ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Shopping therapy

Χαζεύοντας τις βιτρίνες με τα ρούχα της ανοιξιάτικης μόδας, αναγκάστηκα να
παραδεχθώ για τον εαυτό μου πράγματα τα οποία συστηματικά απωθούσα. Και πρώτα
απ’ όλα ότι έχω ωμοπλάτη. Μέριασα την ασήκωτη τσάντα μου και με τα δάχτυλα
κάτω από το μπουφάν την έψαξα και τη βρήκα. Ήταν εκεί που την άφησα από τις
περυσινές διακοπές στη Σίφνο. Από τότε είχα να τη συνυπολογίσω σε όσα με
απαρτίζουν.

Η επόμενη προθήκη με χτύπησε εκεί που πονάω. Κανονική γροθιά στο στομάχι. Μη
βιάζεστε. Τα θρασύτατα αυτά τζιν τοπάκια είναι το καλύτερο δώρο για τις
δεκατετράχρονες ανιψιές μου. Τουλάχιστον, ας μη ξεχάσουν εκείνες ό,τι εμείς
στον καιρό μας κοιτάζαμε να κηρύξουμε σε αφάνεια.

Έσφιξα τους παρεξηγημένους κοιλιακούς μου, έσφιξα και τα δόντια και προσπέρασα
αταλάντευτη τα ψηλοτάκουνα σανδάλια της διπλανής βιτρίνας. Νταίζη ντακ ή
θάνατος; Θέλει και ρώτημα, φίλες μου; Στα θέματα ισορροπίας θα με βρείτε
ανυποχώρητη. Τετράκις εις θάνατον και τα ρέστα σε καταναγκαστικά έργα. Κι όπως
με φανταζόμουν στο κάτω διάζωμα της γαλέρας να λάμνω αδιαμαρτύρητα – έι οπ, έι
όπ – θυμήθηκα ξαφνικά ότι έχω τρικέφαλους, έχω γλουτιαίους, έχω προσαγωγούς,
έχω απαγωγούς, και τι δεν έχω η άφρων. Η μητέρα φύσις με φόρτωσε δώρα μέχρι
σκασμού. Για να σας εντυπωσιάσω, προσθέτω ότι έφηβη ακόμη, και όμως οι
φρονιμίτες μου είχαν ξεμυτίσει στο ακέραιο.

Γι’ αυτό κι εγώ, έστω και τώρα, έστω και με την πατίνα του χρόνου πάνω της, τη
γυναικεία φύση μου θα την αποθησαυρίζω και θα την κατασπαταλώ με μέτρο πάντοτε
τους πρώιμους φρονιμίτες μου.