[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο προβληματισμός που έχει ξεκινήσει εδώ και δύο χρόνια δεν έχει ακόμη
εκφραστεί δημόσια. Η αφορμή ήταν τα νέα μεγάλα έργα στην Αττική και δη το
αεροδρόμιο και οι συγκοινωνιακές υποδομές που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν την
ερχόμενη δεκαετία (ίσως και νωρίτερα) στην ανατροπή της σημερινής εικόνας της
Αθήνας.

Η πόλη αναπτύσσεται γρήγορα προς τα βόρεια και ανατολικά του νομού και δεν
είναι λίγοι όσοι εκτιμούν πως ο προαστιακός, η Αττική Οδός και η αναβάθμιση
του λιμανιού του Λαυρίου θα λειτουργήσουν ως κίνητρα για όσους διαθέτουν υψηλά
εισοδήματα να αναζητήσουν σε αυτές τις περιοχές τόπο κατοικίας αλλά και
εργασίας.

Παράλληλα στις φτωχές δυτικές περιοχές και στο κέντρο της πόλης (από τον άξονα
της Ομόνοιας-Πειραιώς και προς το ποτάμι) η απόσταση μεταξύ της μέρας και της
νύχτας μεγαλώνει… Χώροι ψυχαγωγίας το βράδυ, ρυπογόνα εργοστάσια παλιάς
τεχνολογίας και βιοτεχνίες τη μέρα… Και χώρος φθηνής πρώτης κατοικίας που
σταδιακά καταλαμβάνεται από μετανάστες (φθηνό ανειδίκευτο προσωπικό που
απορροφάται από τις τοπικές αγορές εργασίας).

Η πόλη τείνει να γίνει δύο (ή όπως φοβούνται αρκετοί γνωστοί αρχιτέκτονες –
Πρεβελάκης, Τζιρτζιλάκης και άλλοι), να αποκτήσει τα πρώτα γκέτο.

Μια πόλη για να ζωντανέψει και να διατηρηθεί χρειάζεται ζωή μέρα και νύχτα,
αλλά κυρίως χρειάζεται κατοίκους που θα έχουν λόγο και ρόλο στην περιοχή τους.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση (οι μετανάστες) ενώ σαφώς έχουν ρόλο δεν έχουν
λόγο. Δεν είναι υπολογίσιμη παράμετρος σε ό,τι αφορά το μέλλον των περιοχών
τους, δεν εκλέγουν και δεν εκλέγονται, ζουν και εργάζονται σε μια δημοκρατία
στην οποία δεν μετέχουν.

Αν παραμείνουν στη σιωπή, τότε τα γκέτο θα αναλάβουν να τους παρέχουν την
ασφάλεια που ο καθένας μας αποζητά στην περιοχή του… Αλλά οι όροι των γκέτο
είναι σκληροί. Και πάντως περιχαρακώνουν μια εδαφική και κοινωνική αυτονομία
καταστροφική για το μέλλον της Αθήνας και των ανθρώπων της…

Αν λοιπόν οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές αξιοποιηθούν πέρα από τις βαρετές
κομματικές αντιπαραθέσεις και εμπλουτιστούν με το μήνυμα και την απόφαση ότι
τα παιδιά της Αθήνας μπορούν να μιλούν και άλλες γλώσσες(30.000 παιδιά
μεταναστών γεννήθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια στην πρωτεύουσα), τότε ίσως
αποφύγουμε μια δεύτερη πόλη μέσα στην πόλη. Και ποιος ξέρει: με την ψήφο των
μεταναστών στις δημοτικές εκλογές ίσως κοντύνουμε λίγο τη βαρβαρότητα που
εμείς δημιουργήσαμε.