Η πολυτέλεια μιας ελαφράς αδιαθεσίας

Μας τσάκισαν οι αλκυονίδες. Άνθρωπο για άνθρωπο δεν άφησαν όρθιο. Σε όποιον
μιλάς, σε όποιον λαλάς, σε όποιον τηλεφωνάς, όλοι στο μαύρο τους το χάλι. Με
αυτή τη μέγιστη ηδονή που προκαλεί η ασθένεια, περιγράφουν, ανταλλάσσουν,
συγκρίνουν συμπτώματα. Πονοκέφαλοι, κομμάρες, ζαλάδες, σκοτοδίνες, μυαλγίες.
Γενικώς, πόνοι πάσης φύσεως. Ημιλιπόθυμοι άπαντες οι αυτοδίδακτοι ιατροί
συνιστούν, ο ένας στον άλλον, δισκία, παστίλιες, σιρόπια, σταγόνες και την
ασορτί διατροφή.

Χάλια είμαι, χάλια. Μα να μην υπάρχει ένα κόκαλο να μην πονάει; Ένα; ΕΝΑ; Το
καλύτερό μου είναι ένα δάχτυλο. Ο παράμεσος συγκεκριμένα ανθίσταται σθεναρώς
και δεν έχει κολλήσει από το υπόλοιπο εξουθενωμένο σώμα. Ένα φάρμακο έπαιρνα,
η γυναίκα, που λειτουργούσε τούρμπο στον οργανισμό μου – την περασμένη
εβδομάδα μου το κόψανε κι αυτό. Κόψανε το φάρμακο, μου κόψανε τα πόδια. Και τα
ήπατα. Κυριολεκτώ. Βγήκανε στις τηλεοράσεις και μέχρι και ηπατίτιδες του
προσάψανε. Άμα είναι να γλιτώσεις από το κρύωμα και να τη βρεις από ηπατίτιδα
– να λείπει το βύσσινο.

Τέρμα, μας τσάκισαν οι αλκυονίδες. Και να ‘χεις και τους γιατρούς – τους
κανονικούς, τους στρέιτ – στον κόσμο τους, λες και η ζωή σταμάτησε στα σίξτις:

– Τουλάχιστον, τρεις μέρες πρέπει να μείνετε στο κρεβάτι.

«Τουλάχιστον τρεις ώρες» και πολύ σας βάζω, γιατρέ μου. Η πολυτέλεια της
ελαφράς αδιαθεσίας ήλθε και παρήλθε. Μια πολυτέλεια χαμένη σε άλλες εποχές.
Σαν τα φουρό στις φούστες κλαρωτές. Σαν τα αυτοκίνητα DKV.

Τώρα όλοι αρρωσταίνουν στο πόδι. Όλοι τη βγάζουν στο πόδι. Πόδι – πόδι σε
πηγαίνω και με πας, εγώ που σε λατρεύω κι εσύ που μ’ αγαπάς. Μια κατάσταση μη
αναστρέψιμη που λένε και οι πολιτικοί. Κανένας πλέον δεν έχει το δικαίωμα της
ασθενείας. Πολλές οι δουλειές, τα τρεχάματα, οι εκκρεμότητες. Σύρεσαι,
παραπαίεις, πας τοίχο – τοίχο και γωνιά – γωνιά αλλά να κάτσεις τον ποπό σου
κάτω να γίνεις καλά; Ξέχνα το, το όνειρο θερινής νυκτός.

Ποια δεκαετία ποινικοποιήθηκε η γριπούλα και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Τουμπανιασμένα μάτια, πρησμένες μύτες, η πλήρης αποσύνθεση πάνω από τα πλήκτρα
ενός κομπιούτορα. Τάκα – τούκα, τάκα – τούκα. Πώς να το αντιμετωπίσω αυτό το
κρύωμα; Να πατήσω delete να εξαφανιστεί; Back space να γυρίσω πίσω τον χρόνο,
που βγήκα η ηλίθια χωρίς μπουφάν γιατί «το περίπτερο δυο βήματα είναι»; (Λες
και δεν την αρπάζεις στα δυο βήματα. Την αρπάζεις στα τρία.) Τι να πατήσω,
έτσι που την πάτησα; Πότε, λάθρα και υπούλως μου δώσανε τη συνδρομητική και
μου αφαιρέσανε το δικαίωμα μιας αδιαθεσίας;

Όχι, δεν είμαι και μαζόχα. Για αδιαθεσία μιλάω. Σαν αυτές τις παιδικές. Τις
«υποκοριστικές». Το κρύωμα ήταν «κρυωματάκι». Ο βήχας «βηχαλάκι». Το συνάχι
«συναχάκι». Η γρίπη «γριπούλα». Έτσι τα λέγανε τότε οι γιατροί για να μην
τρομάξουν τις μαμάδες. Και δεν δίνανε ποτέ ασπιρίνη. Πάντα «ασπιρινούλα».

