινά,
απειλώντας τα σύνορα του Ισραήλ. Ως απάντηση, το Ισραήλ κινητοποιεί τον στρατό
του, παγώνοντας – το πιθανότερο – κάθε περαιτέρω ενέργεια κατά των
Παλαιστινίων. Με τη δράση των Αιγυπτίων, ο νέος και ανασφαλής πρόεδρος της
Συρίας, Μπασάρ Άσαντ, νιώθει πως πρέπει να τους ανταγωνιστεί, στέλνοντας
στρατό – 7 μεραρχίες με 2.000 άρματα – στο μέτωπο του Γκολάν. Ακολούθως, ακόμη
και ο Βασιλιάς Αμπντάλα της Ιορδανίας, που σέβεται την ιορδανοϊσραηλινή
ειρηνευτική συμφωνία, στέλνει στρατεύματα – τις 2 τεθωρακισμένες και 2
μηχανοκίνητες μεραρχίες του με 700 άρματα – στα σύνορα με το Ισραήλ. Άλλα
αραβικά κράτη σπεύδουν με δυνάμεις τους να ενισχύσουν. Είναι το σύνθημα για
τον Σαντάμ Χουσεΐν να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία, με την αποστολή ενόπλων
δυνάμεων στην Ιορδανία, τη Συρία ή και στα δύο κράτη. Παρά τους όποιους
ενδοιασμούς τους, οι χώρες αυτές δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν μια τέτοια
«βοήθεια», εν μέρει εξαιτίας του φόβου ότι ο Σαντάμ μπορεί να έχει χημικά,
ακόμη και βιολογικά όπλα. Παράλληλα, στο μέτωπο του Νοτίου Λιβάνου καραδοκεί η
Χεζμπολάχ, που ήδη έχει αναπτυχθεί κοντά στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ με
εκατοντάδες πυραύλους, έτοιμους να χτυπήσουν μέχρι και τη Χάιφα.

Οι πιθανότητες. Ακόμη και όσοι γεννήθηκαν μετά το 1967, γνωρίζουν καλά
την ιστορία τού τότε αραβοϊσραηλινού πολέμου, όταν οι Άραβες γνώρισαν
ταπεινωτικές ήττες και το Ισραήλ κατέλαβε τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τα
υψίπεδα του Γκολάν. Γι’ αυτό και μόνο, το σενάριο μπορεί να φαντάζει
εξωπραγματικό. Είναι βέβαιο επίσης ότι κάθε αραβική κυβέρνηση έχει σοβαρούς
λόγους (όπως αμερικανική βοήθεια, στρατιωτική ανεπάρκεια) να απέχει από
οτιδήποτε πέρα από διπλωματικές διαμαρτυρίες, ακόμη κι αν ο Αραφάτ σκοτωθεί.

Αν ωστόσο πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, οι Ισραηλινοί θα αναγκαστούν να
κινητοποιήσουν 425.000 εφέδρους – που αναλογεί σε μεγάλη μερίδα του συνολικού
πληθυσμού – και γι’ αυτό η επιστράτευση δεν θα μπορούσε να διαρκέσει πέρα από
μερικές εβδομάδες. Αν η διπλωματική πίεση δεν «αποσύρει» πάλι τους Άραβες, η
επίθεση των Ισραηλινών θα τους αναγκάσει σε φυγή ή θα τους καταστρέψει, όπως
το 1967. Για τους Ισραηλινούς όμως, δεν θα είναι απλή επανάληψη. Από το ’67
μέχρι σήμερα, στρατιωτικά, είναι σαφώς ισχυρότεροι. Παρά τις ζημιές από τους
πυραύλους της Χεζμπολάχ και τον Σαντάμ οι απώλειες εκτιμάται ότι θα είναι
ελάχιστες στην πλευρά του Ισραήλ.

Ακόμη και μια λαμπρή νίκη όμως – γιατί η ήττα είναι απίθανη και κανείς δεν
αντέχει να το σκεφτεί – θα είναι καταστροφική για το Ισραήλ σε αίμα και
πόρους, ενώ η επόμενη μέρα δεν φαίνεται ότι θα του απέδιδε κάτι περισσότερο
από αυτό που είχε την προηγούμενη. Το όποιο αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό
επίσης για τα δυτικά και κυρίως τα αμερικανικά συμφέροντα. Παράλληλα, αν
ταπεινωθούν οι Άραβες ηγέτες, οι εξτρεμιστές θα έχουν την πρώτη τους αληθινή
ευκαιρία να ανέλθουν στην εξουσία… Έτσι, η κρίση κάνει τους πάντες, ακόμη
και τους Ισραηλινούς, να εύχονται μακροζωία στον Αραφάτ, αφού ο θάνατός του
μπορεί να πυροδοτήσει τον καταστροφικότερο των πολέμων.