ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και ο μαζοχισμός θέλει το… κανάκεμά του

Σάββατο βράδυ. Θα βγούμε; Να βγούμε. Και πού να πάμε; Πάμε να ακούσουμε
μουσική. Ζωντανή μουσική. Κλείνουμε τραπέζι, κλείνουνε τα φώτα, ανοίγουμε το
πρώτο μπουκάλι, ανάβει σιγά – σιγά το κέφι, σβήνουν με την ίδια ταχύτητα οι
αναστολές και ξάφνου, συνειδητοποιώ ότι μια ολόκληρη αίθουσα, πήχτρα στον
κόσμο, τραγουδά με μια φωνή. Τραγουδά για χωρισμό και προδοσία και πόνο, για
ελπίδες που χάθηκαν και αγάπες που ξεχάστηκαν, για μοναχικά βράδια και άδειες
μέρες, για πίκρα και απογοήτευση και τον μάταιο τούτο κόσμο που σου παίρνει
πίσω ό,τι όμορφο σου χάρισε. Μα, τέτοια σύμπνοια; Τέτοια. Και νάσου να ξεπερνά
ο ένας τον άλλο σε ένταση και να συναγωνίζονται σε πάθος. Δεν μπορούσα να
αποφασίσω αν η εικόνα ήταν αστεία ή τραγική. Τι στο καλό, ρωτώ μια φίλη από
δίπλα, όλοι οι πονεμένοι αυτής της γης εδώ πέρα μαζευτήκανε; Όχι, μου απαντά,
απλώς η θλίψη είναι κολλητική. Τι κάνουν δηλαδή, κλαίνε για τον πόνο των
άλλων, ή μήπως κλαίνε προκαταβολικά για τον πόνο που μπορεί να τους βρει; Και
εν πάση περιπτώσει, αυτό εδώ τώρα τους κάνει καλό; Καλό τους κάνει, μου
απαντά, εκτονώνονται. Παίζουν τον μελοδραματικό ρόλο που τους αναλογεί. Εδώ
έρχεσαι για να βγάλεις έξω τον καημό σου, να τον συστήσεις στους υπόλοιπους
και να διασκεδάσουνε όλοι μαζί. Κι ας μην έχεις καημό. Μαζοχισμό σίγουρα
έχεις. Θέλει κι αυτός κανάκεμα. Με αυτό πάλι δεν θα διαφωνήσω. Πάμε λοιπόν
όλοι μαζί. Μα πού να πάω, πού πάς χωρίς αγάπη, να’ χα τη δύναμη, άντε,
κουράγιο, πάλι από την αρχή, μαζί, όλοι μαζί!