Αυτό μου έλειψε, τελικά. Το κρυωματάκι, το βηχαλάκι, το συναχάκι, η γριπούλα.
Η ασπιρινούλα της παιδικής μου ηλικίας. Οι σπάνιες μνήμες από μια ελαφρότατη
δυσφορία που πήγαινε πακέτο με τη θεϊκή κοπάνα. Μια ζωή απλή. Κουκιά
μετρημένα. Αρρώσταινες; Έπεφτες στο κρεβάτι μέχρι να γίνεις καλά. Αλλά τελείως
καλά. Όχι πασαλείμματα. Όχι ριπουλίνη του ποδαριού να μασκάρουμε τα σκασίματα
στον τοίχο.

Πεθύμησα την αδιαθεσία των παιδικών μου χρόνων. Στο παιδικό μου δωμάτιο. Δεν
ξέρω γιατί, αλλά όποτε αρρώσταινα, έξω είχε λιακάδα. Μια απαστράπτουσα
χειμωνιάτικη λιακάδα, γλυκιά και χαρούμενη σαν την καλύτερή σου φίλη που
έρχεται να κάτσει στο προσκεφάλι σου για παρέα.

Ακόμα, τότε, υπήρχε ο γιατρός της οικογενείας. Δεν σέρνανε τα παιδάκια με
σαράντα πυρετό στα εξωτερικά ιατρεία, όπως σήμερα. Δεν έτρεμε ο γονιός μη
βαρέσει το παιδί την ίωση πάνω σε απεργία. Με ένα τηλεφώνημα, ερχόταν ο
γιατρός που σε ήξερε από βρέφος. Έπαιζε στα δάχτυλα το ιστορικό σου. Ρωτούσε
τον μπαμπά πώς πάει η δουλειά. Ήταν ο φίλος, ο γείτονας.

Ακόμα, τότε, υπήρχε το ραδιόφωνο. Το μικρό βεραμάν τρανζιστοράκι, δίπλα στο
κρεβάτι σου. Κάθε πρωί, ανά τέταρτο, εναλλάσσονταν οι ραδιοϊστορίες συνεχείας.
«Το Σπίτι των Ανέμων». «Τζέιν Έιρ» με Έλλη Λαμπέτη και Κώστα Καρρά. «Μείνε
κοντά μου αγαπημένη». Το απόγευμα «Το Ημερολόγιο ενός Θυρωρού». Μαγικές φωνές,
έπλαθαν μαγικά πρόσωπα. Χωρίς τηλεοράσεις να σου δίνουν το όνειρο του ξερατού
σε μασημένη τροφή.

Τότε ακόμα υπήρχαν μανάδες μη εργαζόμενες. Έμεναν σπίτι. Ποτέ δεν σε μάλωναν,
στο κρύωμά σου πάνω. Δεν είχε θελήματα, «πήγαινε στον φούρνο», «σιγύρισε το
δωμάτιό σου». Μόνο χάδια και φιλιά και φωνές χαμηλόφωνες «μην ξυπνήσει το
παιδί». Οι μαμάδες βάζανε το θερμόμετρο, στύβανε φρέσκες πορτοκαλαδίτσες, σε
τάιζαν κοτόσουπα να δυναμώσεις. Θυμάμαι ακόμα τον μανιακό ήχο του κουταλιού
στο φλιτζάνι με τα χτυπητά αυγά και την μπόλικη ζάχαρη.

Τότε ακόμα υπήρχαν αυγά και κότες της προκοπής…

Τότε ακόμα υπήρχανε βιβλία. Κάρολος Ντίκενς, Μαρκ Τουέην, Περλ Μπακ, Λιούις
Κάρολ. «Μικρές Κυρίες», «Παραμύθι Χωρίς Όνομα», «Ο Μεγάλος Ψαράς», «Οι Μύθοι
του Αισώπου». Και διαβάζαμε.

Τότε ακόμα η ζωή δεν είχε στριμωχτεί σε μια γωνιά σαν έντρομο αγρίμι. Η ζωή
είχε χαμόγελο κι όχι μορφασμό. Η ζωή σου ‘λεγε ότι έχεις δικαίωμα να ‘σαι
παιδί. Να ‘σαι άρρωστο. Να σε κανακεύει η μαμά. Να ‘χει λιακάδα.

Τότε…Τότε που υπήρχε ακόμα η πολυτέλεια της ελαφράς αδιαθεσίας…